Asia - Silent Nation (2004)

We schijnen op niet al te lange termijn weer een album van Asia in de oude bezetting te kunnen verwachten. Een op stapel staand album van Asia in de Payne-bezetting was ineens geannuleerd. Vond ik persoonlijk jammer, aangezien Asia wat mij betreft in die tijd toch de interessantste muziek gemaakt heeft. Anderzijds laat dit album horen dat de spirit er ook wel weer een beetje uit was: een poging om het meer klassieke Asia-geluid weer op te roepen levert een vrij degelijke plaat op, maar uitschieters ontbreken.

Ken deze niet maar ezien de andere platen kan dit haast niet slecht zijn, is maar wat we verwachten. Deze zie ik ook nooit liggen in de winkels.

Ben hier niet zo heel erg van onder de indruk.
De eerste drie nummers zijn nog van vertrouwde kwaliteit, maar daarna wil het me maar niet boeien.

Jammer. Helaas ben ik (nog) niet zo geïnteresseerd in de reïncarnatie van het oude Asia, en Payne's nieuwe bandje vind ik eigenlijk helemaal niet zo goed.

Van deze plaat vind ik eigenlijk alleen het drumspel van Chris Slade nogal teleurstellend.

Met Mike Sturgis had de band toch een degelijk en erg avontuurlijke drummer in de gelederen. Ook Vinnie Colaiuta paste wel een beetje in het geheel.
Op Aura stonden al wat songs met Chris Slade. Maar samen met Carl Palmer toch wel de minst geschikte drummer voor de band.

Guthrie Govan is een erg goede gitarist, en dat is nooit echt het probleem geweest van Asia. Ze hebben toch wel de beste gitaristen uit de rockwereld in de band gehad: Steve Howe, Pat Thrall, Mandy Meier, Scott Gorham, Al Pitrelli, Elliot Randall, Ian Crichton en Vinnie Burns.

Maar goed deze plaat klinkt hier en daar wat zielloos. Aura, Aria en Arena klinken veel bevlogener.
Desondanks is dit velen malen beter dan Phoenix en Omega en alles wat nog zou volgen.

Dit album is nog best te pruimen. Een van de mindere albums in deze line up, maar een meesterwerk vergeleken met de meuk waarmee de klassieke bezetting later nog op de proppen meende te moeten komen. 3 sterren

De laatste plaat uit de Payne-periode, en meteen de minste uit die tijd.
Het titelnummer kan er mee door, en dat geldt zeker ook voor Blue Moon Monday en Gone Too Far, maar voor de rest vind ik het maar een mager aftreksel van eerder werk.
Uit de periode met Payne zijn albums als Arena en vooral Aura aanmerkelijk beter: betere composities en over de gehele linie gewoon meer creativiteit, enthousiasme en inspiratie.
Deze eigenschappen zijn wat mij betreft op Silent Nation ver te zoeken. Het is allemaal niet eens slecht, maar het pakt me te weinig. Het lijkt alsof de fut er een beetje uit is.

Misschien lag het aan het weglaten van de A's uit de titel van de plaat (voor het eerst hier). Dat is natuurlijk ook de goden verzoeken.

Toen ik las dat zowel Guthrie Govan en Chris Slade meespeelden op deze plaat, raakte ik redelijk enthousiast, ik verwachtte wel wat power. Maar deze plaat was een enorme teleurstelling voor mij. GPS die hierna uitkwam (andere bandnaam) was wel een stuk steviger en eigenlijk veel genietbaarder dan deze.