Great Lake Swimmers - New Wild Everywhere (2012)
mijn stem
66 stemmen
Canada
Folk
Label: Nettwerk
-
Think That You Might Be Wrong (4:15)
-
New Wild Everywhere (3:48)
-
The Great Exhale (4:39)
-
The Knife (4:23)
-
Changes with the Wind (4:25)
-
Cornflower Blue (4:07)
-
Easy Come Easy Go (4:24)
-
Fields of Progeny (2:57)
-
Ballad of a Fisherman's Wife (3:18)
-
Quiet Your Mind (4:51)
-
Parkdale Blues (3:55)
-
On the Water (5:33)
-
New Wild Everywhere [Acoustic] * (3:44)
-
The Great Exhale [Demo] * (4:30)
-
Easy Come Easy Go [Acoustic] * (3:36)
-
Les Champs de Progéniture * (3:10)
-
I Will Never See the Sun [TTC Version] * (3:56)
-
Something Heavy * (3:34)
-
What Was Going Through My Head * (3:13)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur:
50:35
(1:16:18)
0
geplaatst: 15 juni 2012, 14:25 uur
Ik ben deze plaat gaan beluisteren omdat mij gezegd werd dat het wat leek op 'Oh My God, Charlie Darwin' van The Low Anthem. Dat vind ik namelijk een bijzonder knappe plaat, en als die naam opduikt als vergelijkingsmateriaal, word ik algauw nieuwsgierig. Toen ik de plaat voor het eerst beluisterde, was ik dan ook lichtjes teleurgesteld. 'New Wild Everywhere' van Great Lake Swimmers is toch een pak minder. Maar de teleurstelling maakte vrij snel plaats voor waardering.
En die waardering is er nu, na zo'n 6 à 7 luisterbeurten, nog altijd. Het is geen fantastisch plaat, maar gewoon oerdegelijk, met enkele uitschieters. De opener is meteen erg mooi, met een nostalgisch geluid eromheen geweven (daar zorgen de strijkers voor, en het dromerige gitaarspel). De titelsong is wat meer uptempo, maar zeker niet slecht. De zang valt me wel mee, maar raakt me niet zo als bij The Low Anthem. 'The Great Exhale' klinkt weer wat weemoediger, met dat mooie vioolspel van Miranda Mulholland.
Ook 'The Knife' is wat zachter en is vooral sterk tijdens het refrein, met de samenzang Dekker-Mulholland. 'Changes with the Wind' is wat anders, met een zweem country (dankzij het vioolspel). Toch wel één mijner favorieten op deze plaat. 'Cornflower Blue' is folk met een nostalgisch tintje. Daar lijkt deze band wel in uit te blinken; ze weten heel goed wat hun sterke punten zijn; samenzang en rustig wegtokkelen.
En zo staat de plaat alsnog vol oerdegelijke liederen, met hier en daar een echt sterke song. 'Fields of Progeny' vind ik persoonlijk niet zo'n geweldig succes (iets te clichématig geluid), maar voor de rest hoor je mij helemaal niet klagen. Neen, het is geen hoogvlieger, maar toch wel een plaat die boven de middelmaat uitsteekt. Dat verdient een mooie score.
3,5 sterren
En die waardering is er nu, na zo'n 6 à 7 luisterbeurten, nog altijd. Het is geen fantastisch plaat, maar gewoon oerdegelijk, met enkele uitschieters. De opener is meteen erg mooi, met een nostalgisch geluid eromheen geweven (daar zorgen de strijkers voor, en het dromerige gitaarspel). De titelsong is wat meer uptempo, maar zeker niet slecht. De zang valt me wel mee, maar raakt me niet zo als bij The Low Anthem. 'The Great Exhale' klinkt weer wat weemoediger, met dat mooie vioolspel van Miranda Mulholland.
Ook 'The Knife' is wat zachter en is vooral sterk tijdens het refrein, met de samenzang Dekker-Mulholland. 'Changes with the Wind' is wat anders, met een zweem country (dankzij het vioolspel). Toch wel één mijner favorieten op deze plaat. 'Cornflower Blue' is folk met een nostalgisch tintje. Daar lijkt deze band wel in uit te blinken; ze weten heel goed wat hun sterke punten zijn; samenzang en rustig wegtokkelen.
En zo staat de plaat alsnog vol oerdegelijke liederen, met hier en daar een echt sterke song. 'Fields of Progeny' vind ik persoonlijk niet zo'n geweldig succes (iets te clichématig geluid), maar voor de rest hoor je mij helemaal niet klagen. Neen, het is geen hoogvlieger, maar toch wel een plaat die boven de middelmaat uitsteekt. Dat verdient een mooie score.
3,5 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.