Iced Earth - The Glorious Burden (2004)

Ah! het beruchte The Glorious Burden! Met deze plaat ben ik destijds ingestapt op de Iced Earth karavaan. Burnt Offerings had ik net wat eerder, maar dat vond ik toen nog een erg lastig album. Zodoende heb ik nooit problemen gehad met Tim Owens. Ik vond hem bij Judas Priest al een geweldige zanger. Nu Lennert en ik discografie van Iced Earth aan het doorspitten zijn in chronologische volgorde, krijg je ook een mooi beeld over hoe de band gegroeid is.

Het beeld wat ik krijg, is dat de zangerwissel een erg goed effect had op Iced Earth. Ik denk niet dat de albums beter zouden zijn geworden wanneer Schaffer vastgehouden had aan de duistere thema's en Barlow als zanger. The Glorious Burden is een nieuwe route die meteen veel mogelijkheden biedt. Owens houdt zich in elk geval niet in en valt vaak op met fantastisch zangwerk. Voor het eerst sinds Burnt Offerings hoor ik weer een album dat kwalitatief vrij hoog en constant zit. The Reckoning is de terechte eerste single van dit album. Beste nummer sinds Dante's Inferno. When The Eagle Cries is voor de verandering een prachtige ballad, maar de tekst is zo tenenkrommend slecht dat ik er nooit serieus naar kan luisteren.

Schaffer herstelt zich hier als songschrijver. Opvallend is wel dat The Glorious Burden zelden echt topniveau is, zoals op Night of the Stormrider of Burnt Offerings, maar het niveau is hoog. Niet te vergeten: constant. Op Hollow Man na staan hier allemaal goede songs op. De gitarist Schaffer keert helaas maar zelden terug op het oude niveau. Daarvoor zijn de riffs toch te simpel. De solo op Waterloo daarentegen is fenomenaal. The Glorious Burden stevent Something Wicked This Way Comes voorbij.


Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Horror Show
7. The Dark Saga

Ik herinner me de schok van het vertrek van Barlow nog en het feit dat Declaration Day zo anders aanvoelde. The Glorious Burden zal altijd wel een controversieel album blijven in de Iced Earth catalogus, maar na de tegenvallers van The Dark Saga en Horror Show, valt het me nu vooral op hoe fris het allemaal klinkt. De kenmerkende sound van de eerste albums is dan wel weg, het klinkt allemaal wel opzwepend en bijna hoopvol. Owens is ook de absolute smaakmaker, die in de uithalen alles geeft en misschien Barlow nog wel overtreft qua maniakale kracht. In de mid-range is Barlow misschien sterker, maar ik kan me toch slecht voorstellen hoe hij deze nummers met zoveel flair zou kunnen brengen.

Zelfs het minste nummer, Hollow Man, kan me niet zo erg storen als een Watching Over Me of The Ghost Of Freedom. When The Eagle Cries vind ik buiten de tekst zelfs een vrij behoorlijke ballad te noemen. The Reckoning (Don't Tread On Me) en Red Barron/Blue Max rossen flink, terwijl Waterloo een frivole kant laat horen, Atilla een perfecte combinatie van beukwerk en bombast is en Valley Forge een fantastische solo heeft. Het afsluitende Gettysburg heeft ups and downs, maar vooral het afsluitende High Water Mark heeft een aantal van de beste zangpartijen die Owens in zijn hele loopbaan heeft gezongen. Echte uitschieters ontbreken, maar de constante kwaliteit is gewoon heel erg hoog.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. The Glorious Burden
4. Something Wicked This Way Comes
5. Iced Earth
6. Horror Show
7. The Dark Saga