Iced Earth - Alive in Athens (1999)

Ricardo, ik herken mezelf in je irrationele passie voor deze plaat. De groep is gewoon absurd goed op dreef, wat een sfeer oplevert die moeiteloos blijft hangen over drie cd's. Ik kan deze drie uur zonder problemen beluisteren van begin tot einde zonder verveeld te geraken, wat veel wil zeggen. Ik kan zelfs geen hoogtepunten opnoemen, omdat dat te veel afbreuk zou doen aan de uitstekende uitvoeringen van eender welk ander nummer. In elk geval raad ik eender wie af om de concertbeelden te bekijken omdat zoiets enkel afbreuk zou doen aan de grootsheid van de epische muziek, die naar mijn mening het midden houdt tussen Metallica en Iron Maiden. Van de kippenvel opwekkende sfeer op Burning Times tot de tomeloze agressie op het afsluitende Violate, de groep toont hier met elk opeenvolgend nummer dat ze zonder twijfel onder het neusje van de zalm der metalbands mag worden gerekend. Zonder meer een schandalig ondergewaardeerd collectief dat op dit album met name een zanger en ritmegitarist van wereldklasse bezit.

Gekocht op aanraden van een maat die de plaat veel luisterde op zijn MiniDisc in de zomer van 1999. Hij lag voor 2 tientjes in een bak bij de Ear&Eye (stukje tijdsbesef hier). Ik kende niks van het repertoire van de band voordat ik de cd's in mijn simpele 3 cd-wisselaar deed als 13 jarig ventje. Vanaf het moment dat Burning Times begon, ik de zang hoorde, de solo's, het samenspel, kippenvel. De plaat heeft een paar maanden vastgeroest gezeten in mijn stereo totdat Judgement van Anathema ze afloste.

Eigenlijk heb ik in de jaren erna nooit de nummers los geluisterd maar altijd een complete cd aangezet, enkele uitzondering zijn Birth of the Wicked en The Coming Curse welke ik nog wel een los draai op Spotify. Saillant detail is misschien nog wel dat ik verder geen enkele andere plaat van Iced Earth ken en geen enkele studio uitvoering ken van de nummers die op Alive in Athens staan. Voor mij heeft dit album een soort van magie over zich heenhangen waarvan ik bang ben dat deze vervaagt op het moment dat ik nog iets anders uit het repertoire hoor van de heren.

Ik heb door de jaren heen veel gelezen over de wisselende bandleden, de soms matige concerten, minder ontvangen nieuwe releases e.d.. Dit is voor mij de moeder der metal live albums. Iced Earth is voor mij Alive in Athens en zo zal ik het altijd houden.