The House of Love - The House of Love (1988)

Alleen al vanwege Christine verdient Guy Chadwick een standbeeld!

Schitterende plaat!!!

CHRISTINE!!!
Hope!! Love in a Car!!!
En niet te vergeten "Man To Child"..

Wondermooie plaat... kopen die boel!

Ik ben blij met de hoge waardering van dit album, alleen veel te weinig stemmen natuurlijk.
Dit album kent eigenlijk alleen maar hoogtepunten.
Toch wordt het over het algemeen veel minder gewaardeerd dan bijvoorbeeld de debuutplaat van The Stone Roses die een jaar later verscheen. Dat komt waarschijnlijk doordat de band, die bij de release van dit album nog the Great British Hope was, vrij snel werd ingehaald door de Madchester-scene (Happy Mondays, Stone Roses) en zelf ook minder goede platen maakte. hoewel de opvolger van deze cd ook nog zeer genietbaar was.

Fantastische plaat.

Heb daarna de band kunnen volgen tot aan Babe Rainbow, zag ze helaas steeds verder terug vallen.

inderdaad erg mooie plaat. Vooral Christine vind ik een van de mooiste nummers ooit.

.. heb dit juweel nog steeds niet op cd, maar geen probleem, met veel plezier haal ik die vinylversie boven en leg ik hem op, en ga ik er eens rustig voor zitten.. grote klasse van Guy Chadwick....

Zoals ik al zei: "wondermooie plaat".

Ben'm nu aan het downloaden plus the best of cd !

Eén van die Britse juweeltjes van eind jaren '80/begin jaren '90 waar ik nog eens achteraan moet...

Prachtig debuut van de The House of Love, inderdaad ondergesneeuwd door de latere madchester/britpop hype.
De donkere melancholische zang van Guy Chadwick is hypnotizerend.
"Christine" is een moderne klassieker.

4*

Inderdaad een wonderschoon album. Ik had 'm eerst op LP. was trouwens wel moeilijk om de CD te vinden. Christine is een monument. Mijn favoriet is Salome. Krachtig, melodieus en hypnotiserend.

fijne tijd goede herineringen,fijne plaat

Ik sluit me aan bij de aanhangers van dit nummer.
Zo worden ze niet vaak meer gemaakt.

Net weer eens gedraaid, geweldige plaat blijft dit.
Met "Touch Me" en "Christine" als hoogtepunt.

En nog geen stem!?

Ha....ik zie een hoge waardering voor deze plaat hier op MuMe. Zo hoort het ook! Gewoon een prachtig album. Een klassieker, een niet te missen plaat.

'Hope' vind ik zo'n beetje het beste (nou ja, een van de beste) gitaarnummers ooit.

Ik vind Hope vrij rustig...geef mij maar Christine qua gitaren!

Rustig inderdaad, maar wel wonderschoon....vooral de chorus. Eenvoudig, maar briljant popnummer. Die sfeer die het nummer ademt......

HoL was toen wel een behoorlijke 'hype', maar dan wel een terechte! Ik heb destijds, toen het album uitkwam, zelfs moeten intekenen om een exemplaar te bemachtigen (de Waaghals in Nijmegen was dat). Nooit eerder meegemaakt.

Christine vormt het hoogtepunt, maar ook Man To Child en Love in A Car zijn pareltjes. Gewoon een ijzersterke plaat; knappe liedjes primeren op imago. Qua sound en zang hoor ik heel wat gelijkeniisen met The Church, nog zo een knappe band.
Toch geen 5* omdat ik de laatste drie songs iets minder vind.

Overigens wel interessant wat je daar zegt CD. Als MM eind jaren '80 was opgericht, dan stond deze plaat waarschijnlijk nu waar die van The Arctic Monkeys staat in de toplijst.

Erg mooie plaat, mocht wat langer duren voor mijn part...

ik heb hem nu op CD besteld. Erg mooi album zeg.

jaren geleden ondekt in de platenkast van mijn vader...Gewelig album dit!

Heb dit album al ruim 22 jaar in mijn bezit en het staat nog steeds als een huis. Na al die tijd nog steeds maar 73 stemmen.
Een van de meest onderschatte pareltjes van de Britpop.
Ook de opvolger is van grote schoonheid.

Beste debuut van een Britse band ooit? Als dat al niet het geval is zal het niet veel schelen.

The House Of Love heeft ook een liedje ''The Beatles and The Stones''; wel als je een album als dit hebt gemaakt hoef je geen minderwaardigheidscomplex te hebben tegenover de groten.

Zelden heb ik een album/band gehoord met een dergelijk gevoel voor popmuziek.
Man To Child, wat een mooie gitaar op die breekbare tekst. Love In A Car; net als dat nummer al kippevel bezorgt gooien ze er nog een wondermooie outro tegenaan. Het lijkt alsof deze band de juiste muzikale feeling in elke vezel van hun lichaam heeft; enerzijds is er die eenvoud en anderzijds die uitzonderlijke schoonheid.

Sulphur met zijn schreeuw om hulp aan het einde. Hope; sfeervol schipperen tussen hoop en wanhoop; echter dergelijk nummer kan enkel een gevoel van hoop achterlaten. En dan heb ik het nog niet eens over verdronken vlinder Christine.

Excuses aan wie bovenstaand bericht net iets te lyrisch of te lovend vindt, maar hier is het imo even op zijn plaats.

Excuses niet noodzakelijk! Deze band kan imo nooit genoeg lofuitingen krijgen. Ik heb altijd geroepen dat ze in de verkeerde tijd succesvol waren. Deze band had anno nu een Coldplay status kunnen hebben.

Of ze in de verkeerde tijd (relatief) succesvol waren, durf ik niet te zeggen. Destijds werd al geroepen dat HoL de status van een U2 zou kunnen krijgen. Ten tijde van het uitkomen van dit album was HoL een grote hype in indieland - en eindelijk eens een keer terecht! John Peel zag in de band de voorbode van een hele nieuwe golf van Britse bandjes - en die golf kwam er ook met o.a. de Madchester-scene en (vroege) britpop.

Toch heeft HoL de hoge verwachtingen niet weten in te lossen. De band kon niet echt mee surfen op de golf van nieuwe Britse bands (ze waren mss net te vroeg). Het tweede album was zeker ook goed, maar naar mijn smaak te glad geproduceerd met hier en daar een te gemakzuchtig popnummertje. Daarna werd het snel minder, hoewel het derde album ook zijn sterke momenten had. Na de derde was het - voor mij althans - gewoon over. Wel kwam Chadwick nog met een aardig maar wisselvallig solo-album.

Voor het echte succes - in commerciële zin - ontbrak het Chadwick en de zijnen denk ik aan de gave om U2 en Coldplay-achtige stadionkrakers te schrijven. Anders dan een Bono en die Coldplay-knakker (kan even niet op zijn naam komen) had Chadwick mss wel veel liefde, maar niet de "groote gebaren" in huis. De muziek van HoL was daar ook te fijnzinnig voor.

Liefhebbers van dit album moeten zeker ook deze verzamelaar met vroege singles in huis halen. Daar zitten pareltjes tussen, zoals het prachtige 'Shine On', dat later in een aanmerkelijk minder goede versie op het tweede HoL-album zou verschijnen.

Weet iemand wat Guy Chadwick tegenwoordig doet? Rentenieren zit er voor hem nog niet in denk ik zo.

Dat bedoel ik dus. Wel aanzet gegeven voor een nieuwe succesvolle golf maar toen de golf er echt was waren ze zelf uitgepiekt. Het had natuurlijk mooi geweest als ze de hele britpop golf hadden kunnen leiden.



Weliswaar geen grote gebaren maar toch echt wel nummers die niet zouden misstaan in een stadionconcert: I don't know why I love you, In a Room, 32nd floor en zelfs het oudje Christine bevatten genoeg power om een stadion te laten trillen op zijn grondvesten.

En toch hadden ze in 1990 met het tweede album al vol op de golf kunnen zitten, maar dat lukte niet. Ze hadden natuurlijk niet het Madchester-geluid - en gelukkig maar, want die sound heeft de tand des tijds nmm niet doorstaan! - en dat was toch de muziek waarop in de Hacienda werd gedanst. De neuzen in het VK stonden op dat moment meer in de richting van dansmuziek (opkomende house waarop ook de nieuwe indiebandjes inspeelde - o.a. Stone Roses, Happy Mondays, Charlatans). HoL deed daar niet aan. Hun muziek was meer ingetogen en "klein" van karakter, hoewel ze op het derde album met het nummer 'You Don't Understand' nog wat mee wilde pikken van het succes van de Madchester-hype.

Klopt. In de reportagereeks Seven Ages of Rock wordt in de britpopaflevering met veel lof gesproken over The Stone Roses; deze band werd genoemd als de ultieme kruising van Britse Rock en Dance muziek. Er wordt met geen woord gerept over The House Of Love, zelfs niet over New Order, een band die imo belangrijker is dan The Stone Roses.

Ik denk ook niet dat het aantal relevante albums hierin een rol speelt, het tweede album van The House Of Love vind ik ook ijzersterk en tenslotte hebben The Stone Roses ook maar één relevant album. Veel heeft te maken met het feit dat, zoals CD schrijft, de neuzen in UK eind jaren '80 meer richting dance draaiden.

Prachtige! dit debuut album van The House of Love dat misschien iets minder is dan hun gelijknamige opvolger uit 1990. De opening "Christine" is schitterend en dat kan ook zeker gezegd worden van het zeer vlotte "Salome", voor mij het beste nummer van dit album. Maar de rest is natuurlijk ook allemaal erg goed.

4,5*

The House Of Love .
Was inderdaad the next big thing in 1988. Dat had je namelijk toen ook al.
Prachtig debuutalbum.
Helaas werden ze niet zo groot als dat we ze het allemaal gegund hadden.
Op den duur links en rechts ingehaald door de Madchester-rage en de shoegazers.
Hoewel ze van dat laatste ook wel weer wat weg hadden.
Iemand hierboven maakt de vergelijking met The Church en daar kan ik me wel in vinden.

Uiterst melodieuze, toegankelijk, makkelijk meezingbare gitaarpop, met toch altijd een scherp randje en enigszins beklemmend en onheilspellend. Ook wel wat onheilszwanger geproduceerd.
Beetje boos kijkend in hun versleten zwarte truien.

Het is moeilijk uitschieters te noemen, alle nummers zijn bijna even goed.
Als het dan toch moet dan wil ik Christine (uiteraard), Sulphur, Hope, Man To A Child, het wat snellere Salome en Love In A Car noemen.

Album duurt wat te kort!
Echt een Britpop-pareltje dit, eentje om niet te vergeten dus.