Lee Ranaldo - Between the Times and the Tides (2012)

Ben benieuwd. Off The Wall is verassend poppy, maar zeker een goed nummer.

Hier alvast live versie van Xtina as I Knew Her, klinkt alvast al beter dan Off the Wall dat me niet echt kan boeien. Toch benieuwd wat Lee ervan gemaakt heeft...

Hier volledig te beluisteren!

Wat een flauwe bedoening is dit zeg.. Zeemzoet pop-plaatje; ik heb vaker het gevoel dat ik naar het gezaag van een overjaarse hippie zit te luisteren, dan naar de mede-pionier van één van de meest invloedrijke noise-rock formaties. Die afgrijselijk melige lyrics, dat zeikerige steel-gitaartje dat zo nu en dan om het hoekje komt kijken, die voorspelbare songstructuren.. Geen enkele keer weet hij te verrassen.

Kunnen er nog mee door: de opener en Xtina As I Knew Her
Dieptepunt: Fire Island (saai en pretentieus)

Inderdaad een tegenvaller, ik keek hier behoorlijk naar uit..maar het klinkt allemaal veel te braaf en blijft nergens echt hangen

goeie plaat... de sonic youth - sferen zijn nooit ver weg... Echt een meevaller, ik had slechter verwacht...

Ik ook.
Na alle slechte kritieken.

Ik moest meerdere keren aan Turn on the Bright Lights denken... wat niet veel slechts betekent, ook heeft het nog genoeg van zichzelf om tot de categroei 'degelijke plaat' te behoren voor mij

Aangename plaat van Lee Ranaldo, de man met de mooiste stem van Sonic Youth. Inderdaad, Ranaldo hangt hier de hippie en de folky uit, maar hij was dan ook degene die binnen SY voor die sferen zorgde. Veel verwijzingen naar de muziekhistorie, de plaat trapt gelijk al af met een Paint it Black-achtige riff. En Tomorrow Never Comes verwijst érg naar Tomorrow Never Knows (dat ook al eens werd gecoverd door SY, daarbij gezongen door Lee!).

Over het algemeen vind ik het een mooie plaat. Waiting On a Dream, Xtina as I Knew Her, Hammer Blows en Fire Island vind ik het best. Helaas wordt dit niveau niet over de hele plaat vastgehouden en zakt het in het einde wat in. De plaat klinkt wat bedaard, té bedaard soms naar mijn smaak. Af en toe is het gewoon wat te mooi met de orgels en lyrische gitaartjes, en hadden er wat meer stekeligheden in gemogen. Iets te veel op veilig gespeeld. De laatste Thurston-soloplaat lijdt aan hetzelfde euvel.

Grappigheid: luister eens naar het refrein van Off the Wall en beeld je in dat het refrein wordt gezongen door Kermit de kikker. Dat is mijn associatie bij dat nummer: een sentimenteel Broadway-musical refrein.

Ik zag onlangs een film met een soundtrack van Lee Ranaldo (The System, aanrader by the way), dat klonk goed en smaakte naar meer. Ik ben zijn soloplaten aan het afgaan, maar het is wel een beetje saaiheid troef. Ik dacht dat hij altijd de smaakmaker van Sonic Youth was, maar dit valt me toch een beetje tegen. Het is zeker niet slecht, maar zo gewoontjes...