Porcelain Raft - Strange Weekend (2012)

Ontzettend excentriek plaatje. Een debuutalbum van een belachelijk hoog niveau.
Geen rotte appel ertussen en teveel hoogtepunten.

Italië??? Toen ik dit album beluisterde kreeg ik nu niet bepaald associaties met dat land.

Deze lo-fi droompop met snufjes chillwave is te plaatsen in het natte Verenigd Koninkrijk, maar Italië? Blijkbaar wel want Mauro Remiddi is de drijvende kracht achter Porcelain Raft.
Je zou denken dat het de man achter de knoppen is en dat deze meneer een zangeres heeft ingehuurd maar neen, je hoort hier Remiddi zelf zingen. Behoorlijk androgeen dus.

Dan de nummers, of het album in zijn geheel. We hebben het allemaal al vaker gehoord. Sterker; het is op dit moment wel erg populair om een soort Cocteau Twins geluid te gebuiken: ijzig, mistig en toch ook warm.
M83 en Beach House doen dat ook goed. Een beetje drama, een beetje slaapkamer, een beetje mijmeren naar lang vervlogen tijden.... het kan allemaal met dit album.

Een album dat me erg goed bevalt en dat me wel pakt maar waar ik tegelijkertijd ook het gevoel heb dat het niet zo veel meer toevoegt aan cd's die ik al in de kast heb staan. Cd's van Cocteau Twins, Beach House, jj, Washed Out....... en vul ze zelf ook maar in.
En toch ga ik er wel weer voor. Toch is het nog steeds lekker maar pas wel op dat de verzadiging niet gaat toetreden. Het zou wel eens kunnen zijn dat Strange weekend het laatste album in 'een reeks' is waar ik het nog van waardeer. Het muzikale buikje lijkt inmiddels volgevreten. De bovenste knoop kan al bijna niet meer dicht. Gelukkig is het wel erg lekker uitbuiken en geniet ik volop van Porcelain raft.

Ik ben benieuwd in welke mate dit opgepikt gaat worden.

De nummers die ik tot nu toe op YouTube gechekt heb klinken erg lekker! Hopelijk weet het hele album dat te doen. Ik snap alleen de folk typering niet helemaal, maar misschien komt dat nog.

Interessant, vooral gezien de belachelijk hoge cijfers.

Die snap ik ook niet: hoort hier ook helemaal niet te staan vind ik.

Ik heb een correctie ingediend met de verandering van Folk naar Electronic

Veel beter

Ik zou zelf meer voor androgyn gaan, aangezien androgeen juist mannelijk zou zijn.
Maar dat bedoel je natuurlijk ook.

Het album zelf vind ik best aardig. Niet meteen wereldschokkend of zo, maar wel leuk om gehoord te hebben. Zijn stem is inderdaad opvallend. Een beetje het tegenovergestelde van Beach House, die vrouw klinkt als een man. Hier haal ik er overigens wel vrij gemakkelijk een mannelijke zanger uit. Uiteindelijk gaat het natuurlijk meer om het totaalplaatje en het past gewoon goed bij elkaar. Verhoging naar 3,5* zie ik op termijn wel gebeuren, maar voor nu een veilige 3*.

Edit; toch maar 3,5*.

Ik ben hem nu weer aan het luisteren en het is toch wat beter dan ik in gedachten had! Alleen maar mooi meegenomen.

Erg verslavend plaatje!

Aardig en pakkend doch dromerig. Of het op lange termijn echter interessant blijft, daar heb ik mijn twijfels over.

Te weinig aandacht hiervoor! De plaat van dit jaar die ik het meest opzet en die ik ook op cd heb. En wat is 'The Way In' toch een heerlijk mooi nummer trouwens

Porcelain Raft doet het voorprogrmma van BeachHouse in de Melkweg 26 mei.
Zou me niets verbazen als het life krachtiger overkomt dan in de studio.
Voorlopig kies ik voor BeachHouse, omdat hun composities pakkender zijn
en de sound meer gitaar dan electronica is.

Niet slecht. Misschien wel het beste popalbum van Italiaanse bodem sinds Tango van Matia Bazar uit 1983. Het klinkt allemaal best wel evenwichtig waarbij ik het nummer "Unless You Speak from Your Heart" voorlopig het mooiste vind, hoewel dat natuurlijk kan veranderen.

4,0*

De italiaanse factor is echter zeer beperkt. Mauro Remiddi is geboren in Rome, maar al in 1999 verhuisd naar NewYork en later naar de UK. de Cd is uitgebracht door Secretly Canadian, een Amerikaanse platenmaatschappij uit Indiana.

(zie mijn bericht hierboven) Wel, samen met Tindersticks en Damien Jurado dan!

Shapeless & Gone is top. De rest is aardig. Nog maar een luisterbeurtje