Infernäl Mäjesty - None Shall Defy (1987)

Soms gelden andere criteria dan productie en speltechniek om een plaat geweldig te maken. Er is niet altijd de vinger op te leggen.
None Shall Defy is daar een voorbeeld van. De gedrevenheid, de agressie en de over de top satanische attitude spreekt mij in elk geval aan. Ik vind de energie die Infernal Majesty hierop uitstraalt gelijkwaardig aan de energie die Seven Churches uitstraalt. Dat dingen met huidige technische vooruitgang achterhaald zouden zijn, interesseert mij niets. Speltechniek en afgemaakte producties maken het oorspronkelijke 'metalgevoel' nog wel eens dood, dan is het leuk om nog eens wat van vroegah op te leggen. En dat mag best wel eens wat anders zijn dan Metallica of Slayer. Want hoe goed ook, dat ken ik nu wel.

Zoals ik al eerder vermeld heb, heeft dit album toen, althans bij mij, geen potten gebroken, of is het me evenmin extra opgevallen tussen al het andere trashgeweld dat toen uitkwam. Het enige nummer dat nog goed uit mijn geheugen terugkwam was Skeletons in the Closet, dat waarschijnlijk toen het meeste indruk op me gemaakt heeft vanwege het snelle ritme. Als dit album toen goed bekend was in het thrash milieu is dat mij toen toch ontgaan. Ook de eventuele cultstatus die dit album zou hebben gekregen is aan mij voorbijgegaan. Als dit album al zo'n status heeft vind ik dat evenzeer raadselachtig. (Al zijn we alvast hier op MuMe goed bezig er eentje op te bouwen)
Als Seven Churches dat status wel heeft is dat vanwege de veroorzaakte impact en omwenteling in de muziek, en net zoals Never Mind the Bollocks zonder veel speltechnische kwaliteiten.

Dit album beluisterd omdat Kronos het uitriep tot Metal Album van de Week.
Inmiddels heb ik het 4-5 keer beluisterd, maar ik geloof dat mijn mening ten opzichte van de eerste keer weinig veranderd is: muzikaal is dit alleszins te pruimen, maar de vocalen verpesten het voor mij. Wat ik de zanger hoor doen, is niet echt clean zingen, en ook niet echt grunten of growlen of wat dan ook, het is vooral met hese stem teksten monotoon oplepelen.
Daarbij komt dat ik geen jeugdsentiment of iets dergelijks heb bij dit album, dus voor mij zit er niet meer in dan 3.0*.

De zang clean noch grunt of growl, zo hoort dat natuurlijk bij thrash.

En monotoon oplepelen zou ik eerder omschrijven als met weinig melodieuze franjes de stortvloed aan woorden als een bezetene vol venijn uitspugen. Ook dat lijkt mij niet geheel misplaatst bij thrash metal.

Of je er wel of niet van houdt is natuurlijk wat anders.

Ja, het klopt dat thrashvocalen er vaak ergens tussenin zitten. Maar voor mijn gevoel is het hier vleesch noch visch. Het komt op mij hier vooral over als een mislukte poging tot agressief overkomen.


Van wat ik recent heb beluisterd van Exodus, Death Angel, en vooral Sabbat, dàt vind ik venijnig woorden uitspuwen. Hier heb ik soms het gevoel dat de zanger zijn eigen snelheid niet bij kan houden, maar de zang maakt op mij nergens een venijnige indruk.
Laat ik het zo zeggen: als de zanger van een van de bovengenoemde bands in een taal die ik niet verstond tegen me aan zou gaan praten op de manier waarop hij zingt, zou ik me snel uit de voeten maken, maar voor de zänger van Infernäl Mäjesty zou ik niet eens opstään. Ik zou het gevoel hebben dat als ik hem even boos aan zou kijken, hij dan wel een rode kop zou krijgen en z'n mond zou houden.


Kortom, ik houd zeker wel van thrash, maar niet echt van hetgeen Infernäl Mäjesty me biedt.
Maar gelukkig heeft iedereen z'n eigen voorkeuren.

Bij Death Angel knap ik nu net af op de zang. De zangere van Sabbate kanne erre welle meëe doore maare eene beetje overdrevene is datte welle mette die eëe erre telkense achteraane enne alse hije hoge zingte klinkte hije alse ene freggel. De nieuwe zanger van Exodus schreeuwt mij net wat te veel. Als hij dat tegen mij in een onverstaanbare taal zou doen zou ik hem wellicht een troostend schouderklopje geven.

Even gezocht op zolder , en ja wel , een krasvrij exemplaar!
Deze week maar weer eens beluisteren wellicht mag hij daar na in de verkoop voor een LEUK prijsje

None Shall Defy is het debuutalbum van deze Canadese Thrashgroep uit Toronto, dezelfde stad waar Rush vandaan komt, verder is er geen enkele gelijkenis Het is thrash maar met veel gevoel voor melodie. Het debuut van Slayer komt aardig dicht in de buurt of moet ik eerder zeggen dat deze plaat (1987) aardig in de buurt van Show No Mercy (1983) van Slayer komt?
De originele versie kwam uit in 1987 met de eerste acht nummers, de heruitgave bevat de nummers Into the Unknown en Hell On Earth, afkomstig van de Nigressent Dissolution demo uit 1988. Genoeg voorgeschiedenis en over naar de muziek.
Positief is het geleverde gitaarwerk en –geluid waar ik altijd al een boontje heb gehad, het is tenslotte “mijn” tijdvak. Negatief vind ik de zanger die hinkt op twee gedachten, ik heb voortdurend het beeld van een verkouden poedel in mijn kop. Dat is jammer want op de nummers valt weinig aan te merken, hoewel ik soms moeite moet doen om de drums goed te horen en het op het randje van het rommelige schommelt, daarvoor heeft de zanger ook boter op zijn hoofd. Mooiste nummer vind ik hierop Skeletons in the Closet en bepaalde instrumentale gedeeltes van het titelnummer waar er wel strak wordt samengespeeld.
In 1987 heb ik eigenlijk nooit veel op dit album gelet, dus dankzij de topic Het Metal Album van de Week was dit wel een welgekomen herontdekking, bedankt Kronos.
Zoals gezegd, de zanger wil een ongetwijfeld duister imago uitstralen, maar zijn zangpartijen zijn allesbehalve duister, het past met moeite in het totaalconcept. Het heeft zijn kwaliteiten maar de gedachte aan Slayer is voortdurend bij mij aanwezig en laat Slayer veel strakker zijn.

PURE JEUGDHERINNERINGEN! ! ! Ik kaartje gekocht in 1988 voor het Metal Attack-festival in Eibergen...want Infernäl Mäjesty zou daar toen komen! ! ! Kom ik destijds daar aan op het festival terrein, speelt Infernäl Mäjesty helemaal niet. Ze waren net een paar weekjes ervoor uit elkaar gegaan...da's balen. Gelukkig kregen we destijds het fantastische Death Angel er voor in de plaats! Ook niet misselijk, en ze speelden destijds alle andere bands van het podium. (Kreator, Holy Moses etc.) Maar goed, Infernäl Majesty liet ons woeste Thrashers destijds mooi in de steek, terwijl de verwachtingen toen toch wel hooggespannen waren....ze wilden immers destijds het machtige Slayer van de troon stoten, zoals ze zelf destijds aankondigden in menig interview. Dan maar naar de geweldige Thrash plaat met positief bedoeld een griezelig zwart randje! Waar Slayer's geweldige Hellawaits een beetje eindigde en ook het gave Slayer-nummer: Criminally Insane van de voor altijd heilige Reign in Blood-lp, borduurde Infernäl Mäjesty er flink op voort...men wilde immers Slayer v/d troon stoten! ! ! Ik denk dat I.M. aardig in de buurt kwam in muzikaal opzicht getuige een flink aantal klasse nummers op het legendarische I.M.-debuut. Ook zal men met hun voor toen ruige en ironisch genoeg tevens idiote glam uiterlijk er gepoogd hebben om hier een steentje aan bij te dragen; waar zowat alle Thrashbands destijds hun puntbanden etc. ver achter in de kast gooide, kwakte I.M. er bewust juist nog een flinke klodder ruig qua uiterlijk er bovenop. Het droeg misschien bij aan de toch wel fantastische Zwarte Thrash-nummers van hen toen. Na het machtig mooie debuut van hen, waar waarschijnlijk niet veel later ook menig Deathmetalband ook wel wat aan gehad zal hebben, hoorde we van I.M. zelf effen een aantal jaren niet veel meer...jammer; ze hadden nog heel aardig mee kunnen doen met andere toen opkomende extreme Metalbands. In iedergeval, ik vergeef ze het NOOIT dat ze mij/ons in 1988 live hebben laten stikken. Met droevenis draai ik maar weer eens een rondje None Shall Defy van de belofte van 1987 en 1888: Infernäl Mäjesty! Draai maar eens bijv. het nummer: S.O.S....en je weet precies waarschijnlijk wat ik bedoel...om nog maar te zwijgen over de andere fantastische duistere Thrashnummers!

Ik was eerst eigenlijk alleen bekend met de tweede plaat van deze band, die viel mij al niet tegen, maar deze overtreft dat nog eens even een aantal keer.
None Shall Defy is een geweldige plaat, duister en agressief. De lange nummers als None Shall Defy en Night of the Living Dead blijven, ondanks de langere duur van de nummers, interessant en verzanden niet in onnodig herhaal.
Wat betreft de death metal. Infernal Majesty is denk ik wel degelijk een schakel in het ontstaan naar de death metal, dit is immers al een stukje bruter dan bijvoorbeeld een plaat van Death Angel.

Unholier Than Thou is inderdaad heel wat minder interessant en ook hun laatste, One Who Points to Death.

Maar alsnog vind ik Unholier Than Thou erg tof (vooral dat heerlijke titelnummer), maar goed, dit doet het ook goed.

Staan die laatste twee nummers nou wel op de officiële release of niet?

Nee. Het album sluit normaal gezien mooi als een geheel af met het korte Path of the Psycho.

Tsja, dan hadden ze met dit album toch 3 jaar vroeger moeten komen...

Neemt niet weg dat dit toch een erg lekker album blijft, met de zanger weliswaar als zwakste schakel, maar toch ook best te pruimen. Slayer van de troon stoten was misschien wat hoog gegrepen, maar een paar jaar eerder zouden ze met dit album zeker even spraakmakend geweest zijn.

Klopt, hadden ze destijds wat eerder met dit album moeten komen om een bedreiging te vormen voor Slayer etc., bijv. in 1984...zo zagen ze er immers ook uit....compleet 1984! Maar None Shall Defy kwam in 1987 uit. Wat concurentie betreft een paar jaartjes te laat misschien, anderzijds waren de verwachtingen etc. in 1987 in het Thrashwereldje toch hoog gespannen, iedereen sprak over dit album, en het klonk beslist niet verkeerd.