Slade - Old New Borrowed and Blue (1974)

Sterk Slade album, ook al was de groep hier qua hitsucces al op hun retour.
Het geweldige rockertje Don't blame me (b-kant van single Merry Xmas Everybody) staat hierop. Noddy scheurt hierdoor als nooit tevoren !
Met dit album bewijst Slade zelfs haast Beatleïaanse schoonheid te kunnen componeren; How Can it be is schitterend en met het goddelijke WHEN THE LIGHTS ARE OUT benaderen ze de Fab Four zéér close !
Dit hàd zo van Lennon zelf kunnen zijn, wat een schoonheid !

Categorie 'één van je eerste LP's die je had als jongetje van 11'. En nog steeds alles mee kunnen bléééééren en stampen, vooropgesteld dat er niemand in je omgeving is, natuurlijk.

Ik zou wel eens willen dat de huidige jongetjes van 11 ook eens zouden kunnen teruggrijpen op vergelijkbare rockers van nu. Maar wie is de Slade van 2008? Wie kan die aantrekkingskracht evenaren?

Ontelbare keren gedraaid op je eigen eerste pickupje.

En weet je wat, ik vind het nog steeds helemaal niet slecht.
'Niet intelligent, niet kunstzinnig' schreef iemand over Slade op een ander MuMe pagina.

Onzin en bovendien kan het me eerlijk gezegd ook geen bal schelen. Het is eerlijke (soms snoeiharde) rock, van het volk, met de onmiskenbare vocalen van Noddy Holder. Ik begrijp wel waarom de jeugd zich aangetrokken voelde tot deze artiesten en hun extravagante uiterlijk, met plateauzolen, glimmende pakjes en de hoge hoed met ronde spiegeltjes van Holder.

Ze hadden al lang voor Prince hun eigen woorden en grammatica uitgevonden.

En je was veel te jong voor Led zeppelin en Pink floyd.

De cd's van Slade zijn een aantal jaren geleden opnieuw, gedigitaliseerd en aangevuld met een aantal bonustracks, uitgegeven. Ik had er geen flauw benul van, tot ik er geheel per ongeluk tegen aan liep bij de plaatstelijke platenhandelaar.

Ik werd helemaal warm van binnen en heb Old, New, borrowed and blue gelijk, zonder plaatsvervangende schaamte, gekocht. En ja hoor, alles was nog bekend.

Ik kan het de beginnende rockers van nu van harte aanbevelen.

@ musician; Bedankt om over mijn "teenybopperbandje" de loftrompet te steken.
Begin jaren zeventig, ik hoorde iemand "Get Down And Get With It" brullen op de radio.... en iets later "Cuz I Luv You", met die aanstekelijke viool (een soortgelijke viool was te horen op Linsey De Paul's Sugar Me, blonde Linsey met de tache de beauté, weetjenogwel...) en ik was geheel verkocht.... aan die stem!

Dan had ik nog geen idee hoe of die jongetjes eruit zagen. Iets later wist ik dat ze er eigenlijk NIET uitzagen, maar die sound, die power, die energie!

Ik was verkocht en verknocht, Slade was mijn bandje.

Je schrijft "Wie kan die aantrekkingskracht evenaren?" Wèl euh... Oasis misschien wel een béétje, maar toch, dat blijft behelpen.... Ik weet dat Noel Gallagher ook een enorme Sladefan is, leuk om weten, toch?

Ja, Ik beken; ook ik heb mijn Slade-elpees ook terug gekocht op cd, met die bonustracks. Destijds brachten die jongens uit Wolverhampton dus alles uit op Polydor, ik zie de rood beplakte elpees nog zo voor me.... en nu is alles op SALVO heruitgebracht, ik ben daar ontzettend blij mee.

Jeugdsentiment? Zeker weten!
Maar schaamte hierover?
No way, José!

I'll luv Slade tot het eind mijner dagen!

Dit had zo mijn tekst kunnen zijn Musician, van het begin tot het einde, alleen zo mooi had ik het niet kunnen opschrijven!

Gelijk nog weer even opgezet, na mijn 1968 hits (zie topic over 1968)
Later in de serie ook nog Slayed gekocht, maar dat was geen originele liefde, dan merk je dat toch. Ondanks de onmiskenbare kwaliteiten van het album.

Grappig, dit was ook mijn eerste LP (of was het Billion dollar babies, dat weet ik niet meer) maar ik herken je beleving helemaal musician

Ken deze ook nog van lang geleden. Maar eens binnen gehaald en geluisterd. Blijkbaar vroeger alleen kant 2 gedraaid. Kant 1 is voor mij onbekend.

Weer wordt ik niet warm van de muziek van Slade. Waar ik meestal de buitenbeentjes van een album het beste kan waarderen, zijn het hier de hitgevoelige songs als When The Lights Are Out en everyday die me nog wel een beetje bevallen. Noddy viel me eerder op als een goede zanger, maar op dit album maakt hij van overdrijven langzamerhand een kunst. Zijn geschreeuw werkt me een beetje op de zenuwen. Een ruw stemgeluid is goed, maar wanneer het opzettelijk wordt of je gaat overdrijven, dan is het al snel een nadeel. Het simpele karakter van de meeste songs is ook geen goed teken. Ik hoor veel boogierock uit het boekje en dat maakt de meeste muziek volkomen spanningloos. Inmiddels begrijp ik wel waarom deze band niet tot de groten der aarde gerekend wordt.

Tussenstand:
1. Play It Loud
2. Beginnings
3. Old New Borrowed And Blue
4. Slayed?

Vreemd album, maar nog best afwisselend. Zo'n pianobarballad als Find Yourself A Rainbow past wel goed in het thema, maar is alsnog iets anders dan de schreeuwerige (hard)rock van de voorganger. Het Beatles-esque Miles Out To Sea is ook erg leuk, evenals When The Lights Are Out. Ook het grotendeels akoestische How Can It Be is erg leuk.

De band komt eveneens goed uit de hoek met wat meer standaard boogiewoogierock als We're Really Gonna Raise The Roof, Do We Still Do It en Don't Blame Me (waar Holder weer als een meer maniakale Robert Plant klinkt), al merk ik dat ik de band op dit soort momenten toch minder interessant vind qua sound. Dit maakt deze plaat niet verkeerd, maar ook niet heel bijzonder nog.

Tussenstand:
1. Play It Loud
2. Old New Borrowed And Blue
3. Slayed?
4. Beginnings