Andrew Bird - Break It Yourself (2012)

YES !

Zeg dat wel!

Vlak voor 't concert in Paradiso overigens. Hij zal wel veel nieuw spul spelen..

Een herhalingsoefening.

Mijn angst is een beetje bevestigd. Andrew Bird vind ik een groot artiest als hij viool speelt en fluit, maar het beperkt hem ook ontzettend. Op een gegeven moment word ik nogal moe van het getokkel. Zeker bij dit nieuwe album. Niets nieuws onder de zon dus.

Toch blijven er een aantal prachtige liedjes over. Mijn voorkeur bij hem gaat altijd uit naar de iets 'vollere' liedjes. Dat was bij de vorige albums ook al (Nervous Tic, Fake Palindromes, Fitz and Dizzyspells, etc.) en dat is nu weer. Niet zo dat geneuzel met instrumentale tussenstukjes of gekabbel, maar mooie liedjes. Daarvan staan er nog wel genoeg op: het volledige stuk van Danse Carribe tot aan Near Death Experience Experience is prachtig.

Kortom, wat hij goed kan doet hij goed, maar meer ook niet...

lekker album hoor!

Erg benieuwd. Ben erg gecharmeerd van meneer Vogel. Heb nu 5 concerten bezocht en het zou leuk zijn als hij dit nieuwe album ook weer in Nederland komt spelen.

Ik heb het album nu twee keer beluisterd, een aantal nummers vielen me meteen op (vooral Danse Carribe). Ik vind de albumversie van Sifters een stuk minder dan de live versie die op Fingerlings 4 staat.

Het is hoe dan ook een groeiplaat en ik heb zin in 9 maart (Paradiso).

Lazy Projector en Near Dead is Bird op z'n best. De rest moet nog even goed vallen, maar dat gaat ongetwijfeld gebeuren. Het is meer van hetzelfde, maar waarom veranderen als deze stijl bij je past. Veranderen om het veranderen heeft veel andere populaire bands van het moment geen goed gedaan (ik noem geen namen...)

Laat ik beginnen te zeggen een groot liefhebber te zijn van Andrew Bird zowel live als op cd.
Toch was deze release nu eens niet eentje uit de categorie 'daar kijken we naar uit'.

En nu ik het gehoord heb kan ik ook wel doorgaan te zeggen dat ik gevoelsmatig een beetje klaar ben met Bird. Alle ingrediënten zijn weer volop aanwezig: de muzikale chefkok speelt lustig viool, roert in zijn pannetje en tovert mooie liedjes tevoorschijn en maakt het geheel net weer wat lekkerder door een laagje fluittonen er overheen te gooien.

Maar, ho, stop..... is dat het dan misschien dat me een beetje begint tegen te staan? Weet ik het onderhand wel? Of zijn het juist de nummers an sich die (nog) niet helemaal goed binnenkomen bij mij?
Bird werkt volgens bekend recept maar wist toch telkens weer een iets andere twist toe te voegen op al zijn albums en dat lijkt nu wat te ontbreken heb ik het gevoel. Hier en daar hoor ik een wat rammeliger rockgeluid dat me dan aan R.E.M. doet denken maar het is te weinig deze keer om dit album genoeg eigen smoel mee te geven. Let wel: eigen smoel binnen zijn eigen discografie want Andrew Bird is onderhand een genre op zich te noemen.

Waarom toch die lichte ergernis over de fluittoontjes? Waarom toch een beetje genoeg krijgen van het gezwier op zijn viool (terwijl ik zo'n groot fan ben van het instrument dat ik notabene zelf ook ooit bespeeld heb)?
Ik kan mijn vinger er maar niet op leggen. Het is absoluut weer een verzorgd album: goed gespeeld en gezongen maar zoals gezegd lijkt het er op dat mijn enthousiasme tanende is.
Het album duurt ook te lang en dat minpuntje zou ook wel eens mee kunnen wegen bij de beoordeling. Een beoordeling die overigens nog niet eens zo beroerd uitpakt want slecht is het allerminst en Bird blijft gewoon een originele artiest in het muziekwereldje.
Hopelijk wel eentje waar ik in de toekomst nog van hoop te gaan genieten en niet afhaken want dat ligt nu toch wel een beetje op de loer.

Heerlijk! Lekker loom en laidback. Kakt nergens in wat mij betreft. Beste Bird-album sinds Eggs?

Ik ben eruit: wat mij betreft wel! Nu al groot kanshebber voor mijn favoriete plaat van 2012. Ik kan niet wachten tot 9 maart!

Ik deel het enthousiasme van Paalhaas: wat nou Bird-moeheid?

Wat is die eenzame fluit in Hole in the Ocean Floor mooi..

Sterker nog, beste Bird-album 'period'?!? De stille pracht van liedjes als Sifters gaat geheel aan je voorbij als je niet oplet. Het album heeft iets slaperigs over zich en dus kan e.e.a. wel eens aan je aandacht ontschieten bij beluistering, zeker als je nog andere dingen aan het doen bent ondertussen. Vele winnaars komen langs: Desperation breeds, Danse Caribe, Near death experience experience, Orpheo looks back, Sifters en natuurlijk het lange Hole in the ocean floor. Hiertussen vinden we cement van A-klasse en een verrukkelijk dromerige coda die nergens beter zou passen dan achteraan dit rijtje. Bird stijgt alwéér een treetje in mijn achting!

Sluit me aan bij Paalhaas. Wat een heerlijk divers album toch weer. Verslavend goed!

Aangezien ik zo'n beetje alle albums van Bird op cd heb moest deze er dit weekend uiteraard aan toegevoegd worden.
Altijd fijn om met iets tastbaars thuis te komen en je gaat ook intenser luisteren. Na meerdere draaibeurten afgelopen weken is dit album wel wat gegroeid bij mij (alhoewel ik nog steeds achter delen van mijn kritiek/opmerkingen blijf staan).
The Mysterious Production of Eggs zal altijd wel mijn grote favoriet blijven (maar toen was de verrassing voor mij ook groter) maar Bird is en blijft een genre apart en dat kunnen er tegenwoordig niet veel meer zeggen.

Voor mij ook een "nieuwe" zanger en een geweldige ontdekking voor mij. Na één luisterbeurt al 4.5 * gegeven. En ik zit 'm nu weer te beluisteren.
Ik ben ook erg benieuwd naar zijn vorig werk!!!

Het duurde even voordat dit album mij te pakken had, maar ik ben om. Over het geheel gezien is het niet zijn beste plaat omdat - zoals door anderen al aangegeven - de plaat te lang duurt. Maar er staan een aantal geweldige nummers op.

Opener Desperation Breeds... is erg sterk, Lazy Projector is misschien wel het sleutelnummer van deze plaat waarin de slotzin van de tekst - I can't see the sense in us breaking up at all - oorspronkelijk was bedoeld voor Kermit de Kikker in de nieuwe film van The Muppets.
Near Death Experience Experience is een knipoog naar zijn vorige album Noble Beast dat volstaat met dergelijke poppynummers, Hole in the Ocean Floor doet denken aan de plaat én het gelijknamige nummer Weather Systems, nog altijd mijn persoonlijke favoriet. Het zou de ideale afsluiter zijn geweest, maar helaas komt het nietszeggende Belles erachteraan.

Complimenten overigens voor de bijgevoegde film Here's What Happened op dvd. Zes nummers van dit album worden uitgevoerd in zijn opnamestudio/boerenschuur plus een extra nummer Goin' Home. Beelden die laten zien hoe de nummers worden uitgevoerd brengen de muziek van Bird meer tot leven. Mooie omgeving ook!

Andrew Bird blijft altijd leuk en altijd de moeite waard.

Op zich een hele toegankelijke plaat van Andrew Bird, maar wat zit er veel moois verstopt. Folk met een klassieke ondertoon verpakt in tijdloze popmuziek.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Andrew Bird - Break It Yourself - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Zeer goed album, normaal mag ik albums met meer dan 10 songs niet zo graag, er zit bijna altijd de slop in na 10 liedjes, maar dat is op dit album zeker niet het geval.

Tja, enkele lekkere nummers. Weet me niet de hele cd te boeien. Paar keer gepoogd m helemaal af te luisteren. Lukt me jammer genoeg niet. Wie weet wat de tijd gaat brengen. Nu effe niet.

Orpheo Looks Back is alvast ontzettend mooi. Lang geleden dat ik een nummer hoorde dat op het eerste gehoor al zo'n indruk maakte.

Hoewel Bird af en toe fantastische nummers schrijft, heb ik nooit het idee dat een plaat nou echt een coherent geheel is. Dat is bij deze Break it Yourself ook erg sterk het geval, het voelt mij vaak wat te willekeurig aan. Nu hoeft dat absoluut niet per definitie slecht te zijn, maar het staat mij hier redelijk tegen omdat het een eigen smoel die de plaat zou moeten krijgen in de weg staat. Beoordeling wacht ik nog even mee omdat de speelduur als gezegd behoorlijk lang is, maar als geheel zal ik dit denk ik niet vaak meer opzetten.

Het is al vaker genoemd: Bird is een genre op zichzelf. Voor mij blijft het fascinerend dat er bij eerste beluistering altijd een paar nummers direct uitspringen (Danse Caribe, Lusitania, Lazy Projector), en na een aantal maal afspelen blijken er weer andere prachtige nummers meer te beklijven (Hole in the Oecan Floor, Sifters). En na verloop va tijd durf ik niet meer te zegen wat nou het beste nummer is. Volslage ridicule bezigheid dus eigenlijk om maar 3 favoriete tracks te selecteren op een compleet album als deze nieuwe Bird!

Fair, halfje hoger.

Inderdaad meer van hetzelfde.
Maar ja, hij maakt gewoon mooie muziek en gaat daar vrolijk mee door.
Niks mis mee.
Niet iedere verandering is een verbetering.
Maar Noble Beast vind ik wel iets sterker, dat wel.

Fijn album! Lijkt alsof er nu echt een band achter dhr. Bird staat.
Wat meer basic en dat waardeer ik wel.
Ik was namelijk al een tijdje uitgekeken op zijn vorig album Noble Beast.

Wat een bijzonder fijn openingsnummer zeg. Hopelijk gaat het op dezelfde voet verder...

Als je de kans ziet, moet je 'm zeker eens live gaan zien. Een van de betere live-artiesten van het moment.

Mag ik zeggen dat Lazy Projector tot nu toe één van de mooiste liedjes van het jaar 2012 is. Werkelijk een erg mooie opbouw, waarvan vooral het begin me doet denken aan Sovay, één van mijn favoriete Bird-songs.