The Dillinger Escape Plan - Calculating Infinity (1999)

Ik las eens hoe Calculating Infinity werd omschreven als spontane zelfontbranding, en daar moet ik telkens aan terugdenken bij het luisteren. Explosief, agressief, verre van vrolijk maar wel oppeppend en natuurlijk bikkelhard. De vocalen werden op dit album nog geleverd door de oorspronkelijke zanger, Dimitri Minakakis, en voor de liefhebbers van het latere werk kan dat best een struikelblok zijn. Zijn prestatie is harder, ruwer en eentoniger dan wat Puciato zou brengen, en dat drijft de muziek meer naar de hardcore kant. De muziek is extreem (technisch van opbouw), en hoewel de muzikanten destijds nog erg jong waren (22 ongeveer) van een ontzagwekkend hoog niveau. Gelukkig niet ten koste van goede smaak, want een riff zoals op 43% Burnt sloopt met gemak de geluidsmuur. (Fysische onzin maar het klonk wel goed, nvdr.)

Naast de ultra-agressieve splinterbommen staan er enkele hoogst aangename melodieuze passages, die dicht aansluiten bij het genre van de jazz-fusion. Weekend Sex Change bijvoorbeeld, een persoonlijke favoriet, waar drummer Chris Pennie aspirant percussionisten even alle hoop ontneemt. Het titelnummer is dan weer het muzikale equivalent van een moordzuchtige clown.

Waarom dan de bescheiden waardering? De productie is te ruw, de muziek gaat soms wat verloren achter de chaos en vocalen zijn me wat te agressief.