Fairport Convention - "Babbacombe" Lee (1971)

Fairport Convention's only concept album was built around the story of John "Babbacombe" Lee, a convicted killer who survived three attempts to hang him.

Ik luister nu naar de geremasterde versie van dit album waar ook 2 bonustracks op te vinden zijn. "Farewell to a Poor Man's Son'' was een 'verloren' nummer wat ze deden bij een BBC-programma.

En ik moet zeggen, het geluid van deze heruitgave klinkt echt fantastisch helder. Hier is echt werk van gemaakt. Voor mij tevens het eerste FC-album zonder Sandy Denny en het valt me heel erg mee, je mist haar in het begin wel even, maar verder staat dit album als een huis. Zeker een aanrader voor folkliefhebbers.

4,5*

Ik heb een wat beduimelde, duidelijk tweedehands en misschien wel derdehands versie van dit album. Maar op vinyl, met mooie documentatie, volledige songteksten, en ook met koffievlek is het een prachtige hoes. Met het verhaal, dat bij wijze van spreken Dylan´s bejubelde Hurricane (mijn eerste associatie) in alle opzichten overtreft, is het een parel in mijn platenkast zou je denken.

Maar muzikaal vind ik het saai, het is niet anders. Tweemaal geprobeerd, maar: weinig ontwikkeling in de melodie, geen bijzonder inspirerende zang (ik mis Sandy Denny wel) en nog slecht geluid ook.

Deels zal het ook zijn dat ik Fairport Convention pas heb leren kennen nadat ik al de nodige (echte) folk tot mij had genomen, want dan is dit echt even terugschakelen. Ik kan niet anders dan sympathie hebben voor deze artiesten bij dit initiatief, maar met integriteit en een mooi idee alleen krijg je nog geen geweldig album.

is niet onaardig maar veel verder dan een 3/ 3.5 kom ik niet. ben het met sq eens . Al heb ik de cd uitgave waarvan het geluid wel uitstekend is.

Wat een mooie uitgave: een sterk verhaal, knap weergegeven in de teksten, muzikaal met veel zorg gearrangeerd en geproduceerd, en bij de re-release uit 2004 ook nog eens inclusief een mooi boekje met alle teksten plus de bijlage van Lloyd's Weekly News met daarin Babbacombe's eigen verslag van zijn leven, zijn veronderstelde misdaad en de mislukte executie (hetgeen ik overigens pas fatsoenlijk kon lezen toen ik de minuscule tekst op die blaadjes onder de scanner had gelegd en daarna "opgeblazen" als jpg's op mijn monitor weergaf).
        Helaas moet ik verder mijn twee voorgangers gelijk geven. Het begin van de plaat bevat gewoon weinig pakkende melodieën, en pas bij A sailor's alphabet ga ik rechtop zitten. John Lee is een tweede hoogtepunt (met dat catchy refrein zou het eigenlijk best een leuke single zijn), en bij de tweede helft van het album zit een trio ballades die knap uitdrukking geven aan de somberheid van Babbacombe's vooruitzichten, maar qua composities wordt het toch nergens zó sterk als ik steeds hoop, ondanks adekwate zang, smaakvolle arrangementen en warme solo's. De inspiratie van het concept heeft zich voor mij niet vertaald naar genoeg goede nummers om hier de klassieker van te maken die het album in potentie wel is en die de opzet eigenlijk ook verdient. Ik luister best graag naar deze plaat, maar ik kan er nergens lyrisch over worden.