Donna Summer - On the Radio (1979)

Net iets meer dan een gewoon verzamelalbum. `On the radio´ was nieuw en staat niet op enig ander album. Maar veel bijzonderder en bekender werd de combinatie Hot Stuff/Bad Girls, en vooral de overgang tussen die twee, die dus niet op het 'Bad Girls' album staat.

Overigens ontbreken alle hits van vóór 1976 op deze 'greatest'.

Inderdaad, dit album luistert biezonder lekker weg, maar mij stoort het ook nogal erg dat Lady of the Night en The Hostage steeds op dit soort - voor de rest vaak prima samengestelde compilaties - ontbreken.
Maar dat zal wel met platenmaatschappijen en auteursrechten te maken hebben, vrees ik.

Toch vind ik dit een prima verzamelaar van de Queen of Disco.
4 sterren ****

Uit de tijd toen er nog goeie dansmuziek met soul gemaakt werd.

Wat je allemaal niet ontdekt bij het doorzoeken van tweedehands vinyl.

Nochtans staat Love to Love You Baby (in verkorte versie) erop en dat nummer is van '75.

Dat er geen nummers van het debuut op staan lijkt me eerder omdat die hier nogal uit de toon zouden vallen. Wat mij betreft zijn Lady of the Night en Hostage hier in ieder geval geen gemis.

Ik heb t nog eens bekeken en er lijkt inderdaad geen scheiding geweest naar jaar. Neemt allemaal niet weg dat Lady of the Night, The Hostage, Down Deep Inside en Could it Be magic, alle 4 toch dikke top 10 hits in Nederland, er niet opstaan.

Het is dus geen Nederlandse verzamelaar.

Ik heb ergens gelezen dat het debuut in de V.S. helemaal geen succes was. Vandaar dan wellicht dat die nummers ontbreken.

Donna was in het begin vooral groot in Nederland, dat is zeker waar:

Donna bij van Oekel

Geef mij toch maar On the Radio.

Voor die tijd een prima verzamelaar van Donna Summer.

God's wegen mogen ondoorgrondelijk zijn, die van platenmaatschappijen zijn nog minder te bevatten.

I feel love: hier wordt nota bene zomaar drie minuten van het originele singletje áfgehaald, dus een onbegrijpelijke ingreep.

Daarentegen wel een twaalf minuten durende versie van No more tears. Hier duurde het singletje een minuut of 4 en dat was overigens lang genoeg.

Kies voor het één of het ander, zou ik zeggen. Hier hebben verzamelaars op die manier weinig aan.

De overige nummers hebben weer wel de lengte van de ooit uitgebrachte single meegekregen overigens, inclusief het wrede (maar terechte) snijden in MacArthur park.

Mijn reactie komt acht jaar na dato, maar je hebt helemaal gelijk. De Amerikaanse Donna Summer (getrouwd met een Oostenrijker die Helmut Sommer heette, vandaar ook haar artiesten-achternaam) woonde destijds in Duitsland en ze had als eerste hitsucces in Nederland, Duitsland en Frankrijk.
Daar deden The hostage en Lady of the night het goed, maar in de VS helemaal niet. Love to love you baby bezorgde haar de wereldwijde doorbraak, waarna Could it be magic en enkele andere singles weer alleen hitsucces hadden in Europa. Pas vanaf I feel love werd ze een wereldwijd hitparade-fenomeen.

Dat verklaart het ontbreken van die vroege Nederlandse hits op menig Donna Summer-verzamelaar. Ik vond en vind dat zelf ook altijd nogal storend, maar vanuit Amerikaans perspectief begrijp ik het wel. Wil je een echte carriere-omspannende verzamelaar van Donna Summer, dan moet je dus op zoek naar een Nederlandse of Duitse uitgave. Volgens mij is dit dan de beste keuze (de afgeslankte 2CD-versie volstaat ook).

Dit was de eerste Amerikaanse verzamelaar van Donna Summer. Goede nummers, maar vrij onevenwichtig. Vanwege het ontbreken van die vroege Nederlandse hits natuurlijk, maar ook omdat ze soms nogal vreemde keuzes maken voor bepaalde versies, zoals musician hierboven ook al aangeeft.
Nou was No more tears een Amerikaanse nummer 1-hit, die bij het verschijnen van dit album nog vers in het geheugen lag, maar bijna twaalf minuten (zelf voor 12 inch singles destijds een ongekende lengte) is echt teveel van het goede. Zeker als je het afzet tegenover de schamele drie minuten die I feel love krijgt toebedeeld. Stevig knippen in dat nummer is echt een doodzonde. En twee keer On the radio vind ik ook wat overbodig, hoe sterk dat nummer op zich ook is.

Wel weer leuk is dat veel nummers op dit album in elkaar overlopen, als een soort lange mix. Een praktijk die in die jaren in de discotheken erg in zwang was. De allereerste keer dat dat op een LP gebeurde, was bij Never Can Say Goodbye van Gloria Gaynor. Daarna werd het trucje vaker toegepast, zij het ook weer niet heel vaak.

Wat een dijk van een verzamelaar is deze On The Radio; Greatest Hist volumes I & II! En niet eens omdat alle hits die ze tot dan toe had gescoord erop staan, nee, dit album staat vooral overeind door hoe de nummers gemixt zijn en in elkaar overlopen. Een trucje dat daarna nog door diverse grootheden zou worden nagedaan, al deed Donna dit ook al op voorgaande studioalbums.
Neem de radio versie van Love To Love You Baby, op zich een vrij eentonig saai nummer (op het voor die tijd shockerende gehijg na), maar hier hebben ze het van origine bijna zeventien minuten durende nummer fantastisch ingekort tot een vier minuten durende versie vol die alle hoogtepunten uit het origineel bevat. Maar ook de overgang van deze klassieker naar het minder bekende Try Me, I Know We Can Make It en hoe deze weer overgaat in Donna's signature song I Feel Love.

Sommige mensen klagen dat dit album veelal niet de originele albumtracks van Summer's jaren zeventig albums bevat, ik behoor echter tot de mensen die daar juist blij om zijn. Dit dubbelalbum is van begin tot eind één groot feest dat bij geen enkele muziekliefhebber mag missen in zijn of haar collectie.
En wil je die albumtracks toch per sé graag hebben. schaf je toch lekker Donna's studioalbums aan... Het zijn tenslotte stuk voor stuk platen die de aanschaf waard zijn!