Fairport Convention - Full House (1970)

Mmm, nou bij nader inzien toch maar een halve * erbij en wel voornamelijk door Poor Will & The Jolly Hangman. Op het laatste moment geschrapt van de originele LP, maar wel als bonus op de remastered versie, is het juist dat nummer waarop Richard Thompson voor het eerst loos gaat in zijn later kenmerkende stijl.
Het blijft verder behelpen met de zang van Swarbrick en co en het gepiel op de mandolines gaat ook hier en daar tot over de pijngrens......... voor mij het laatste interessante Fairport album, want na het vertrek van Thompson is schraalhansch keukenmeeschter ........

Babbacombe" Lee mag er anders ook wel wezen.

Het nummer Sloth is natuurlijk het hoogtepunt van deze plaat.

De zang op dit eerste zangeres-loze Fairport album is inderdaad zoals de Engelsen zo mooi zeggen "an acquired taste". Op het eerste gehoor misschien een band vol vocale Ringo Starrs. Maar zowel Dave Swarbrick, Richard Thompson als Simon Nicol groeiden uit tot capabele vocalisten - later (nog steeds acquired tastes, maar geoefender).

Hier op Full House - voor ieder van hen het debuut als leadzangers na het vertrek van Sandy Denny en eerder Iain Matthews - is het allemaal nogal pril, echter wat mij betreft sluit het prima aan bij de nogal rauwe oer-folkrock die hier wordt gespeeld; een stapje verder dan het toch wat lieflijker eerdere werk van de band. People's music, geen nachtegaaltjes. Kon Dylan zingen? Naah. Maar het "klopt" bij Dylan, net zoals de muziek van Fairport hier prima past bij de zang op dit album.

Kan me best voorstellen dat mensen Dave Swarbrick als zanger vinden klinken als een trol op helium. Ik vind hem een prima, zeer karaktervol vocalist die je als goede wijn moet leren te appreciëren. Hoor hem op bv het album Nine, of later in zijn post-Fairport groep Whippersnapper, en de groei is merkbaar.

Op dit album moet je echter een beetje langs de zang manoeuvreren. De zelfgeschreven songs en de traditionals passen uitstekend naast elkaar, het schrijversduo Swarbrick/Thompson kwam hier tot volle wasdom - op Sloth, het inktzwarte Doctor Of Physick en luchtiger Walk Awhile.

In tegenstelling tot veel andere CDs maken de bonustracks van dit album een coherenter geheel dan het origineel, door toevoeging van met name de kraker Poor Will & The Jolly Hangman, destijds afgekeurd door Thompson (!) en de fraaie single Now Be Thankful, waar Swarbrick toch eigenlijk best al goed op zingt.
Jammer genoeg verliet Richard Thompson Fairport na dit album, maar zelf vind ik dat er nog zeer veel te genieten is na 1970 wat betreft Fairport. Maar ja - ik ben fan

En ja hoor, 5 sterren.

Voor liefhebbers van Full House is de live-tegenhanger House Full, uit dezelfde periode maar veel later uitgebracht, overigens ook een aanrader.

En zo hoort dat dan ook ! Zo zal ik ook tot op den doet Tim Buckley's Starsailor verdedigen ........

Ik wou dat ik dat wat Fairport betreft ook zou kunnen, maar helaas. Ik zag ze optreden als 4-mans band rondstreeks 1972 in het voorprogramma van Poco en het plaatsvervangende schaamrood stond mij echt op de kaken. Al Swarbrick's bravoure hielp er geen lieve moedertje aan en volgens mij wilden ze zelf ook liefst ergens anders wezen.

Enniwees, welk album zou je me aanraden als ik dat trauma overwonnen zou hebben en de 70s Fairport in de re-evalutie zou willen gooien ?

Ja, maar Fairport in 1972 was dan ook nauwelijks een band - eerst Thompson pleite, toen Simon Nicol weg, vervolgens Mattacks foetsie. Bleven alleen Swarbrick en Pegg over, die haalden twee vrienden uit Birmingham binnen (Roger Hill/Tom Farnell) en zo modderde het nog even door, voornamelijk voor de welbekende contractuele verplichtingen.
Dat zal de line up zijn die je hebt gezien. Ik was 4 toen, haha, dus ik heb niets gezien, maar ik weet van foto's dat die line up in NL heeft opgetreden. Pas later in 1972 kwam er wat stabiliteit - komst van ex Fotheringay leden Lucas en Donahue, terugkeer Mattacks.

Om je trauma te overwinnen? Zou ik Meet On The Ledge / The Classic Years aanraden, een heel goede 2CD verzamelaar met materiaal t/m 1975.

Qua losse albums om het trauma te verlichten --

-Nine, 1973 (bovengenoemde post-1972 line up op z'n best);

-Rising For The Moon, 1975 (zelfde line up maar met Sandy Denny, beetje onevenwichtig en beetje on-Fairport eigenlijk, maar met de kraker One More Chance);

-Tipplers Tales, 1978 (Swarbrick/Pegg/Nicol met ex-Grease band drummer Bruce Rowland - terugkeer naar trad materiaal, veel Swarbrick, maar wel lekker fris);

-Jewel In The Crown (prima album uit 1995 van de post-Swarbrick line up);

-The Cropredy Box (3CD live opname uit 1997 waarbij alle line ups live met vrijwel alle ex-leden de revue passeren. Was ik bij - onvergetelijk).

Dank voor de toelichting.

Die Meet On The Ledge comp is niets want ik heb alles t/m Full House dus dat schiet niet op. Rising For The Moon had ik, als Sandy Denny fan, al opnieuw geprobeerd en vind ik een dikke tegenvaller. Nine heb ik bij bewustzijn nog nooit gehoord dus daar zal ik dan eens naar op zoek.

Dit is eigenlijk ook wel een leuke om van Fairport-na-Thompson te "proeven" --
http://www.progarchives.com/album.asp?id=19072
Fiddlestix - The Best Of Fairport 1972-1984. Op het Australische Raven-label uit 1998, met gemak op eBay te scoren. Geen One More Chance (1 van hun mid-70s hoogtepunten) maar voldoende ander prima materiaal.

Ik was altijd in de veronderstelling dat een Fairport Convention zonder Sandy Denny niks voor kon stellen. Afgelopen week toch maar een poging gewaagd met dit album. Eerste indruk: tamelijk indrukwekkend!

Direct bij de 2 openingstracks valt me al op hoe het zaakje er op lost rockt. Dit komt tot een hoogtepunt halverwege het album, op het prachtige "Sloth" waar gitaar en viool een waar duel aangaan. "Poor Will & the Jolly Hangman" is nog zo'n nummer waar men langzaam naar een climax toewerkt. Onbegrijpelijk dat Thompson dit nummer destijds afkeurde. Gelukkig staat ie er nu als bonustrack op . Net als de prima single "Now Be Thankful". Toch leuk die extraatjes op de heruitgaves tegenwoordig, scheelt ook een hoop gezoek.

Ik vind het een verstandige keuze van de band om geen vervanger voor Sandy te zoeken, er zou simpelweg niemand in haar schoenen hebben kunnen staan. De vocale prestaties van de heren zijn niet altijd even indrukwekkend maar dragen wel bij aan de sfeer. Toch zouden sommige nummers waarschijnlijk nog beter hebben geklonken hebben met Sandy op zang. Vergelijk "Sir Patrick Spens" maar eens met de versie zoals die te horen is (als bonustrack) op "Liege & Lief". Maar het is niet anders.

Ik heb niet alle platen van FC gehoord maar waarschijnlijk is dit wel de plaat van ze die het meest rockt (de opvolgers ook al even vluchtig beluisterd en die smaakten me beduidend minder). Ook mijn complimenten voor de heldere produktie, de afzonderlijke instrumenten knallen echt je speakers uit.

4*

Met afstand inderdaad, wat een steengoede plaat. De rest is ook zeer goed te pruimen, al zijn er ook een aantal mindere. Een nummer als Dirty Linen of Flatback Caper is niet altijd aan mij besteed, vindt het soms wel geinig maar kan er ook behoorlijk kriegel van worden.. Al met al zeker een aanrader om binnen te halen deze plaat, al is het alleen al voor Sloth..

3,5*

Sloth is idd het beste nummer. Prachtig hoe er naar een climax wordt toegewerkt.

Hoewel ik Sandy Denny geweldig vond op het vorige trio Fairport-albums mis ik haar hier eigenlijk niet: natuurlijk zingt zij veel beter en mooier dan de drie mannelijke zangers hier, maar ten eerste stoor ik me niet aan hun stemmen, ten tweede heeft elk van hen voldoende karakter in zijn stem om op eigen kracht overeind te blijven, en ten derde vind ik zulke ongeschoolde stemmen eigenlijk wel passen bij het volkse karakter van deze muziek. Dat laatste moet echter niet gezien worden als een gekunstelde romantische overweging, alsof een ongeschoolde stem de folkmuziek hier "authentieker" zou maken en dus beter, want het is natuurlijk ook weer niet zo dat Fairport er met Denny's vertrek op voorúít is gegaan. (Net als flebbie [20-9-2008] prefereer ik de versie van Sir Patrick Spens met zang van Sandy Denny die als bonustrack op Liege & lief staat boven die van Full house.)
        Hoe dan ook, instrumentaal klinkt zowel de band als de plaat nog altijd als een hechte eenheid, en het materiaal is door de bank genomen behoorlijk sterk, met als hoogtepunten Sloth, Poor Will & the jolly hangman (in de solo lijk ik af en toe wel Lindsey Buckingham te horen) en het sfeervolle slotnummer, en het veel te lang doorgaande Flatback caper als dieptepuntje. Dit is voor mij kortom een waardige opvolger van het klassieke Liege & lief, maar zonder dat Full house als geheel het niveau daarvan haalt.
        Bij de bonustracks is de oorspronkelijke mono-versie van de single Now be thankful een leuke toevoeging, terwijl het ruimtelijke effect van de stereo-remix het nummer bijna een nieuwe dimensie geeft. En voor Bonny bunch of roses geldt eigenlijk hetzelfde als voor die andere Liege & lief-bonustrack Quiet joys of brotherhood : mooi, maar too much of a good thing.