Andrew Bird - Break It Yourself (2012)

Laat ik beginnen te zeggen een groot liefhebber te zijn van Andrew Bird zowel live als op cd.
Toch was deze release nu eens niet eentje uit de categorie 'daar kijken we naar uit'.

En nu ik het gehoord heb kan ik ook wel doorgaan te zeggen dat ik gevoelsmatig een beetje klaar ben met Bird. Alle ingrediënten zijn weer volop aanwezig: de muzikale chefkok speelt lustig viool, roert in zijn pannetje en tovert mooie liedjes tevoorschijn en maakt het geheel net weer wat lekkerder door een laagje fluittonen er overheen te gooien.

Maar, ho, stop..... is dat het dan misschien dat me een beetje begint tegen te staan? Weet ik het onderhand wel? Of zijn het juist de nummers an sich die (nog) niet helemaal goed binnenkomen bij mij?
Bird werkt volgens bekend recept maar wist toch telkens weer een iets andere twist toe te voegen op al zijn albums en dat lijkt nu wat te ontbreken heb ik het gevoel. Hier en daar hoor ik een wat rammeliger rockgeluid dat me dan aan R.E.M. doet denken maar het is te weinig deze keer om dit album genoeg eigen smoel mee te geven. Let wel: eigen smoel binnen zijn eigen discografie want Andrew Bird is onderhand een genre op zich te noemen.

Waarom toch die lichte ergernis over de fluittoontjes? Waarom toch een beetje genoeg krijgen van het gezwier op zijn viool (terwijl ik zo'n groot fan ben van het instrument dat ik notabene zelf ook ooit bespeeld heb)?
Ik kan mijn vinger er maar niet op leggen. Het is absoluut weer een verzorgd album: goed gespeeld en gezongen maar zoals gezegd lijkt het er op dat mijn enthousiasme tanende is.
Het album duurt ook te lang en dat minpuntje zou ook wel eens mee kunnen wegen bij de beoordeling. Een beoordeling die overigens nog niet eens zo beroerd uitpakt want slecht is het allerminst en Bird blijft gewoon een originele artiest in het muziekwereldje.
Hopelijk wel eentje waar ik in de toekomst nog van hoop te gaan genieten en niet afhaken want dat ligt nu toch wel een beetje op de loer.

Sterker nog, beste Bird-album 'period'?!? De stille pracht van liedjes als Sifters gaat geheel aan je voorbij als je niet oplet. Het album heeft iets slaperigs over zich en dus kan e.e.a. wel eens aan je aandacht ontschieten bij beluistering, zeker als je nog andere dingen aan het doen bent ondertussen. Vele winnaars komen langs: Desperation breeds, Danse Caribe, Near death experience experience, Orpheo looks back, Sifters en natuurlijk het lange Hole in the ocean floor. Hiertussen vinden we cement van A-klasse en een verrukkelijk dromerige coda die nergens beter zou passen dan achteraan dit rijtje. Bird stijgt alwéér een treetje in mijn achting!

Het duurde even voordat dit album mij te pakken had, maar ik ben om. Over het geheel gezien is het niet zijn beste plaat omdat - zoals door anderen al aangegeven - de plaat te lang duurt. Maar er staan een aantal geweldige nummers op.

Opener Desperation Breeds... is erg sterk, Lazy Projector is misschien wel het sleutelnummer van deze plaat waarin de slotzin van de tekst - I can't see the sense in us breaking up at all - oorspronkelijk was bedoeld voor Kermit de Kikker in de nieuwe film van The Muppets.
Near Death Experience Experience is een knipoog naar zijn vorige album Noble Beast dat volstaat met dergelijke poppynummers, Hole in the Ocean Floor doet denken aan de plaat én het gelijknamige nummer Weather Systems, nog altijd mijn persoonlijke favoriet. Het zou de ideale afsluiter zijn geweest, maar helaas komt het nietszeggende Belles erachteraan.

Complimenten overigens voor de bijgevoegde film Here's What Happened op dvd. Zes nummers van dit album worden uitgevoerd in zijn opnamestudio/boerenschuur plus een extra nummer Goin' Home. Beelden die laten zien hoe de nummers worden uitgevoerd brengen de muziek van Bird meer tot leven. Mooie omgeving ook!