Free - Fire and Water (1970)

Titelnummer Fire and Water is het bewijs dat goede bluesrock ook funky kan klinken.
Stoer en sensualiteit zit hier best dicht bij elkaar, en wat kon Paul Kossoff meesterlijk gitaar spelen.
Eigenlijk weet ik helemaal niks van deze muzikant, die andere Paul (Rodgers) is mij wel bekend, mede natuurlijk vanwege zijn samenwerking met Queen.
Triest is het dan ook om te lezen dat Kossoff indirect is overleden aan de gevolgen van een heroïne verslaving.
Als 25 jarige hoor je niet bij de 27 Club, en wordt je helaas al snel vergeten.
Onterecht, want wat drukt hij een stempel op dit album.
Oh I Wept is lekker rauw, met hier in de hoofdrol Paul Rodgers, die het nummer helemaal naar zich toe weet te trekken.
Iets wat jaren later een Lenny Kravitz ook goed lukt.
Het begin van Remember lijkt op dat van Sometimes Salvation van The Black Crowes en tevens op Dissident van Pearl Jam.
Verder heeft het vooral een lekkere flow, maar behoord op de gitaarsolo na, niet echt tot de hoogtepunten hier.
Bij Heavy Load moet ik aan Deep Purple’s When a Blind Man Cries denken (een van de hoogtepunten van Machine Head, welke 2 jaar later verschijnt, en eigenlijk gewoon een bonustrack is), niet een kopie, of iets dergelijks, maar wel een soortgelijk gevoel.
Prima ballad, met een The Doors achtige piano partij.
Ik heb al eerder aangegeven dat ik bij een nummer als Mr. Big duidelijk Pearl Jam, en dan vooral Alive in terug hoor.
Zeker op het moment dat die gitaarsolo ingezet wordt, een prachtig moment.
Maar natuurlijk heeft die bijna neuriënde bas ook een grote rol in het geheel.
De eerste keer stoorde ik mij hier nog aan, nu vind ik het steeds mooier worden.
Nu hoor ik zelfs dat de opbouw hiervan ook wat verwerkt zit in de rustige passages van Henry Rollins Liar.
Wat lijkt Paul Kossoff op de voorkant van de albumhoes veel op Rich Robinson van The Black Crowes.
Toevallig ook nog beide gitarist.
Ik dacht altijd dat The Black Crowes voornamelijk beïnvloed was door The Rolling Stones, maar hoor er nu veel meer Free in terug.
Natuurlijk is Free ook niet geheel origineel te noemen, want bij hun zit veel van de Led Zeppelin sound verweven.
Don't Say You Love Me is het ultieme rustmoment, haal een biertje, en ga buiten een beetje naar de maan staren, op het moment dat het wat kouder begint te worden.
Zal ik een vest halen?
Laat ik dat maar doen.
Eenmaal weer buiten is het moment van magie alweer verdwenen.
Wat wil je, als vervolgens het bekendste lied van Fire and Water wordt ingezet.
All Right Now is waarschijnlijk wel de meezinger van Fire and Water, wat ik wel kan begrijpen.
Het bezit de muzikale kracht van een AC/DC vermengd met de blues van Janis Joplin.
Paul Rodgers klinkt als haar muzikale broer.
De albumversie is nog een stuk sterker dan de wat ingekorte single, welke als bonus op mijn cd staat.
De jaren 70 revival eind jaren 80; begin jaren 90, waardoor Pearl Jam, Lenny Kravitz, The Black Crowes en gedeeltelijk Primal Scream (Rocks) hun hits wisten te scoren, is een heel eind terug te brengen tot Fire and Water.
Voor mij is Free vanaf vandaag niet meer de band van Paul Rodgers, maar van Paul Kossoff.
Hulde voor deze geweldige gitarist.

Erwin van Ligten vertelde mij ooit dat hij naast David Lindley ook Paul Kossoff bewonderde. Hij vroeg of ik hem kende en ik wist mij te herinneren dat hij bij The Free speelde. Allright Now, wie kent het niet. Tot mijn eigen verbazing bleek ik geen enkel album van hen te bezitten. Op de een of andere wijze vond ik hen destijds wel goed, maar geen reden gehad om albums van hen aan te schaffen.
Een groot gemis zo blijkt nu wel.
Dit is zo’n album waarop een zelden gehoorde muzikale volwassenheid valt te beluisteren. Geen macho of stadionrock geluid, alles is ingehouden en uiterst muzikaal en krachtig. Maar ook meeslepend bijv in het fraaie Remember. Prachtig hoe de basgitaar met de gitaar samenspeelt. Zang is geweldig. Ze klinken voor mij als de rustiger broertjes van Humble Pie. Deric beschrijft dit album goed. Droombolus vindt het album mooier, maar ik ben zeer tevreden met de schitterende versie op de in 2016 remastered CD uitgave.
De pianist in het fraaie Heavy Load blijkt hun zeer muzikale bassist Andy Fraser te zijn. Wat mij betreft staat hij op dezelfde hoogte als die andere magische bassist John Entwistle. Paul Kossof is inderdaad heel goed, wat een rust en harmonie. Mooi geluid in het solowerk; de precisie die Peter Green ook had.
Een echte aanwinst 47 jaar later. Ga ik heel veel draaien. Nu al minstens 4 sterren.

Over de gehele lijn toch net iets minder dan zijn voorganger, maar podverdrie wat is Mr. Big toch een vet nummer! Heerlijk opzwepende baslijnen over een langzaamaan opbouwende gitaarsolo: fantastisch in al zijn eenvoud. Jammer dat een track als Remember het voor mij echt helemaal niet doet, want Mr. Big is wat mij betreft een song die veel meer aandacht als jaren '70 klassieker zou moeten krijgen. In plaats daarvan moeten de fans het doen met Alright Now, een aardige, maar verre van geniale track. Dan liever Heavy Load. Wel weer het derde album dat een dikke voldoende krijgt.

Tussenstand:
1. Free
2. Fire And Water
2. Ton Of Sobs

Voorlopig manifesteert Free zich als een ultieme achtergrondband. Dat klinkt misschien niet erg aardig, maar ik bedoel het eigenlijk wel goed. Op de achtergrond is klinkt het heerlijk, maar als ik er echt voor ga zitten, vind ik het snel een beetje saai worden. Ik kan echt geen enkele band bedenken waarbij ik dit ervaar. Ook de vorige albums hebben dit, maar Fire And Water mist net een beetje vuur om een hogere waardering te krijgen. Mijn favoriete band zal Free nooit worden. Sommigen noemen wel hun favorieten, maar ik voel weinig voor enkel een Mr. Big of Heavy Load. All Right Now was vroeger een favoriet van mij. Speciaal vanwege dat nummer kocht ik ooit deze lp, maar hij komt zelden uit de kast. Vandaar dat de score hier lager uitpakt dan bij de voorgangers. Verder geen commentaar op de muzikanten, behalve dat het wel wat spannender mag zijn.

Tussenstand:
1. Free
2. Tons Of Sobs
3. Fire And Water

Fire and Water, gewoon een heerlijk zeer stabiel en evenwichtig bluesrockalbum. Doordat gitarist Paul Kossoff meer de stijl van Peter Green dan van de rockende flash=cash gitaristen heeft, lijkt het gitaarwerk niet zo spannend. Niets is minder maar, als je als luisteraar maar even de tijd en moeite neemt om goed naar de nummers te luisteren. Het gitaargeluid uit de Gibson Les Paul is dan ook zeer fijn te noemen, behoorlijk schoon, erg sterk en gecontroleerd.

Van de hun eerste vier studioalbums is dit heeft meest samenhangende album. De stijl van de verschillende nummers passen mooi bij elkaar. Het is alsof ze bijna naadloos in elkaar overlopen. Soms ingetogen en ingehouden (Oh I Wept, Heavy Load), soms iets venijnigere (mr. Big). De hitsingel All Right Now rockt natuurlijk het meest, een heerlijke klassieker. Voorts, zanger Paul Rodgers is goed op dreef!