Infernäl Mäjesty - None Shall Defy (1987)

Oeps, had dit bericht eerder vandaag per ongeluk in het forum geplaatst. Vandaar dat ik het sterretje om dit als mening te markeren maar niet kon vinden... .

Bij deze dus hier mijn opinie:

Degelijke thrash dewelke niet misstaat tussen werkstukken van bekendere thrash goden uit die tijd. Sterke punten: Voldoende afwisseling/tempowisselingen, goeie solo's. Wat ik hier wel mis is een beetje meer "persoonlijkheid". De zanger lijkt me hier mede voor verantwoordelijk te zijn. Zeer degelijk, maar nergens opvallend. Verder zijn de songs op zich goed, maar toch blijft er weinig of niets echt van hangen ("Skeletons in the Closet" sprong er toendertijd voor mij uit, en ook van "Overlord" is wat blijven hangen).
Ik twijfel nog tussen 3,5 en 4*. Ik heb het gevoel dat dit album voor een 4 toendertijd niet genoeg impact op me heeft gehad aan de ene kant, aan de andere kant toch beter dan dan de andere albums uit die periode in dit topic voorgesteld (Waaronder nog enkelen die ik nog een score moet toekennen, maar de meesten op een 3,5 uitkomen).

None Shall Defy is het debuutalbum van deze Canadese Thrashgroep uit Toronto, dezelfde stad waar Rush vandaan komt, verder is er geen enkele gelijkenis Het is thrash maar met veel gevoel voor melodie. Het debuut van Slayer komt aardig dicht in de buurt of moet ik eerder zeggen dat deze plaat (1987) aardig in de buurt van Show No Mercy (1983) van Slayer komt?
De originele versie kwam uit in 1987 met de eerste acht nummers, de heruitgave bevat de nummers Into the Unknown en Hell On Earth, afkomstig van de Nigressent Dissolution demo uit 1988. Genoeg voorgeschiedenis en over naar de muziek.
Positief is het geleverde gitaarwerk en –geluid waar ik altijd al een boontje heb gehad, het is tenslotte “mijn” tijdvak. Negatief vind ik de zanger die hinkt op twee gedachten, ik heb voortdurend het beeld van een verkouden poedel in mijn kop. Dat is jammer want op de nummers valt weinig aan te merken, hoewel ik soms moeite moet doen om de drums goed te horen en het op het randje van het rommelige schommelt, daarvoor heeft de zanger ook boter op zijn hoofd. Mooiste nummer vind ik hierop Skeletons in the Closet en bepaalde instrumentale gedeeltes van het titelnummer waar er wel strak wordt samengespeeld.
In 1987 heb ik eigenlijk nooit veel op dit album gelet, dus dankzij de topic Het Metal Album van de Week was dit wel een welgekomen herontdekking, bedankt Kronos.
Zoals gezegd, de zanger wil een ongetwijfeld duister imago uitstralen, maar zijn zangpartijen zijn allesbehalve duister, het past met moeite in het totaalconcept. Het heeft zijn kwaliteiten maar de gedachte aan Slayer is voortdurend bij mij aanwezig en laat Slayer veel strakker zijn.

Ik was eerst eigenlijk alleen bekend met de tweede plaat van deze band, die viel mij al niet tegen, maar deze overtreft dat nog eens even een aantal keer.
None Shall Defy is een geweldige plaat, duister en agressief. De lange nummers als None Shall Defy en Night of the Living Dead blijven, ondanks de langere duur van de nummers, interessant en verzanden niet in onnodig herhaal.
Wat betreft de death metal. Infernal Majesty is denk ik wel degelijk een schakel in het ontstaan naar de death metal, dit is immers al een stukje bruter dan bijvoorbeeld een plaat van Death Angel.