Queen - Hot Space (1982)

zwakste album van de heren

Hot Space is wat buiten hun comfort zone. Another One Bites the Dust is natuurlijk de trigger geweest om Hot Space te maken. Dat was met name in de USA een gigantische hit en dat smaakte naar meer.
Een niet geheel onlogische gedachte en hoewel in basis een rockband, was Queen bepaald niet vies van zijstapjes. Freddie Mercury, toen vaak in gay nachtclubs te vinden, raakte ook steeds meer onder de indruk van de electronic/ dance muziek die daar werd gedraaid.
Ik kan mij goed vinden in zowel Lonesome Crow en De Buurman hun commentaar.
Ik ben inmiddels wel wat bijgedraaid in positieve zin.
Zo dramatisch als velen Hot Space zien is het nu ook niet naar mijn idee.
Een heel verheffende plaat is het ook niet, maar leuk is het in de meeste gevallen wel.
Het is een zijstapje waar maar één plaatkant ruimte voor is, want op de 2e klinkt Queen ineens een stuk vertrouwder.

Je vind Flash Gordon sterker?

zelfde golflengte ( mijn waardering voor dat album is 0,5)....De eerste 3 albums zijn tevens hun beste

Flash Gordon is een heel ander verhaal en een heel andere insteek ook.
Het is een soundtrack en Queen heeft best degelijk werk afgeleverd.
Het is alleen (logisch ook) volkomen in dienst van de film gemaakt, en als je daar geen beelden bij hebt klinkt het erg fragmentarisch en verdwaald. Er zijn slechts een paar momenten dat je Queen wat songmatiger hoort.
De soundtrack is beter dan de film, die is echt flut

In 1974, werd ik omver geblazen door het -nog steeds- prachtige Killer Queen, toen heb ik ook Sheer Heart Attack gekocht en grijs gedraaid.

In diezelfde periode ook Queen I en II aangeschaft. Van meet af aan was het wel duidelijk dat Queen een eigen signature had, die met nummers als My Fairy King en Great King Rat goed werd neergezet op Queen I. Deze sfeer werd op Queen II, zeker met White Queen (As It Began) en mijn favorite track: The March of the Black Queen verder uitgewerkt.

Vanaf dat moment kocht ik iedere nieuwe album rond de releasedatum. Het hoogtepunt lag duidelijk in de periode van A Night at the Opera en A Day at the Races… Daarna werd het minder spectaculair, maar kwam de band nog steeds met goed verzorgde en doordachte albums voor de dag.

Naar mijn idee zijn ze er ook altijd in geslaagd gebleven hun signature overeind te houden, op ieder album zijn er duidelijke Queen-kenmerken te horen. Natuurlijk hielden ze ook de vinger op de pols van de tijdsgeesten trachtte die invloeden soms ook te verwerken.

Zo ook op Hot Space, ik vond de extreem negatieve kritieken op dit album altijd wat overtrokken.
~Body Language, was in die dagen gedurfd als 'nieuwe' sound, maar ik vond het in het begin al een leuke track. En inderdaad kant twee is meer vintage Queen. Las Palabras de Amor (The Words of Love) had zo op A Day at the Races kunnen staan.

Ik moet mij vergissen als ik denk dat Under Pressure ar al van meet af aan op stond, ik heb een donkerblauw vermoeden dat die track later is toegevoegd bij latere persingen, want ik herinner mij dat het als een individuele single werd gelanceerd. Een evergreen is in al die jaren gebleken. Bowie en Queen haalden hier het beste in elkaar naar boven, zeker in die mooie finale.
Dit album is wellicht in de Queen discografie het meest 'tijdsgebonden' maar nog altijd leuk om zo nu en dan te horen.

En in de decennia die volgden bleek dat meerdere acts (o.a. Muse) zeker schatplichtig zijn aan Queen.

Lange tijd kocht ik ook de albums vanaf de release of kort er na. The Works vond ik minder geweldig en vanaf toen ben ik Queen wat minder gaan volgen. Maar het is lange tijd echt mijn favoriete band geweest.
In mijn beleving stond Under Pressure er wel op. Natuurlijk is dat een single geweest die in oktober of november 1981 al het daglicht zag.
Op The Game hadden ze ook al zoiets aan de hand met Crazy Little Thing Called Love en Save Me. "Crazy" was eind 1979 een hit en Save Me begin 1980. Freddie had toen ook de snor nog niet, maar beiden werden wel op het album gezet.
Een extraatje, maar het had ook zonder gekund wat mij betreft.

Crazy Litltle Thing Called Love, was ook aan mij nooit zo besteed, een niemendalletje waarvan het mij in hoge mate verbaasde dat het zo aansloeg en een grote hit werd.

Ook al kocht ik de albums wel, ik ervaarde ook een soort van impasse, in de periode The Works - A kind of Magic.

Bij Miracle en zeker Innuendo waren ze weer helemaal terug. Het laatste album heb ik destijds ook heel veel gedraaid.

Klopt hoor. Hoewel Hot Space pas in de lente van 1982 verscheen en Under pressure toen al bijna een half jaar oud was, heeft die hit altijd integraal deel uitgemaakt van dit album. Is er dus niet later aan toegevoegd. Zoals je zelf al schreef: hetzelfde procedé werd gehanteerd bij voorganger The Game. Ook daar waren al twee singles het album maanden vooruitgesneld.

Ik moet zeggen: Under pressure contrastreert wel sterk met de rest van het gebodene van Hot Space, al staat er met name op kant 2 wel wat steviger werk. Ik denk wel eens dat de vernietigende kritieken van toen deels waren ingegeven omdat zo'n beetje heel kant 1 van deze plaat vol stond met disco, funk en elektronica. Een andere volgorde van de nummers had het misschien wat verteerbaarder gemaakt.

Ook ik kocht de meeste albums van Queen destijds rond de releasedata. Dat gold niet voor deze Hot Space. Vooral de single die ten tijde van de release werd vrijgegeven, Body language, schrikte mij af. Ik heb de LP pas jaren later als Amerikaanse cut-out aangeschaft en ook de CD was een van de laatste toevoegingen aan mijn Queen-collectie.

Toch vind ik het album met terugwerkende kracht minder beroerd dan destijds. In het licht van de toenmalige ontwikkelingen voor en achter de schermen - waar we met de kennis van nu veel meer zicht op hebben - is de muziek op Hot Space een logische stap. De Amerikaanse markt werd definitief veroverd met Another one bites the dust en Freddie was begonnen met zijn stapavonden in München. Niet gek dus dat de groep daar op z'n minst gedeeltelijk op voortborduurt. De toevoeging van veel meer elektronica en een vermindering van de tekstuele diepgang - hoewel dat bij Queen sowieso nooit heel erg diep ging - was een volgende nieuwe stap, die werd doorgetrokken op volgende albums.
Het aanvankelijk door mij verguisde Body language vind ik heden ten dage zelfs gewoon een leuk nummer. Goed beschouwd erg gewaagd destijds, ook muzikaal gezien. Maar het was natuurlijk niet het soort experimenteerdrift waar de oude Queen-fans blij van werden.

De experimentdrift die de band op Hot Space tentoonstelt kreeg nauwelijks een vervolg meer.
Natuurlijk is Radio Ga Ga voornamelijk elektronisch, maar wel met een kien sing a long gedeelte, dat is toch altijd een sterk punt gebleven al die tijd.
Evenals Cool Cat, wat een beetje 'witte' zwijmelfunk/ soul is, bleven Mercury en Deacon elkaar wel vinden in softer spul op de albums t/m The Miracle. Zij omarmden echt r&b vibes, terwijl de 2 anderen en dan vooral May de rockkant in ere hielden.
Ben het trouwens eens met gaucho dat Under Pressure niet past op Hot Space. Je hoort duidelijk een andere productie. Het maakt een ietwat verdwaalde indruk.
Hoe dan ook wel een geweldig liedje.

Ook in mijn ogen is ´Body Language´ het sterkste nummer op de plaat. Heel erg tekenend voor die tijd en voor Mercury, die een nieuwe hobby vond in het bezoeken van bepaalde clubs.

Naast Body Language kan ook ´Cool Cat' in één adem worden genoemd. Ook hier hangt hetzelfde (wat nichterig) sfeertje om heen.

'Bepaalde clubs' waren gay nachtclubs en dat werd op een bepaald moment Freddie's vaste uitje. Daar ontdekte en omarde hij de elektronische dance muziek en hoewel het door het succes van Another One Bites the Dust (met name in de USA) niet helemaal onlogisch was dat Queen daar verder op inspeelde, was het voor veel fans geen geslaagd avontuur.
Aan Body Language heb ik ook nooit kunnen wennen eigenlijk, en het hele experiment wat op het 1e gedeelte voorbij komt vind ik niet groots, maar er zit best vermakelijk spul tussen.