Thin Lizzy - Life Live (1983)

Life Live is me veel beter bevallen dan ik had verwacht op basis van de commentaren bij dit album, en het is ook beter dan ik me herinnerde van de laatste keren dat ik het luisterde (in 2010). Misschien ook omdat ik na de laatste paar studioalbums van Thin Lizzy die ik luisterde, en die me wat tegenvielen, weinig meer verwacht had qua Life Live.
Ondanks de zwakke productie, en het stemgeluid van Phil Lynnot dat ik op een paar plaatsen een beetje onvast, haperend vind klinken (maar zoals gezegd, dat was maar een of twee keer), lijkt het alsof de band hier rauwer en harder klinkt dan eerder, en dat bevalt me wel. De toevoeging van wat keyboards, hoewel ze nergens echt een grote rol spelen, voegt ook een extra laagje toe aan de nummers.
De setlist is hier ook de moeite waard. Gelukkig is er een plekje gevonden voor Black Rose, een van mijn favoriete Lizzynummers, en voor de beste nummers van Renegade.

Een aangename verrassing dus.

3.5*

"We have heard that there are people here that have consumed large quantities of alcohol", deelt frontman Phil Lynott mee bij de aanloop naar Got to Give it Up. Het publiek reageert euforisch op deze en navolgende "mededelingen". De sfeer spát van dit afscheidsalbum dat verscheen in november 1983. Een dubbelaar die ik menig maal verlekkerd in platenzaken heb staan bekijken, maar mijn krappe budget deed mij toch tot aanschaf van andere platen besluiten. Inmiddels heb ik 'm op cd en hierboven wordt gemeld dat de vinylversie beter klinkt. Die moet ik dan toch maar gaan aanschaffen.

Thin Lizzy's Live and Dangerous is hun grote klassieker, maar ik vind Life Live beter. De reden is eenvoudig: betere setlist. Daarop de nodige muziek uit de jaren ná 1978 en juist daarvoor heb ik een voorkeur. Life Live vervulde tevens hun laatste verplichtingen voor hun platenmaatschappij.
De productie is wat "muddy" volgens de biografie 'The Rocker' (1994) van Mark Putterford. Zoals iggy in 2014 in een post aanhaalde omdat Lynott bij de mix werd gehinderd door zijn drugsgebruik. Maar dat de groep was aangehaakt bij de New wave of British heavy metal is duidelijk met een set die veel sneller en steviger is dan op dat andere monument. Het is van de eerste tot de laatste toon smullen, waar ik op die klassieker niet alles even pakkend vind.

Het leeuwendeel van de opnamen komt van de afscheidsshow in het Londense Hammersmith, met vanaf Black Rose gastbijdragen van ex-leden Gary Moore, Brian Robertson en Eric Bell. Maar er klinken ook opnamen uit Dublin, Glasgow en Renegade is een oudere opname (november 1981, Hammersmith) met Snowy White, die niet was uitgenodigd voor de afscheidsshows. De achtergrondzang is hier en daar opgepoetst volgens de biografie, het rommelige geluid is dus veroorzaakt door de mix/productie van de meester zelf, die niet meer in topvorm was.
Hammersmith was overigens niet de echte afscheidsshow. Die was in Duitsland. Voor mij is tegenwoordig het ware afscheidsconcert deze live-cd, verschenen in 1992, waarover binnenkort meer.

Van de week appte vriend JeKo mij de link naar een filmpje van de BBC Popquiz uit april 1984, omdat Morrissey daarin is te zien. Ik kijken en... Philip Lynott zat daar ook! Met bovendien Kim Wilde en meer namen uit die tijd. Aanbevolen.

Tenslotte een vraagje: iemand die weet wie de man op de foto links van Midge Ure (de laatste in geel pak) is? Google Lens zegt Peter Frampton, maar dat klopt niet.

Dit album heeft voor mij lang in de schaduw gestaan van Live and Dangerous, wat misschien wel mijn favoriete liveplaat aller tijden is, maar met het verstrijken der jaren ga ik Life/Live steeds meer op waarde schatten.

Leuk aan dit album is dat alle gitaristen uit de geschiedenis van de groep erop aan bod komen. Vaste waarde Scott Gorham speelt op elk nummer mee en daarnaast is ook een glansrol weggelegd voor jonge gitaargod John Sykes (die in de jaren hierna Whitesnake naar ongekende commerciële hoogten zou brengen) op nummers als o.a. Holy War (wat een vuur! wat een venijn! wat een baslijn!), Sun Goes Down en Got to Give It Up. Gary Moore brengt met verve 'zijn' Black Rose voor de dag, Brian Robertson doet hetzelfde op Emerald, Snowy White neemt Renegade, Hollywood en Killer on the Loose voor zijn rekening, en al deze heren plus originele gitarist Eric Bell stonden op het podium voor afsluiter The Rocker. Wat een trip moet dat geweest zijn.

De productie is al eerder over geschreven, en ja, die is inderdaad wat matter dan L&D, maar op een goede geluidsdrager en -installatie komt het alsnog goed genoeg tot zijn recht. En toegegeven, het wat meer bootleg-achtige geluid heeft ook zijn rauwe charme.

De setlist bevat ten opzichte van L&D twaalf nieuwe nummers en een leuke alternatieve versie van Don't Believe a Word (het originele arrangement, aldus Lynott), en alle grootste toppers van het album schaar ik ook onder deze dertien songs. L&D geeft een goede dwarsdoorsnede van de catalogus van de groep tot en met 1978, Life doet hetzelfde tot en met 1983. Op deze manier krijg je met deze twee albums samen een goed overzicht van het beste werk uit het volledige oeuvre van deze groep, want hierna was het helaas afgelopen met Thin Lizzy.

De titel Life bleek tot slot profetisch, want ondanks dat Lynott wel muzikaal actief bleef in de jaren hierna, wist hij geen notabele wapenfeiten meer te realiseren en ontnam een heroïneverslaving hem amper 3 jaar later het leven. Gelukkig leeft hij eeuwig verder in de heerlijke rockmuziek en zinderende live-optredens die hij achtergelaten heeft.