Rod Stewart - You Wear It Well (2011)

Uiteindelijk beoordeel ik hier toch maar op het gebodene: oud werk van Rod Stewart uit de periode 1969 tot en met 1973. Met één bespottelijke uitzondering.

Stewart heeft geput uit zijn solo-albums An old raincoat won't never let you down, Gasoline alley, Every picture tells a story, Never a dull moment en Smiler. Voor velen met afstand Rod's beste tijd.

Die ene uitzondering is Every time we say goodbye, dat is nota bene een nummer van het vermaledijde The American songbook. Deel 1 in dit geval, It had to be you (2002).

Ook in 2011 was er de compilatie The Best of the American Songbook, daarover gesproken. Een groter contrast met deze verzamelaar kan haast niet bestaan. Alsof er wordt gesteld dat er twee Rod Stewart kampen zouden zijn.

Hoe dan ook, ik zal toegeven dat The American Songbook een groot commercieel succes is geworden én dat een compilatie van die vijf albums in ieder geval origineler is dan deze You wear it well, al was het alleen maar omdat de nummers van You wear it well al zo ongelofelijk vaak zijn verzameld. Het is haast niet meer te tellen.

Een paar nummers vallen dan af, een paar andere tracks weer eens toegevoegd. Soms worden er nummers van de Faces bij gezet. Maar per saldo is het oude Stewart werk uitgebreid gedocumenteerd, daar hoeft niet uitvoerig naar te worden gezocht.

Als je het puur muzikaal tegenover elkaar zet is dit album met alle liefde te adviseren (maar er zijn vele andere en net zulke goedkope versies te krijgen) en kan daarnaast ook worden aanbevolen die eerste vijf albums van Rod Stewart maar gewoon te kopen. Dan heb je zo'n beetje elke verzamelaar die gaat over Rod's beginperiode wel in huis.

En waar je hier dan toch met liefde over die oude tijd kunt spreken, kun je alleen maar met enige afschuw kennis nemen van het croonerwerk dat Stewart sinds 2002 bezigt. En naar mijn smaak zal ik dan toch die "andere" verzamelaar maar sterk ontraden.

Ik denk als liefhebber van Stewart's begintijd is het verzamelen van zijn reguliere albums eigenlijk best een goede optie.
Overigens maakte hij na z'n tijd met The Faces nog een aantal verdienstelijke soloalbums, waarvan het stevige Foot Loose & Fancy Free eigenlijk niet mag ontbreken.
De folk-insteek is erg plezierig en past lekker bij Rod's stem.
Dit is dan een ook een aangenaam verzameld werkje geworden, maar niets verrassends.

Het Croonerspul heeft Rod inderdaad geen windeieren gelegd, maar de oerfans zullen hem dit niet in dank hebben afgenomen.

Naar eigen zeggen was Dirty old town, met zijn blauwdruk uit Ierland, het eerste nummer wat hij als solo artiest opnam. Een intieme versie van dit nummer vindt je op Youtube, waar dit liedje glans krijgt tijdens een prachtig concert van Rod in Gdansk in 2007, gek genoeg zijn eerste optreden in Polen en met een heel bijzonder slotstuk.....horen en/of zien is geloven.

Het thema van deze song 'global warming ' is trouwens nog akelig actueel.

Mandolin Wind komt nergens voor in wat voor lijstjes dan ook........als ik ooit een nummer had willen schrijven is dit liedje wel........zo puur en in al zijn schijnbare eenvoud juist zo onbeschrijflijk mooi.