Iced Earth - The Glorious Burden (2004)

Naar mijn bescheiden mening is dit het beste Iced Earth-album tot nu toe. Dat heeft voor een belangrijk deel te maken met de komst van de nieuwe zanger Tim Owens (Judas Priest). Hij heeft de zware taak om Matt Barlow op te volgen, waar hij op dit album zeker in slaagt.

Ik ben nooit zo onder de indruk geweest van Matt Barlow en dat is dan ook de reden dat de voorgaande Iced Earth-albums me veel minder hebben kunnen boeien. Al snel kom ik tot de conclusie dat Tim Owens' krachtige, veelzijdige stemgeluid, prima blijkt passen bij Iced Earth. Je zult me niet horen zeggen dat Barlow een slechte zanger is, maar hij was naar mijn idee minder veelzijdig dan Owens.

The Glorious Burden is een conceptalbum, over onder meer de Amerikaanse burgeroorlog. Declaration Day is daar een voorbeeld van. Historie staat centraal op deze plaat. In de song Waterloo komt Napoleon even langs en Attila gaat over Attila de Hun. Dit album bevat diepgaande teksten, prima songs en een uitstekend uitgewerkt thema. Dat maakt dat The Glorious Burden voor mij tot nu toe Iced Earth's beste werk is.

Ik vind dit juist veruit de meest waardeloze IC plaat. De stem van Tim Owens haalt al het goede uit Iced Earth de stem van Barlow was veel duisterder dan die van Owens. Iced earth lijkt m.i. nu veel te veel op en Judas Priest kloon. Daar komt bij dat ik het echte Iced Earth geluid een beetje mis, nee voor mij was het trouwens na Something Wicked... al afgelopen (hoewel ik horror show nog wel aardig vond)

Tim Owens bewijst op dit album van vele markten thuis te zijn. Wat jij met Tim Owens hebt, heb ik met Matt Barlow. Ik heb van het 'oude' Iced Earth alleen Horror Show in mijn bezit (maar de andere platen heb ik ook wel eens beluisterd), maar dat vond ik een tegenvaller met maar enkele goede songs.

Vooral in nummers als het rustige 'When The Eagle Cries' en 'The Hollow Man' komen Tim's vocalen prima tot zijn recht, hier laat hij zien ook de rustige nummers prima te kunnen zingen. Ik vond Tim bij Judas Priest (met name Demolition) prima zingen, erg gevarieerd en erg goed. De twee platen die hij met Priest opnam, vond ik beide overigens wel van mindere kwaliteit dan The Glorious Burden.

Het hoogtepunt van dit album vind ik The Reckoning, waarin hij inderdaad wat Halfordiaanse trekjes vertoont. Dit album klinkt anders dan veel voorgaand Iced Earth-werk, maar dat vind ik overigens juist wel goed.

Leuk album ja, ik kende de band nog niet maar ben toch maar op onderzoek uitgegaan. Dit smaakte duidelijk naar meer.

Ik vind The Glorious Burden lang geen slecht album, en zeker een verbetering t.o.v Horror Show. (dat ik overigens ook niet echt een dramatisch slechte cd vind - maar wel een heel erg saaie). Owens voegt wel degelijk wat toe aan de band en dat is net wat Iced Earth nodig had want de laatste jaren met Barlow werd het volgens mij toch wel wat te voorspelbaar en "safe". Het is dankzij het gitaar-werk nog heel erg duidelijk Iced Earth maar Owens op de vocalen geeft de band toch weer een lichtjes ander geluid.

Wel wat jammer dat het album op bepaalde plaatsen in Europe heel negatief is ontvangen vanwege vermeende patriotistische teksten en de houding van John Schaffer. En dat is in het huidige toch wel wat anti-amerikaanse klimaat natuurlijk erg fout, of toch voor veel mensen blijkbaar. Zelf vind ik het toch best wel meevallen, en buiten die 9/11 song, When The Eagle Cries, dat echt wel super-melig en kitscherig is (en dit voor zowel de song als de videoclip) vind ik niets echt storend. Met name de afsluitende burgeroorlog trilogy is erg sterk.

Ben benieuwd hoe de band het er in de toekomst vanaf zal brengen. The Glorious Burden mag er wat mij betreft echter best wel zijn.

allhoewel dit album zeker niet slecht is zijn ze toch aanzienlijk gezakt in niveau dit is ook te danken aan de nieuwe zanger. het iced earth gevoel is een beetje weg en judas priest gevoel komt bij me op bij het luisteren van de laatste paar albums

idd, ik heb precies hetzelfde gevoel, van het oude werk heb ik alleen The Dark Saga, en dat album vind ik toch aanzienlijk beter dan deze.
Voor mij verliest Iced Earth met Matt Barlow een heel goede zanger.
The Glorious Burden is zeker geen slechte plaat, maar het klinkt niet meer als het Iced Earth die ik heel graag hoorde.
Jammer.

In tegenstelling tot de meeste Iced Earth-fans in mijn omgeving en op deze site, vind ik Tim Owens juist een vooruitgang t.o.v. Barlow. Mede door zijn inbreng spreekt dit album me ook meer aan dan bijvoorbeeld Horror Show en The Dark Saga. Daarnaast is The Glorious Burden voor mij het eerste Iced Earth-album waar geen opvullertjes op te vinden zijn. Zelfs de door velen verachte ballad When the Eagle Cries vind ik nog wel aardig

Owens heeft veel meer bereik met zijn stem dan Barlow, vind ik. Daar waar ik Barlow soms nogal zeikerig vond klinken, heb ik dat gevoel bij Owens helemaal niet. Ik geef 'm 5 sterren.

Erg goed album. Toen ik het de eerste keer hoorde vond ik er niets aan. maar na het een paar keer te hebben gehoord vind ik het echt een topper. Owens is ook erg goed. Maar Barlow vind ik toch beter. Mijn favoriete nummers zijn Waterloo, The Reckoning, When the eagle cries, en dan hebben we nog declaration day en hollow man... 4,5*

een matige plaat. mist gewoon de echte iced earth feeling. moet ook toegeven dat tim owens het niet haalt bij barlow... mist gewoon het gevoel waar barlow mee zong. daarbij vind het album nogal pro amerikaans (the eagle cries was echt om te janken!!) en te soft klinken. kom echt niet verder als 2.5

Dit is prima plaat van Iced Earth. Tim Owens past perfect bij de Heavy Metal die Iced Earth maakt. De twee nummers die er voor bij bovenuit springen zijn Declaration Day & The Reckoning. Het drieluik Gettysburg is ook mooi gemaakt. Sfeervol en heavy.

Laat ze maar lekker Night of the stormrider albums maken en verder niet!!
Aardig album, niet vernieuwend.

Een aardige plaat. De meeste nummers klinken vrij matig. When the Eagle Cries blijft voor mij toch nog steeds een vrij mooie ballad. Voor de rest niet veel bijzonders. Alleen de laatste 3 nummers over Gettysburg, die zijn dan wel weer geweldig. En blijft voor mij toch een van de hoogtepunten van Iced Earth.

3*

Vind ik een zeer goed album, met een bijna nog interresanter thema . Maar is het eigenlijk niet Red Baron/Blue Max?
En dat liedje is samen met The Reckoning, When the Eagle Cries, Hollow Man en High Water Mark het beste van deze prachtige cd.

Eigenlijk de enige Iced Earth cd die me echt kan boeien, zal vast mede aan de zanger liggen. Met name Gettysburg is briljant, de meeste andere tracks zijn ook dik in orde, alleen met Red Baron heb ik niets.

Vandaag na lange tijd maar weer eens beluisterd en ik heb eigenlijk helemaal niks met de eerste acht nummers. Die speenvarkenzang, de slechte pogingen tot gevoeligheid en de algehele matigheid en inwisselbaarheid irriteren me nogal. Af en toe een aardige riff, maar daar houdt het dan ook wel mee op.

Het afsluitende drieluik echter is een heel stuk beter en bij vlagen echt prachtig, maar weet de plaat helaas net niet naar een voldoende te brengen. Misschien maar eens een Iced Earth-plaat met een andere zanger beluisteren, wie weet.

Aan Tim Owens de ondankbare taak om in de schoenen van publiekslieveling Matthew Barlow te gaan staan.
Dat kon niet anders dan lauwe reacties opleveren. Aldus geschiedde.
Dat Iced Earth al lang niet meer klonk zoals op Burnt Offerings of Night Of The Stormrider (ook zonder Barlow) deed er even niet toe.
Hoewel de thematiek van mystieke occulte zaken werd verschoven naar (Amerikaanse) geschiedenisonderwerpen, klinkt dit toch echt niet anders dan Horror Show.

Gewoon lekker in het gehoor liggende rampestamp US metal met wat bombastische momenten.
Owens knalt er overtuigend in op Declaration Day. Een nummer dat je alleen zo kan brengen als je Amerikaan bent. Datzelfde geldt min of meer ook voor het wat obligate When The Eagle Cries. Als nuchtere Europeaan moest ik wel even die omschakeling maken, alvorens ervan te kunnen genieten.

Reckoning Day is een archetypisch Iced Earth nummer met alles erop en eraan. En zo laat de plaat eigenlijk geen steken meer vallen. Het ultieme klapstuk komt op het einde in de vorm van het Gettysburg (1863) drieluik. Een verhandeling over de gelijknamige slag van de Amerikaanse burgeroorlog. Niet zo gaaf als Dante's Inferno natuurlijk, maar het komt een heel eind in de buurt.

The Glorious Burden was een nieuw hoofdstuk in de Iced Earth kronieken en achteraf bezien is het gewoon een sterk hoofdstuk gebleken.

Voordat ik deze voor weinig op de kop tikte kende ik Iced Earth alleen van Something Wicked This Way Comes en de Dark Saga.Dat waren toen de hoogst beoordeelde albums hier en ik ging ze live zien co-headlinen. Ik ga er nog achteraan maar de volgens vele betere Iced Earth ken ik (nog) niet.

Heerlijke zangpartijen wat Tim Owens betreft de teksten helpen daar ook nog eens bij. Wel toevallig, als ik alle precies nummer met een akoestisch intro niet mee tel blijven alleen de beste nummers over, de rest vind ik toch minder (Gettysburg daar buiten gelaten) .

Wat mij betreft vind ik The Ripper met zijn Atitila ("yyyiiaaa!!") en Red Baron en die briljante The Devil To Pay, minstens even goed en soms misschien wel beter dan Barlow. Ik durf hem aan . Maar ja daar komt dan wel bij dat ik nog geen noot van hem gehoord heb bij Judas Priest. Ook klinkt het af en toe een beetje naar studio magie, die "yyyiaaa" gaat hij live toch nooit halen bijv.

Haalt niet weg dat ik Tim en deze plaat erg goed vind.

Ondergewaardeerd album, inderdaad. Deze man heeft geen eerlijke kans gekregen.

Wat bedoel je dan met "geen eerlijke kans"? Ik vind dat hij de kans om zich te bewijzen met zijn twee handen heeft gegrepen.

Hij had volgens mij enkel pech dat de Iced Earth fans (waaronder ik ) de vorige twee zangers beter bij IE vonden passen. Maar dit album is op Owens zijn lijf geschreven, en hij heeft er het beste van gemaakt.

Van het publiek bedoel ik, dus. Vanaf dag één was de roep om Barlow luid hoorbaar. Terwijl zijn bijdragen aan grote delen van Horror Show en The Crucible Of Man nou niet echt overtuigend waren.
Daarnaast is het ook de muziek die minder mystiek klinkt dan op Night Of The Stormrider of Burnt Offerings. Daar kan geen zanger wat aan doen natuurlijk.
Owens past prima bij elke traditioneel ingestelde metalband. Dus ook bij Iced Earth.

Kan ik wel inkomen, Barlow heeft wel een unieke stem die je meteen bij Iced Earth plakt.
Owens past zoals je zegt dan weer meer bij alle klassieke metalbands, maar als je zijn naam hoort, zeg je meestal toch eerst Judas Priest, en geen Iced Earth. Nuja, dit is dan ook geen typisch IE album. Maar het is wel een steengoeie plaat!

Bij Judas Priest had hij weer de taak om in de schoenen van Rob Halford te gaan staan. Hij kiest wel de bands uit, moet ik zeggen.

Tim Owens vind ik een mooie vervanger voor Matt Barlow. Iced Earth klinkt een stuk melodischer, minder depressief en ook wat agressiever. Helaas is het de muziek zelf die wat inspiratieloos over komt. Tot aan de Gettysburg epic is er weinig te beleven. Er zijn een aantal nummers die er tussen uit springen, zoals When the Eagle Cries en Waterloo. Maar voor de rest is het allemaal middelmatig. Gettysburg is wellicht na Dante's Inferno het meest epische wat de band heeft geproduceerd, en blijft nog steeds behoren tot mijn favoriete Metal-epics. Een minpuntje vind ik dat de tekst grotendeels is overgenomen van de gelijknamige film die ook over de veldslag gaat. Een echt groot nadeel is dat niet, vergeleken met de prachtige muziek.

Goeie plaat, Owens is ook gewoon een topzanger, maar achteraf misschien niet zo geschikt als dé zanger van Iced Earth. Wat me wel opvalt is de rare productie. Heb het idee dat de stem van Owens ontzettend naar voren is gemixt, ten nadele van de instrumenten. Heb er verder nog niks over gelezen, ligt dit aan mij???

Daar heb ik nog geen last van gehad. Zijn stem is wel erg prominent aanwezig, vooral op de opvolger.

Echt storen doet het me niet, maar ik vind de instrumentatie ook vlak klinken. Iets waar elk Iced Earth album vanaf Dark Saga mee kampt. Het zijn niet bepaald spetterende producties in mijn beleving.

Heb even wat verder geluisterd en je hebt inderdaad gelijk, Edwynn. Maar moet zeggen dat het me het meest opvalt bij The Glorious Burden.

Daar stoor ik me ook ietwat aan. Met een ordentelijker productie zou dit album absoluut top geweest zijn. Nu redden de intelligente en interessante historische lyrics veel voor mij.

Misschien late reactie, maar gek genoeg haalt Tim Owens die noten met gemak . Ongekend talent binnen de metalwereld, ook al zat hij niet echt op zijn plaats bij Iced Earth.