Fairport Convention - Full House (1970)

Hoewel ik Sandy Denny geweldig vond op het vorige trio Fairport-albums mis ik haar hier eigenlijk niet: natuurlijk zingt zij veel beter en mooier dan de drie mannelijke zangers hier, maar ten eerste stoor ik me niet aan hun stemmen, ten tweede heeft elk van hen voldoende karakter in zijn stem om op eigen kracht overeind te blijven, en ten derde vind ik zulke ongeschoolde stemmen eigenlijk wel passen bij het volkse karakter van deze muziek. Dat laatste moet echter niet gezien worden als een gekunstelde romantische overweging, alsof een ongeschoolde stem de folkmuziek hier "authentieker" zou maken en dus beter, want het is natuurlijk ook weer niet zo dat Fairport er met Denny's vertrek op voorúít is gegaan. (Net als flebbie [20-9-2008] prefereer ik de versie van Sir Patrick Spens met zang van Sandy Denny die als bonustrack op Liege & lief staat boven die van Full house.)
        Hoe dan ook, instrumentaal klinkt zowel de band als de plaat nog altijd als een hechte eenheid, en het materiaal is door de bank genomen behoorlijk sterk, met als hoogtepunten Sloth, Poor Will & the jolly hangman (in de solo lijk ik af en toe wel Lindsey Buckingham te horen) en het sfeervolle slotnummer, en het veel te lang doorgaande Flatback caper als dieptepuntje. Dit is voor mij kortom een waardige opvolger van het klassieke Liege & lief, maar zonder dat Full house als geheel het niveau daarvan haalt.
        Bij de bonustracks is de oorspronkelijke mono-versie van de single Now be thankful een leuke toevoeging, terwijl het ruimtelijke effect van de stereo-remix het nummer bijna een nieuwe dimensie geeft. En voor Bonny bunch of roses geldt eigenlijk hetzelfde als voor die andere Liege & lief-bonustrack Quiet joys of brotherhood : mooi, maar too much of a good thing.