Queen - Hot Space (1982)

Ach ja Hot Space, het alom verguisde Queen album.

Ik moet zeggen dat ik het op zijn tijd leuk vind om hem te draaien. Het is absoluut geen meesterwerk en ik ben blij dat ze niet op deze weg verder gingen, maar als experiment vind ik het geen mislukking.

Je kunt duidelijk merken dat Deacon en Mercury zich beter op hun gemak voelden in het discogenre dan Taylor en May. De enige enigszins discoplaat van May is waarschijnlijk door zijn eigen twijfel een halve rocker geworden en de twee van Taylor kan ik helemaal niet in een hokje stoppen. Toch zijn Action this day en Calling all girls best leuk.

De best geslaagde disconummers zijn Back chat en Cool cat waarvan ik met name de laatste eigenlijk een prima nummer vind.

Vreemd genoeg zijn de twee wat mindere nummers voor mij de standaard rocker Put out the fire en de wat slappe ballad Life is real, toch twee nummers die wat dichter bij de normale Queen sound horen.

Zo hier is mijn "maiden speech".

STAYING POWER: een directe opener, zonder spannend intro zoals one vision bijvoorbeeld wel heeft. De oorspronkelijke gitaarsolo is hier vervangen door een trendy brass-solo.
Het nummer is niet iets wat in het hoofd blijft hangen.

DANCER: na Freddie is het natuurlijk de beurt aan Brian om met een liedje te komen.
Een grappige tekst, met een kern van waarheid voor Brian. De gitaarsolo is mooi opgebouwd en op het hoogtepunt hiervan laat mr. May zijn typische geluid horen.
Supernummer met wat verborgen humor erin. (Denk hierbij aan het woordgrapje "funKtion" en de Duitse hotelwekkerradio)

BACK CHAT: erg cool gespeeld door de band. Freddie's stem is ten tijde van dit album op zijn best.
Na wat gekissebis tussen John Deacon en Brian May over het al dan niet aanwezig zijn van een elektrische gitaar, won Brian en subtiel scheurt zijn gitaar er dan ook doorheen.
Goed nummer.

BODY LANGUAGE: lekker basgeluid (synth!) en de tekst is een verwijzing naar een grote hobby van Freddie...
Leuke, te donker opgenomen videoclip. Het liedje zelf is redelijk.

ACTION THIS DAY: het laatste queennummer tijdens Freddie's leven, waarop Roger Taylor nadrukkelijk te horen was als zanger. Erg funky gedaan, met een beetje new-wave invloeden.
Goed nummer.

PUT OUT THE FIRE: het hardste werkje op dit album. Helaas is het gitaargeluid hoorbaar wat teruggedraaid. De gitaarsolo is geweldig schel, bijna vals klinkend. Heerlijk.
Tekstueel erg stout, lekker zomaar mensen doodschieten als je in een slecht humeur bent.
Erg goed, vooral hard draaien.

LIFE IS REAL: mierzoete ballad, bijna te zoet. Maar oh oh, wat geniet ik hier toch van. Stiekem is dit een groots meezingnummer in de auto.
Lennon is een genie.

CALLING ALL GIRLS: hier had wat meer peper in mogen verwerkt. Het loopt wel lekker, maar het mist wat spektakel, waar queen juist zo goed in was.
Redelijk gedaan.

LAS PALABRAS DE AMOR: vergeten meezinger. Queen had zoveel stadionhits, dat deze een beeje buiten de boot is gevallen. Dit is te vergelijken met friends wil be friends en we are the champions. Alleen wordt hier gebruik gemaakt van een akoestische gitaar. Leuk voor bij het kampvuur eigenlijk.
Erg goed.

COOL CAT: heerlijk basgeluid en uiterst cool gespeeld. Freddie laat hier zijn kopstem horen, soort bee gee.
Je moet er van houden en dat doe ik.

UNDER PRESSURE: deze grote hit is eigenlijk een uit de hand gelopen jamsessie. Voor velen de favoriet van dit album, voor mij niet. Wel een leuk liedje hoor!

Conclusie: gedateerd geluid af en toe, Brians gitaar heeft een ondergeschikte rol, Freddie's stem is echt grandioos, heerlijke meezingers, een foute albumhoes.
Ik hou van dit album!

Velen vinden dit het slechtste album van Queen.
Ik ben het hier zeker mee eens.

Kant A bevat disco-achtige liedjes die slecht in elkaar zitten qua sound en tekst. Het absolute dieptepunt is dan ook 'body language'. Het enige nummer op kant A wat er mee door kan is 'Back Chat'. Fijne baslijn en Freddie zingt heel enthousiast en het is gewoon lekker catchy. Soms hoor je nog wat coole gitaargeluiden van May, dat je weer even merkt dat het toch echt Queen is, maar voor de rest is het echt Queen-onwaardig.

Op kant B wordt er toch wat meer teruggegrepen op het vertrouwde Queen, met bijvoorbeeld 'Las palabres de Amor.' wat ik dan nog een nogal zeikerig nummer vind. Calling all girls is dan wel weer machinale disco, maar niet onaardig.
Het laatste nummer maakt veel goed. Dat is een van de beste Queen-nummers waarin Bowie en Mercury elkaar versterken. Zonder dit prachtige nummer was mijn stem toch een ster lager uitgevallen.

Even lekker kissebissen: uit Wikipedia m.b.t. Robert Plant en daarna hou ik op want we hebben allemaal gelijk nietwaar ?

Robert Anthony Plant, CBE (born 20 August 1948) is an English musician, singer, and songwriter best known as the lead singer and lyricist of the rock band Led Zeppelin. A powerful and wide vocal range (particularly evident in his high-pitched vocals) have given him a successful solo career spanning over 40 years. Plant is regarded as one of the greatest singers in the history of rock and roll, and has influenced musicians such as Freddie Mercury, Axl Rose and Chris Cornell.[1] In 2006, Heavy Metal magazine Hit Parader named Plant the "Greatest Metal Vocalist of All Time".[2] In 2009, Plant was voted "the greatest voice in rock" in a poll conducted by Planet Rock.[3][4] In 2008, Rolling Stone editors ranked him number 15 on their list of the 100 best singers of all time. In 2011, Rolling Stone readers ranked Plant the greatest of all lead singers.[5]

Qua stijl vind ik Mercury fantastisch en ik mis hem nog elke dag. Ik geef ook Bikkel 2 gelijk dat het later overging in een meer Greatest Hit show. Maar dat is weer een andere discussie...

Het meest vervloekte Queen album denk ik? Het 10e album, toch een soort jubileum plaat zou je denken. De disco had zijn hoogtij al gevierd, en new wave was hot. Maar Queen maakte een disco achtige plaat. Er was al eens geflirt met dit genre, maar een hele plaat met dit genre was er nooit gemaakt. Past ook niet in het straatje van Queen de rockband. Als je bedenkt dat het nog geen 10 jaar is na de 1e Queen plaat. Wat een wereld van verschil! Het getuigt ook wel van lef om zo'n extreme draai te maken, maar dat je kritiek gaat krijgen is een zekerheid. Zelfs nu, 33 jaar later is de plaat nog onderwerp van gesprek. Ik ken de achtergrond van deze plaat niet helemaal, maar kan me indenken dat dit vooral een wens en project van Mercury was. Wellicht had hij er verstandig aan gedaan dit te bewaren voor een solo project. Freddie Mercury - Mr. Bad Guy (1985) ligt iets in het verlengde, maar bevat eigenlijk meer Queen klinkende nummers, dan dit album.

1.Staying Power (4:10)
Blazers, een funky gitaartje en bas. Disco is the word. de zang van Mercury maakt het nummer boeiend. De climax met de blazers is wel erg funky. Verder een niet echt hoogstaand nummer.

2.Dancer (3:47)
Dit nummer heeft ondanks de (toen) moderne sound, gelukkig toch nog wat oude Queen invloeden. Een fijn gitaar geluid, en de drum (machine?) klinkt ook lekker. Dit nummer vind ik echt wel ok!

3.Back Chat (4:33)
Een toegankelijke Deacon compositie. Weer vind ik het geen slecht nummer. Mooie vocalen van Mercury doen het nummer veel goed. De relaxte sfeer die de synth meegeeft bevalt me ook erg goed. Gewoon een goed nummer.

4.Body Language (4:32)
Dit nummer is echt nietszeggend. Weer is de zang van Mercury die de song redt, maar anders had ik dit nooit van mijn leven beluisterd. Een solo van May is hier echt niet te vinden.

5.Action This Day (3:32)
Bij de 1e tonen is het duidelijk dat het om een Taylor song gaat. Het rockt wat meer, maar Mercury neemt de hoofd vocalen voor zijn rekening. Dit nummer komt samen met Put out the fire het dichtstbij de oudere Queen sound, en dat zegt eigenlijk genoeg over de rest van de plaat. Ik vind dit nummer wel aardig, maar wordt er niet warm van.

6.Put Out the Fire (3:18)
Nog een song die terug doet denken aan de oude sound. May schreef het nummer, en deelt de vocalen met Mercury. Het lijkt erop dat het 1e deel van de tekst over de dood van Lennon gaat. Logisch dat dat impact op de mannen had. Mooi dat ze hun eer betonen op dit album. Ik hoor ook eindelijk weer een heuse gitaar solo! Lekker nummer.

7.Life Is Real (Song for Lennon) (3:31)
Leuk gedaan deze ode aan John Lennon. De muziek klink als Lennon, en de tekst Lennon is a genius spreekt genoeg waardering uit. Heel erg mooi gezongen, muzikaal echt in orde, beste nummer van de plaat.

8.Calling All Girls (3:52)
Een simpel nummer, gecomponeerd door Roger. Ik heb er weinig mee.

9.Las Palabras de Amor (The Words of Love) (4:29)
Na Teo Torriatte (Let Us Cling Together) van Queen - A Day at the Races (1976) opnieuw een soort waarderings uiting van May aan zijn fans. Deze keer aan de Zuid Amerikaanse. Het is een weer een aardige song, maar geen klassieker

10.Cool Cat (3:28)
Een laid back zomer nummer. Nile Rodgers had zo het gitaartje kunnen beroeren. Mercury zingt met zijn kop stem. Ik vind het een aangenaam nummer. In de originele opname was ook David Bowie aanwezig, maar die wilde er vanaf omdat hij ontevreden was.

11.Under Pressure (4:03)
Een vreemde eend in de bijt. Muzikaal gezien vind ik m niet passen op dit album. Afgezien van dat is dit nummer nooit een favoriet van me geweest. Bowie en Queen samen is natuurlijk een mooie combinatie, maar voor mij werkt het nummer niet. Ik vind het wat traag. Ik prefereer zelfs de remix op Queen + - Greatest Hits III (1999). Simpelweg omdat deze meer kracht in zijn donder heeft. De zang van Bowie is overigens erg goed, net als die van Mercury.

Het probleem op dit album is voor mij niet de invloed van disco, of dat Queen van de rock sound af stapt. Ik vind dat gewaagd, en kan dat wel waarderen. Het probleem voor mij persoonlijk is dat teveel nummers onder het gemiddelde Queen doorglippen. De Middelmaat regeert op dit album en dat maakt het een 3 sterren plaat voor me. Het is net als op Freddie's solo plaat: ik vind het goed omdat hij zijn vocalen er op heeft gezet. Zonder zijn bijdrage zou deze plaat echt nergens in de kast staan bij mensen. Ik zet 'm zelden op, niet omdat ie zo enorm slecht is, maar omdat ze veel betere platen hebben gemaakt.

Verklaar me gerust voor gek, maar ik vind Hot Space een leuk album. Natuurlijk heb ik er aan moeten wennen. Toen ik de videoclip van Body Language voor het eerst zag, vond ik het ook niks. Het is een grote stap richting pop, maar hier zie ik de blauwdruk voor veel hits die Queen in de jaren tachtig had. BOdy Language en Staying Power zijn erg disco, maar Back Chat is een stuk progressiever. Ik word erg vrolijk van dat nummer. Net as Dancer, Las Palabras De Amor en Cool Cat. Waar The Game vaak vastloopt, hoor ik hier best veel plezier. De songs lopen duidelijk een stuk beter, zijn allemaal wel pakkend en het album mag dan ook nog eens afsluiten met het fenomenale Under Pressure. Alleen Put Out The Fire is vervelend vanwege de zwakke tekst.



Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Day At The Races
7. Hot Space
8. Jazz
9. The Game

Ik heb vorige week samen met Who's Next ook nog Kick van INXS aangeschaft, dus ik kan geen high ground innemen met een 'ik houd niet van funky discorock'-attitude. Ik ben ook niet per se tegen een experimenterende Queen en vind dat het op een nummer als Back Talk best wel werkt (vooral door de solo), maar kom echt niet door Staying Power heen. Put Out The Fire levert dan weer wel een wat meer klassieke Queen-track op. Calling All Girls is ook niet slecht, maar kabbelt gewoon erg voort. Het ingetogen en gortdroog klinkende drumwerk helpt dit geheel sowieso al niet veel verder. Las Palabras de Amor (The Words of Love) is wel een tof nummer, maar Cool Cat vind ik dan wederom vooral verdomd saai.

Wie in de jaren '80 wel beter dansbare rock maakte was David Bowie, geen wonder dat ze hem dan ook gebruikt hebben op de terechte hit Under Pressure. Die versie van Cool Cat met Bowie zang moet ik ook nog eens opzoeken. Ook weer geen rampzalig album en Freddy zingt zoals altijd met gouden keel, maar het heeft voor mij geen prioriteit om hier heel veel meer naar te gaan luisteren.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. News Of The World
6. A Day At The Races
7. Jazz
8. The Game
9. Hot Space

En na 8 (zeer) geslaagde studio albums en een soundtrack was het voor de fans best schrikken toen hun tiende album ineens ook een funky/pop inslag had. Althans, grotendeels. De synthesizer speelt een hoofdrol in heel wat nummers en May gaf aan dat ze zo gefixeerd waren met de ritmes dat de gitaar wat ondersneeuwde. Als je naar de plaat luistert, kom je toch nog heel wat lekkere solootjes tegen. Zoals bijvoorbeeld op de lekkere funky single Back Chat en op Dancer het nummer daarvoor. Ik moet toegeven dat toen ik Body Language voor het eerst op de radio hoorde, ik ook dacht 'waar zijn ze nou mee bezig?' Maar omdat het Queen is ben je geïnteresseerd en ik hield naast rock ook van funk. Op Body Language vind ik de synthesizer wel een grote rol spelen, maar lef hadden ze wel. En het ritme/de bas was ook hier zeker fijn.

Kant 2 van de LP neigt wat meer naar de Queen (rock) sound en er staan 4 (best) goede songs. Put Out the Fire is al een aardige rocksong. Verder natuurlijk het mooie Life Is Real (Song for Lennon) met piano, Las Palabras de Amor (The Words of Love) met een klassiek Queen geluid en natuurlijk het uiterst succesvolle geweldige duet met David Bowie Under Pressure. Als ik nu in 2019 naar alleen deze plaat kijk, is het alles bij elkaar toch best een aardige 80's pop/rock plaat. Vanwege het getoonde lef van de band om buiten hun comfortzone te treden (en die van hun fans) rond ik mijn score naar boven af.

Ik heb hem net voor het eerst op LP geluisterd en vind dit eigenlijk Queens beste jaren ‘80 album. Veel consistenter dan de andere, bovendien heb ik het idee dat met name Freddie Mercury hier meer plezier aan beleefd en oprechter zingt dan bij bijv. ‘The Works’, ‘Kind of Magic’ of ‘The Miracle’. Hij was destijds al jaren lang liefhebber van zwarte muziek (was Aretha Franklin niet zijn favoriete zangeres?) en je merkt aan alles dat zijn stem en energie zich enorm lenen voor dit genre. Ik denk dat veel negatieve reacties er uit voortkomt omdat mensen, zelfs andere Queen bandleden, eigenlijk vinden dat een Queen-album rockbombast is. Ik vind zo’n genre-experiment juist heel goed, zeker wanneer het uit de verandering van persoonlijke smaak voortkomt, wat bij Mercury het geval was. In mijn ogen zingt hij in de jaren ‘80 slechts op twee albums met totale overtuiging, dat zijn ‘Barcelona’ en ‘Hot Space’.

Ook in mijn ogen is ´Body Language´ het sterkste nummer op de plaat. Heel erg tekenend voor die tijd en voor Mercury, die een nieuwe hobby vond in het bezoeken van bepaalde clubs.

Naast Body Language kan ook ´Cool Cat' in één adem worden genoemd. Ook hier hangt hetzelfde (wat nichterig) sfeertje om heen.