Motorpsycho and Ståle Storløkken - The Death Defying Unicorn (2012)

Net voor de eerste keer gehoord en deze ga ik morgen bestellen. Ik kon hem toch echt niet via de luisterpaal beluisteren, hij geeft een foutmelding.

85 minuten zijn voorbij voordat je het weet, dit is echt heel erg goed. Vooral de afwisseling door dit album heen is heel goed en alles zit heel goed in elkaar. Geweldige psychedelische stukken worden afgewisseld met bijna klassieke stukken en jazzsecties. Af en toe heeft het heel erg weg van filmmuziek. Een apart album wat ik zeker vaker ga opzetten. Ik zou nu echt niet weten wat voor beoordeling ik hier aan wil geven, vooral de tweede CD moet ik volgens mij meer beluisteren want die bleef nu een beetje achter bij de eerste.

Aan het gemiddelde blijkt dat deze plaat bands als Pink Floyd, The Beatles, The Doors en de Stones overstijgt.....

En dat na een dag of wat "luisterpaal".

Dat komt omdat bij nieuwe releases in eerste instantie de fans erop duiken. Na een tijdje middelt het gemiddelde vanzelf wel uit. Maar dat had je zelf ook kunnen bedenken natuurlijk.

Wat vind je van de muziek eigenlijk?

Ik ben al erg blij met alles dat anders klinkt dan wat de reguliere radio 3 bandjes.
Doch komt het erg pretentieus over.
Wel hou ik erg van het chaotische dat soms de kop opsteekt bij deze plaat.
Verder is mijn (plank voor mijn kop) mening dat tegenwoordig alles dat enigzins uit IJsland of Scandinavie komt wordt verheerlijkt als Iraanse kaviaar of Catalaans voetbal.

"Ow er staan wel mooi twee puntjes op die a en een schuin streepje door de O". Hoppa 5 sterren.

Verder ben ik volledig objectief en zonder enig vooroordeel.

Mocht je trouwens heerlijke chaos willen horen (wel met grunt) waar dit zo nu en dan best op lijkt?

Brutal Truth - Sounds of the Animal Kingdom (1997)

Vandaar die hoge cijfers bij Bløf

Motorpsycho zal voor velen al een jaar of twintig een favoriet zijn.

Vooralsnog kan ik deze plaat niet zo veel trouwens. Ga bijna weer hopen op een terugkeer naar de Let Them Eat Cake-periode.

Was dit een serieus bedoelde opmerking of zelfspot?

Motorpsycho bestaat overigens (zoals mijn voorganger al meldde) al een jaar of 20 en het is dus niet de eerste de beste hype.

Wat een suf album is dit geworden zeg, kon met die vorige ook al weinig maar dit is echt slaapverwekkend.

The Hollow Lands en Into the Gyre toch wel de favorieten, wat een geweldige muzikanten zijn het toch, ze blijven me elke plaat weer verbazen.

Zelfspot, maar ik denk dat je dat zelf ook wel door hebt...toch?
Motorpsycho is geenzins een hype. Je bent de eerste die het woord "hype" in de mond neemt.

Je suggereert dat het riekt naar een (onterechte) hype vanwege de Scandinavische afkomst van de band. Net als het feit dat je zou kunnen zeggen van bands die uit Brooklyn komen of uit Montreal. Geen gekke gedachte vind ik ook zelf, ware het niet dat Motorpsycho dus al een tijdje bestaat. Vandaar mijn opmerking...

Als ik dit helemaal te-gek-gaaf-joepie-de-woepie-wauw-alles vind, dan moet ik zeker ook luisteren naar ....?

Brutal Truth..?

Ik hou niet van progrock-epossen, ook niet als ze worden gemaakt door mijn één-na-favoriete band. Neemt niet weg dat er mooie stukken opstaan. Maar als geheel... bevalt hij me niet zo. Maar deze wordt de komende tijd nog veel gedraaid dus wie weet.

Ik heb vooralsnog hetzelfde gevoel als Itchy. Dank voor het verwoorden

Ik las in die post ook het woordje grunt, dus dan pas ik direct.

Hoor er inderdaad wel James Bond in, komt vooral door die blaasinstrumenten. Through the Veil zou maar zo een soundtrack voor Bond kunnen zijn.

Ja, dat was ook meer de grap

Hoor er ook wel stukjes Jaga Jazzist in (en daar heeft Motorpsycho uiteraard eerder mee samengewerkt).
Het begin doet me wat denken aan een nieuwe tune voor Wie is de Mol...

The Hollow Lands
Een song die stilaan mijn favoriete track van de laatste twee jaar aan het worden is. Wat een epische track.

geweldig ja!

Ik denk, deze gaan we eens een kans geven, want Motorpsycho maakt soms vrij boeiende muziek, maar de albumtitel geeft helaas een goede indruk van het geluidsbeeld. Helemaal niets voor mij dit, helaas.

*haakt af na drie tracks

Deze zal zich nog wat moeten inwerken, denk ik. Net voor een eerste keer beluisterd, en dan weet je dat er nog veel dingen zijn die zich nog moeten prijsgeven. Ik was niet overdonderd, maar het klonk allemaal gewoon erg goed, als een mooi geheel ook. Ja, ik verwacht dat deze beter en beter gaat worden naarmate ik 'm meer luister!

The Death Defying Unicorn is gewoon weer een ijzersterk album van Motorpsycho. 5 sterren vind ik net iets te hoog dus ik ga voor 4,5 ster. Ik ben de laatste tijd een beetje progmoe en dan Motorpsycho komt toch echt met een bombastische progressieve rock-opera. Maar gelukkig is de bombast niet te groot en krijgen we heerlijke psychedelische rock te horen op het hoogtepunt genaamd Through The Veil. Hier is de balans tussen het orkest en band perfect.

Ook krijgt dit album niet 5 sterren omdat het tweede deel even een beetje stuurloos lijkt. Gelukkig is dit maar heel even en is er daarna weer een stijgende lijn met Into The Mystic als geweldige afsluiter. De voorkant beschrijft dit album het beste:

A fancyful and fairly far-out musical fable

Bij de voorgaande Motorpsycho platen was het bij mij altijd zo dat ze beter werden hoe meer je ze luisterde, bij deze andersom...

Alsnog is het een best goede plaat.

Vreemd bij mij groeit deze juist luisterbeurt per luisterbeurt.
Deze komt langzaam maar zeker terecht in mijn Top 3 Motorpsycho platen.

Hm, die kant zou het natuurlijk op kunnen gaan bij mij. Ik hoop in ieder geval van niet, zou zonde zijn moest dit dezelfde kant opgaan qua beoordeling als 'Grace for Drowning' van Steven Wilson..

Dit is wat mij betreft het magnum opus van Motorpsycho (ja, dat las ik ergens op internet en ik ben het er mee eens). Na een luisterbeurt of tien valt bij mij het kwartje definitief en mijn hemel wat een plaat. Inmiddels ook de vinyl versie gekocht.

Is het niet wat vroeg om deze nu al de magnum opus van Motorpsycho te noemen.
Hedt is trouwens niet een echte Motorpsycho plaat aangezien Stale Storlokken, ook in de artiestennaam staat.

Een groots opgezette plaat als deze kan makkelijk worden aangezien voor een Magnum Opus. Voor mij is daar echter wel wat meer voor nodig, zoals nummers die bijblijven. Mijn voorlopige indruk van deze plaat is dat er heel veel muziek opstaat, waarvan uiteindelijk weinig blijft hangen.

Voor mij is en blijft het Magnum Opus van deze band een vierluik: Timothy's Monster, Blissard, Angels and Daemons At Play en Trust Us. Een ongekend sterke reeks die nooit meer is vertoond door welke band ook, een magische tijd (ook door de hoeveelheid concerten die ik in die tijd van ze bezocht).
Heavy Metal Fruit kwam hier trouwens wel heel dicht bij in de buurt, maar deze zeker niet.