Infernäl Mäjesty - None Shall Defy (1987)

Compleet met 'heavy metal umlaut'.

Had ik willen doen maar ik kon ze niet vinden op m'n toetsenbord

Als de officiële bandnaam met umlauts is, verander ik het wel even.

Oke cool, de officele bandnaam is idd met umlauts

1985! al een oudje, maar staat nog steeds als een huis. Night of the Living Dead vind ik een van de beste thrash/ death-nummers ooit. Eigenlijk is het onheilspellende RIP de instrumentale opmaat voor het geniale Night of the living dead. Toch kennen velen deze band niet, onterecht.


Het jaartal moet trouwens 1987 zijn. De band is namelijk eind 1986 opgericht . Het Nederlandse Displeased records heeft de heruitgave van de LP op CD uitgebracht incluis bonustracks "Into the Unknown" en "Hell on Earth" .

Overweldigende thrash in een uiterst cliché verpakking. Zo goedkoop als de hoes en bandnaam aandoen, zo verdomd goed is de muziek. Ik doe eens gek en geef de plaat na twee luisterbeurten al een 4,5.

Lijkt op het eerste gezicht nogal een Motorhead rip-off. Artwork, lettertype en de umlauts.
Kan het mis hebben.

Standaard 80's death/thrash met dito teksten.
Mijn broer had destijds de lp maar ik was en ben er nog steeds niet erg gecharmeerd van.
Deze band is altijd erg overgewaardeerd geweest imo.
Er liepen 1000 en 1 betere bands rond in het genre.

De achterkant van de lp hoes was idd wel smullen geblazen.

Daar mag je me er dan toch wel eens 900 en 1 van doorsturen die ik moet gemist hebben!

Oeps, had dit bericht eerder vandaag per ongeluk in het forum geplaatst. Vandaar dat ik het sterretje om dit als mening te markeren maar niet kon vinden... .

Bij deze dus hier mijn opinie:

Degelijke thrash dewelke niet misstaat tussen werkstukken van bekendere thrash goden uit die tijd. Sterke punten: Voldoende afwisseling/tempowisselingen, goeie solo's. Wat ik hier wel mis is een beetje meer "persoonlijkheid". De zanger lijkt me hier mede voor verantwoordelijk te zijn. Zeer degelijk, maar nergens opvallend. Verder zijn de songs op zich goed, maar toch blijft er weinig of niets echt van hangen ("Skeletons in the Closet" sprong er toendertijd voor mij uit, en ook van "Overlord" is wat blijven hangen).
Ik twijfel nog tussen 3,5 en 4*. Ik heb het gevoel dat dit album voor een 4 toendertijd niet genoeg impact op me heeft gehad aan de ene kant, aan de andere kant toch beter dan dan de andere albums uit die periode in dit topic voorgesteld (Waaronder nog enkelen die ik nog een score moet toekennen, maar de meesten op een 3,5 uitkomen).

Mijn hemel wat een potsierlijke post.

Een passend deksel voor het potje...

En toen was ik het alweer kwijt.
Allebei aan de drugs en niet begrijpende waar een ieder het over heeft?

Neem gewoon een zak popcorn, dit kan nog leuk worden.

Maar goed, ontopic:

Goede thrashplaat! Niet opvallend, maar ook zeker niet slecht. Over productie ga ik hier niet zagen, gewoon de volumeknop wat hoger zetten. Vocaal is het geen hoogstandje, maar de solo's die de gitarist uit zijn mouw schudt zijn werkelijk geniaal . Een echt duistere sfeer (zoals Kronos die vermeldde) vind ik het niet hebben, maar dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat ik tien jaar te laat ben geboren.

Dit sliert er wel lekker in. Beter dan de andere thrashinzendingen die in het Metal Album van de Week al gegeven zijn.

Eindelijk de mogelijkheid gehad om het album te beluisteren met de volumeknop op de adequate stand. En nu ga ik toch voor de volle 4**. Op zijn eigen staat dit nog als een huis, wat niet van alles uit die tijd kan gezegd worden. Aan de andere kant, zoals bij de andere gekozen Thrash-oudjes in het forum, breekt deze in zijn historische context gezien niet veel potten, nadat in '86 albums als Pleasure to Kill, Reign in Blood, Peace Sells...But Who's Buying? al als een bom bij het thrash-publiek waren ingeslagen. Maar ook uit '87, The Legacy van Testament, die toch ook de status van thrash-klassieker geniet. Dus deze None Shall Defy is zeker wel een album dat veel meer aandacht verdiend dan dat het tot nu toe gehad heeft. Uitstekende keuze weer van Kronos.

@jurado:
Hoe kom je tot de conclusie, dat een band met 3 albums op Mume, die bijna niemand kent, "altijd al erg overgewaardeerd is geweest"?? Een voorwaarde om sowieso gewaardeerd te kunnen zijn, lijkt me wel op zijn minst enige bekendheid te genieten...

Ik ben heel erg aan twijfelen, ik vind het een knaller van een plaat...vind de zang ook lekker...het is weer eens wat anders en geeft een duister sfeertje mee!! Maar de nummers duren voor mij te lang...ik wil na een minuut of 3 á 3,5 doorskippen. Het is nu een 3,5 maar het neigt naar een 4!! Nog een paar keer luister...misschien trekt die neiging weg!!!

Ach schijt...ik heb hem net weer opgezet...en dat gezever over te lange nummers...vergeet het!!! Hij is gewoon lekkerrrr!!!

@laboomzaa.




@Cabeza,

Leuk dat je er van geniet! Wat je hierboven schrijft, daar ben ik het niet helemaal mee eens. Meer dan de albums die je hier noemt, is None Shall Defy de voorzet geweest richting death metal. Zoals in die bespreking op Digg te lezen staat, bands als Morbid Angel moesten de bal alleen nog maar binnen koppen. Maar ik kan het natuurlijk niet bewijzen dat zij naar Infernäl Mäjesty geluisterd hadden en misschien vergis ik mij wel.

Nog interessant wat ik ergens las was de link met Mercyful Fate. Zoals laboomzaa hier al opmerkt, lange nummers. Maar dat vind ik dus een meerwaarde, omdat ze zo goed van opbouw zijn. En dat in combinatie met die twee korte sfeerstukjes, de expliciete satanische teksten, doet inderdaad denken aan die legendarisch band van King Diamond.

Kronos of iemand anders, kan iemand hierover zijn licht laten schijnen:

All vocals on this release were done by drummer Rick Nemes. Re-released in 1996 by Displeased Records with bonus tracks, from the Nigresent Dissolution demo: 9. Into the Unknown (5:11) - 10. Hell on Earth (5:38)
(bron: www.metal-archives.com)

Over die vocals, dat weet ik niet Sir.

Wel dat het in de jaren negentig opnieuw op cd is uitgebracht door Displeased Records.

Ik vind het bizar, maar ja ... bezig met dit te beluisteren, het is eentje die een hoog volume vraagt, héhé! Beuken potverdomme!

Sir, de zanger op None Shall Defy is zeker en vast Chris Bailey. Maar ik heb zonet eens even die twee extra tracks beluisterd en die lijken met een andere zanger opgenomen. Dat moet dan Rick Nemes zijn. En zo lees ik ook ergens op internet, dat Chris Bailey de band had verlaten toen deze twee demotracks voor een volgend album werden opgenomen. Later bij de volgende albums is hij weer van partij.

Kronos, ik heb nog een bron gevonden. Een duik in mijn kast met Aardschok/Metal Hammer en boven water gekomen met AMH nr. 6 van juni 1987: daar wordt ook Chris Bailey bevestigd als de zanger. In de AMH nr. 2 van februari 1987 wordt hun demo besproken. Ik luister verder. Het heeft verdomd veel weg van de eerste van Slayer.

Edit: en ik heb een versie opgesnorkeld zonder die bonusnummers. Prima.

Tsja, vanaf wanneer is het "death" en niet "thrash"...? Scream Bloody Gore van Death is ook van '87...

Zoals Sir ook al opmerkte, doet None Shall Defy mij eerder, en soms (te) veel, aan de prille Slayer denken. Net zoals zijn keuze I Hate Therefore I Am
voor mij soms wat (te) veel weg heeft van de oer-Metallica. Wel leuk dat deze twee albums na elkaar gevallen zijn in het topic.

Ik denk dat Possessed en Hellhammer net iets belangrijker geweest zijn in de voorzet richting death metal dan Infernäl Mäjesty. (Zegt voor de rest niets over de kwaliteit van deze plaat, dat terzijde.)

Mja Cabeza en bennerd, Slayer en Possessed. Ik ben het met jullie eens. Maar wat ik dan aan deze toch apart blijf vinden is de sfeerschepping. De langer uitgesponnen en verhalende nummers, zoals al eerder gezegd vergelijkbaar met Mercyful Fate.

Ik wil het belang van deze plaat nu ook weer overdrijven, maar ik vind dat het te horen is dat deze jongens ontzettend ambitieus waren. Daarstraks ook nog gelezen op internet dat ze acht maanden aan de nummers hebben geschreven. Neem nu het keiharde en snelle thrashnummer S.O.S. De dreigende intro met heerlijke baslijn komt weer terug om het nummer af te sluiten. Het nummer zou in principe zonder kunnen, maar wat een meerwaarde geeft dit detail eraan. En zo blijkt over elk nummer erg goed te zijn nagedacht. Zoiets mis ik bij Possessed. En Slayer van de troon stoten is natuurlijk erg moeilijk. Maar wie weet hebben die op South of Heaven in '88 wel bewust het tempo serieus terug geschroefd na dit meesterlijke album te hebben gehoord, om zichzelf niet voorbij te lopen in steeds maar sneller. Toegegeven, een zuiver speculatief bedenksel.

Waarschijnlijk omdat het grootste gros van de Mume'rs 1 of 2 generaties jonger zijn dan wij.




Toen de lp uitkwam was deze band redelijk hot, er werd behoorlijk van verkocht.
Iedereen die zich in het thrash-wereldje bewoog kende deze plaat wel op zijn minst.
De lp heeft de tand des tijds , wat mij betreft , niet doorstaan.
Waarschijnlijk door gebrekkig spel en productie hier en daar.
Dat de lp zo'n cultstatus heeft gekregen is mij dan ook ook een raadsel.
Het zelfde gaat enigszins ook op voor Seven Churches van Possessed. (wel een legendarisch album maar speltechnisch erg slecht)

Never Mind the Bollocks.

Volgens mij is dat een andere plaat.