Thin Lizzy - Life Live (1983)

De magie van "Live And Dangerous" ontbreekt op deze live registratie en het geluid is wat slordig, maar verder is er weinig aan te merken op dit album. Maar wat wil je ook met een discografie als die van Thin Lizzy. Het album vat de hoogtepunten samen van een mooie carriëre en de aankondiging van Got To Give It Up kan in het rijtje "meest memorable aankondigingen op een live album".

Je kunt niet alles hebben, maar hierop mis ik een live-versie van "We Will Be Strong". Zoals altijd bij live-albums of verzamelaars: elkeen zal haar/zijn favoriet(en) missen. Deze setlist is er wel eentje om duimen en vingers af te likken.

Als ik de stem van Phil had zou ik de hele dag praten, geweldige plaat met voor mij als hoogtepunt de nummers Baby please don't go en Renegade.
Ik denk dat er weinig mensen op de wereld zijn die dit niet kunnen waarderen.

De magie op Life (Live) ontbreekt niet, maar is wel anders dan op Live and Dangerous. D
Lizzy's eerste live album staat bol van het enthousiasme, deze loopt over van dramatiek (in positieve zin dan)
De songs die ook al op Live and Dangerous stonden, zijn op Life zeker niet beter. De uitschieters op deze plaat zijn wat mij betreft Renegade, Got to give it up (wat een killer van een riff blijft dat toch) en the Sun goes down (kip-pen-vel)

Heb dit album voor het eerst beluisterd een paar dagen geleden. Tevens mijn eerste kennismaking met Thin Lizzy. Dat smaakt naar meer, hoewel ik op dit album regelmatig het idee heb naar een studioalbum te luisteren (drumoverdubs etc.).

Hahahaha, je weet dat ie dood is...?

Serieus: Van voor naar achter stuk voor stuk klassiekers...! Wát een geweldig album, elke noot elke passage staat voor altijd in mijn hoofd geprent. Rommelig? Wellicht, maar dit is dan wel de rommel waar ik erg warm voor loop!

Iedereen heeft het altijd maar over Live and dangerous...prima hoor maar ik vind deze denk ik zeker net zo geweldig! De nummers die op deze cd staan spreken me wat meer aan. Got to give it up, Black rose, Holy war, Baby please don't go, Hollywood; de list goes on and on! Het enige wat ik erg jammer vind en mis is de magistrale overgang van Cowboy song naar The boys are back. Die dus wel op L&D staat. Maar ja, daar tegenover staat weer zoveel ander moois. Beide albums moet je hebben om al het moois wat Lizzy te bieden heeft op waarde te kunnen schatten!

Eeuwig zonde dat er qua productie van deze plaatredelijk met de pet naar is gegooid. Teh gruizig, blikkerige drums. Een setlist om inderdaad van te smullen, een band die naar het einde snakt maar alles er nog een keertje uit perst....met als resultaat een knaller van een dubbel-lp/cd (wel weer verpakt in een oerlelijke hoes).

Het openingsnummer is fantastisch, beter dan de studioversie. Van de rest van de nummers op dit album hoor ik liever de studioversies (of die op Live & Dangerous). Het klinkt me te chaotisch, te blikkerig, te volgestouwd, te dun, te koud.

Maar Lizzy's mindere platen zijn me ook erg dierbaar en ik was er graag bij geweest

Inderdaad eeuwig zonde van die productie. De zoveelste blunder die deze band begaan heeft. Ik denk als deze band een goed team managers achter zich had gehad dat lizzy in de top van de primera divison/premier league gespeelD had. Nu is het slechts bij een middemoter gebleven. Zal ook wel met het drugs gebruik te maken hebben gehad. Aan talent heeft het in ieder geval nooit gelegen. Want als je ziet welke nummers hier de revue passeren werkelijk ongelooflijk wat een KRAKERS. Ik vraag me tot op de dag van vandaag af waarom deze cd nooit germasterd is. Moet toch niet zo'n groot probleem zijn lijkt me. 4 pingels als het geluid goed was geweest dan had die er 6 gekregen ha

Thunder & lightning is mijn favoriete Lizzy plaat en die is hier ruim vertegenwoordigd. Dat maakt voor mij deze Life meer favoriet dan het evenzeer uitstekende live & dangerous. En toch is still in love with you met die lange solo (waarvan een stukje er 2x is ingeplakt) de favoriet naast angel of death en the sun goes down. Productie technisch niet zo geweldig. Bij killer on the loose lijkt er zelfs wat distortion op te treden. Dus vraag ik me af of de dvd/cd Lynot's last stand een toevoeging slash verbetering is tov dit 23 jaar oud vertigo gevalletje?

'Het geluid is wat slordig' lees ik hier. Dat is nogal een understatement. Het slaat gewoon helemaal nergens op om zo op te nemen en het vervolgens ook nog uit te brengen. Welke amateurs zijn daar verantwoordelijk voor geweest? Ik ben wel wat gewend van bootlegs (en zo klinkt deze), maar daar betaal ik dan ook geen geld voor.

Los daarvan vind ik de gelikte 80ies sound helemaal niet bij Thin Lizzy passen. De keyboardpartijen vallen ook uit de toon. Jammer, want spelen kunnen ze natuurlijk wel.

Daar is Lynott zelf verantwoordelijk voor geweest. Hij zat namenlijk zelf achter de knopjes. Maar had meer aandacht voor zijn dagelijkse portie bruine suiker vrees ik of zoiets.
Je vraagt je af waarom die productie ooit is goed gekeurd door platen maatschappij en/of management. Mij is dat in ieder geval een raadsel.
Maar je bent ook wel erg streng Stijn toch.

Dat ik zo streng beoordeel komt ook doordat er prima alternatieven voor handen zijn qua live opnames van Thin Lizzy. Deze zou ik echt niet willen kopen.

Onbegrijpelijk dat een artiest zijn eigen muziek zo om zeep helpt.

Achteraf is makkelijk uhh, je weet wel. Toen dit album uitkwam als laatste TL (ze hadden immers hun afscheid aangekondigd) waren er geen alternatieven. Maar je hebt gelijk, de keuze is nu reuze.

Ik meen eens gelezen te hebben of gezien in een docu dat Scott Gorham deze plaat nooit in zijn geheel beluistert heeft.

Het is en blijft jammer dat er nooit een geremasterde versie van is uitgebracht.

Ze brengen de ene na de andere 'deluxe edition' van een Thin Lizzy album uit de laatste jaren. En bij werkelijk niet één heb je zoiets van; deze is echt een meerwaarde. En dit livfe album 'vergeten' ze om wat voor reden dan ook. Terwijl met deze de meeste eer te behalen valt wat sound betreft.

Ik denk ook niet dat ze dat nog lukt. Ook Queen heeft aan LiveKillers de vingers niet gebrand terwijl die in 2011 alles hebben geremastered.
Over Scot gorham gesproken, heb je zijn Black star riders album al eens geprobeerd, iggy?

Ik denk ook dat er weinig te redden valt. Waarschijnlijk zijn de opnames al niet goed en dan kun je mixen en remasteren wat je wilt, maar het blijft inferieur klinken. Als de opnames wel goed waren en er zijn nog ergens mastertapes, dan moet het kunnen. Dan heeft Lynott er destijds wel echt een puinhoop van gemaakt.

Ik ben geen expert op gebied van geluidstechniek, maar het lijkt me hier het eerste geval.

Wat ik gelezen heb (The Rocker) was het vooral Lynott die de boel verpest heeft. Phill was to fare gone.
Aan de andere kant bij een beetje fatsoendelijke mastertapes moet er een beter geluid uit te halen zijn dan dit. Of Stijn heeft gelijk kan ook. Of die tapes zijn eenvoudigweg verdwenen. Daar zou ik ook niet van staan te kijken. Gezien de Bad Reputation van de Thin Lizzy Organisatie.

Er is inderdaad heel wat deluxe crap uitgebracht de laatste jaren. En wat mij echt geinig lijkt is veel en veel te duur. Dan bedoel ik At The BBC

Die plaat van Scott Gorham zegt mij niks Gigage.

Net nog even in een ander boek liggen rondneuzen. Thin Lizzy Soldier Of Fortune. Daarin zegt Schrijver Alan Byrne het volgende.
Lynott re-entered the studios upon his return from Germany to continue working along with Will Reid Dick on the recordings taken from the farewell tour. It is a pity it wasen't the Reading performance that surfaced because the new life album raised more than a few eyebrows concerning the sound quality. Due to ill health Lynott had been restricted tos co-producer on the album.

Tracks such as "Baby please Don't go" and "Cold Sweat" where brisk, but vocally questionable. Brain Downey even admitted that while the recordings were okay, the "mix was so muddy it was awful".
Whilst putting the album together, Lynott and Gorham were in the throes of pain.

Je kunt dus wel stellen dat Lynott niet in staat was om aan de plaat te werken. En dat niet eens de beste opnames gebruikt zijn.

En toch vind ik het een raar verhaal. Lynott zal toen toch niets aan zijn oren hebben gehad? Zat hij met een kop vol drugs te mixen ofzo?

Zelfs is er gebruik gemaakt van een tour van 2 jaar eerder. Renegade, hollywood en killer on the loose zijn geeneens van de afscheidstournee (dusmet white op gitaar). Allegaartje dus. De all-star jam op het eind met bell, robertson en moore is wel weer leuk.

Ik ben een Lizzy fan, maar dit Live album viel mij zwaar tegen. Zwakke productie waardoor het geluid tegenvalt. Het enige leuke is die jam met de (oud) Lizzy gitaristen. Qua sfeer, geluid en productie overtreft LIVE and DANGEROUS het album LIFE op alle fronten

Life Live is me veel beter bevallen dan ik had verwacht op basis van de commentaren bij dit album, en het is ook beter dan ik me herinnerde van de laatste keren dat ik het luisterde (in 2010). Misschien ook omdat ik na de laatste paar studioalbums van Thin Lizzy die ik luisterde, en die me wat tegenvielen, weinig meer verwacht had qua Life Live.
Ondanks de zwakke productie, en het stemgeluid van Phil Lynnot dat ik op een paar plaatsen een beetje onvast, haperend vind klinken (maar zoals gezegd, dat was maar een of twee keer), lijkt het alsof de band hier rauwer en harder klinkt dan eerder, en dat bevalt me wel. De toevoeging van wat keyboards, hoewel ze nergens echt een grote rol spelen, voegt ook een extra laagje toe aan de nummers.
De setlist is hier ook de moeite waard. Gelukkig is er een plekje gevonden voor Black Rose, een van mijn favoriete Lizzynummers, en voor de beste nummers van Renegade.

Een aangename verrassing dus.

3.5*

De negatieve commentaren commentaren over het geluid deel ik ook niet. Wellicht is Live Life nog liver dan Live And Dangerous. Dubbel zo live haha. Verder John Sykes en veel nummers uit de latere Lizzyperiode. Nummers als Thunder & Lightning, Hollywood en Angel Of Death rocken de roos uit de haren. Verder nog een aardige bewerking van Don't Believe A Word en de rest van de klassiekers natuurlijk.

Het sfeertje dat er op Live & Dangerous wel is ontbreekt op dit album

Welk sfeertje?

Ja precies, welk sfeertje? Als het op sfeer aankomt dan is op Life live meer (echte) sfeer te bekennen dan op Live and dangerous wat mij betreft!

In ieder geval net zoveel.