Rufus Wainwright - Out of the Game (2012)

Geproduceerd door Mark Ronson en ingespeeld met the Dap Kings. Wow. Ik ben benieuwd!

Je vergeet de aanwezigheid van zus Martha Wainwright, Yeah Yeah Yeahs gitarist Nick Zinner, Sean Lennon, Wilco's Nels Cline and Miike Snow's Andrew Wyatt

De release waar ik het meest naar uitkijk dit jaar, net als naar zijn optredens in de Melkweg Rabozaal op 27 april en het Lyceum Theatre in Londen op 30 april.

Het piano-nummer Montauk geadresseerd aan zijn dochtertje en overleden moeder is inmiddels te beluisteren. Nog niet heel erg pop, wel met een kristalheldere stem gezongen.

En hier de albumteaser: http://t.co/e4eXkOLn Ben zó benieuwd!

Out of the Game klinkt geweldig!

Die soulinvloeden zijn lekker. Het zou me niet verbazen als de Dap Kings op dit nummer meedoen (zo te horen wel).

Daar ga ik inderdaad wel vanuit

iTunes biedt inmiddels de mogelijkheid om deze plaat alvast te beluisteren. Althans, om 1:30 minuten van elk nummer te beluisteren. Het geeft echter wel een goed beeld van wat we kunnen verwachten. De koperblazers krijgen naar mijn mening een grote rol toebedeeld, waardoor de nummers vaak jazzy (Respectable) en bluesy (Rashida) klinken. Geen wereldschokkende veranderingen, hoewel het tweede deel van de plaat (Montauk en het fantastische Bitter Tears) veel elektronischer is dan we normaal gewend zijn van Rufus Wainwright.

Verder op het eerste gehoor wat minder tierelantijnen, waardoor het geheel wel iets eleganter en gelikter klinkt dan de vorige platen. Een popliedje als Perfect Man heb ik van hem nog niet vaak voorbij horen komen.

Het is best wel een divers album geworden zegt mijn gevoel! Ik ben benieuwd naar het eindresultaat.

Rufus Wainwright op de poptoer.... kan leuk worden want ik vond de poptoer van Patrick Wolf vorig jaar ook erg goed.
Rufus werkt samen met Mark Ronson: kan zeker leuk worden want ik vond zijn werk voor Amy Winehouse en Adele wel te pruimen.
En dan die gastartiesten: The Dap Kings, Martha Wainwright.... prima!

En toen verscheen titeltrack Out of the Game en inderdaad was dat meer pop dan we gewend zijn van Rufus maar absoluut niet van de hedendaagse soort. Een jaren '70 vibe vermengd met soul dankzij de Dap Kings en de productie van Ronson. Een aanstekelijk nummer dat het album opent en een clip om van te smullen met Helena Bonham Carter in de hoofdrol maar ergens toch ook wel een beetje Rufus Wainwright-light. Ik was wat gereserveerd eerlijk gezegd. Is dit de Rufus die ik wil horen? Of heb ik toch liever die extravagante, bombastische Rufus met zijn voorkeur voor dramatiek en opera. Of luister ik liever naar de folky Rufus? Of de piano-man? Ik kwam er niet echt uit. Inmiddels weet ik wel dat ik dit nummer kan dromen en dat ik het leuk ben gaan vinden.

Jericho heeft ook zijn duidelijk jaren '70 stempel meegekregen en klinkt al vanaf de eerste tonen lekker in het gehoor. Het sluit naadloos aan op de titeltrack en dat komt mede door de achtergrondzang. Zwoel, sexy en vooral heel benaderbaar. Gelukkig vergeet Rufus niet dat drama bij hem hoort en dat horen we wel in zijn zang die op dit album opvallend helder is en minder zeurderig als in het verleden. De muzikale omlijsting is groots en daarmee krijgen we toch bombast maar dan uit een ander vaatje dan voorheen: als een warme souldeken sluit het om je heen om je volledig in te pakken.

Vervolgens gaat ie met je aan de haal op het zwierige Rashida met alweer een flinke hoofdrol voor de achtergrondzangeressen. Soul op z'n Rufiaans en van het kristalheldere soort want de productie is bijzonder sterk.
Het nieuwe album zou dansbaar worden maar dat blijkt erg relatief. Op een nummer als Barbara (over een naaste medewerker van Rufus) is het hooguit heen en weer wippen met de voetjes en wat met het bovenlijf wiegen. Als invloed komt de naam David Bowie wel eens naar voren en dat is hier een beetje in terug te horen. Ik praat dan wel over diens Young Americans album. Jaren '70 radio en instagram is niet ver weg. Alles krijgt een leuk waasje over het heden zullen we maar zeggen.

Nooit gedacht dat ik The Beatles in één adem zou noemen met Rufus Wainwright maar ik doe het nu toch: Welcome to the Ball verhult niet dat deze band van enorme invloed is geweest op de aanpak en stijl van dit nummer. Blazers, strijkers en de vocale truukjes...... allemaal herkenbaar. Iets té cheesy voor mijn smaak wellicht maar dat probleem heb ik ook regelmatig met de Fab Four.

Montauk ken ik ook al een stuk langer en kan volop meegegalmd worden. Dit nummer benadert het meest 'Rufus oude stijl' en valt daardoor wat meer op op dit album.
Het is een zoet nummer dat me nu veel meer doet dan voorheen door zijn plaats op deze cd. Tekstueel gezien schaamteloos open zoals Rufus zo vaak is. Het gaat over zijn dochter Viva Katherine Wainwright Cohen (die hij samen opvoedt met partner Jörn Weisbrodt en moeder Lorca Cohen, inderdaad 'dochter van'). "One day you will come to Montauk and you will see your dad wearing a kimono and see your other dad pruning roses hope you won't turn around and go". Ja, zo duidelijk kan het zijn. Overigens gaat het laatste gedeelte van dit nummer over zijn overleden moeder Kate McGarrigle: "One day years ago in Montauk lived a woman, now a shadow but she does wait for us in the ocean and although you want to stay for a while don't worry, we all have to go
one day you will come to Montauk".

Rondom Bitter Tears werd een prijsvraag uitgegeven: wie kon er de beste remix van maken? En zo gingen velen er mee aan de slag. Dit nummer benadert de term pop nog het meest op dit album. Enorm catchy en de synths doen hun werk hier volop.

Respectable Dive is een lekker loom nummer dat een beetje richting het album Poses gaat alleen horen we de invloed van Mark Ronson hier toch weer overduidelijk waardoor de sound toch anders is dan die op Poses. Ik kan me voorstellen dat een wat soberder aanpak misschien nog wel directer zou gaan werken.

Perfect Man kent weer van die zalige achtergrondzang (zus Martha) en is buitengewoon catchy door zijn scherpe hooks en warme zang van Rufus. Behoorlijk eenvoudig van opzet ook. Je gaat je haast afvragen of dit dezelfde man van de albums Want One en Two is. Maar hoe dan ook is Rufus er hier ook niet vies van om de boel wat aan te dikken en te verfraaien en dan hebben we Mark Ronson om de boel in een warm dompelbad te stoppen.

Sometimes You Need blijkt een akoestisch getint gitaarnummer waar de stem van Rufus opvallend sober naar voren komt: heel direct en zonder opsmuk. Langzaam aan wordt het nummer voller qua sound door de strijkers maar dat is slechts aan het einde en blijft nog prima binnen de paden waardoor zijn stem niet gaat ondersneeuwen. Smaakvol gedaan.

Song of You is ook wat rustiger van aard. Een fijn walsje met sterke zang. Ook hier zorgt Ronson voor de perfecte balans van stem en geluid waardoor het een mooi geheel vormt. Het is een stijlvolle klasse-song met aan het einde wederom een schitterend ingetogen crescendo.

Afsluiter Candles is het langste nummer van dit album en vormt een ode aan zijn moeder.
"The churches have run out of candles" zingt hij en in een interview kwam naar voren wat hij hiermee bedoelt. Toen zijn moeder op sterven lag zocht hij regelmatig een kerkje op om een kaars voor haar te branden. Direct na haar overlijden wilde hij dat weer gaan doen maar waren er op dat moment geen kaarsen beschikbaar en toen hij hetzelfde wilde doen in de daaropvolgende kerken bleek hetzelfde aan de hand. Voor Rufus was dat een goed teken, het gaf hem rust. Alsof hij een teken van zijn moeder kreeg dat het goed was zo.
Het nummer vormt een waardig afscheid van Kate en het nummer eindigt bijzonder emotioneel op doedelzak. Kippenvelmoment.

Dan is er ook nog een iTunes bonustrack in de vorm van WWIII. Ik heb het aangeschaft maar eigenlijk is het einde van het vorige nummer zo mooi dat je er geen nummer meer achteraan moet horen. WWIII is overigens wel de moeite van aanschaffen waard. Het is vrij luchtig van toon en komt ook weer heel dicht bij de term pop. Het was al bekend in een live-pianoversie maar deze aanpak werkt ook. Het is Rufus zoals je hem toch niet vaak gehoord hebt in het verleden.

Ik beken dat ik me wat zorgen maakte om dit album. Niet omdat het pop zou zijn, want dat juich ik best wel toe, maar de vooruitgesnelde losse nummers wisten me niet helemaal in te pakken zoals klassiekers als Release the Stars of de beide Want-albums dat deden.
En toch proef ik hier wel degelijk een Release the Stars moment. Out of the Game is wat luchtiger, simpeler misschien en kent veel meer soul-invloeden dankzij de productie van Mark Ronson, maar waar een popalbum het juist makkelijk van losse nummers zou moeten kunnen hebben daar werkt dat toch niet voor de composities hier op dit album. Je moet ze achter elkaar horen en ze niet uit de context rukken en dat is best opmerkelijk daar het verder geen conceptalbum of iets dergelijks is.

Out of the Game verrast me eigenlijk en doet dat in zeer positieve zin. Ik had al zin in beide optredens eind deze maand (respectievelijk in Amsterdam op 27 april en Londen op 30 april) en die zin is nu alleen maar groter geworden terwijl ik uitging van een wat teleurstellende cd.
Deze jongen gaat zich de komende week goed op die optredens voorbereiden met deze nieuwe Wainwright boreling op repeat en ik ga op koninginnedag gewoon lekker een andere queen in Londen bekijken: Queen Rufus regeert.
Zo!

was zeg maar gerust zwaar sceptisch over deze aankomende Wainwright, voorkeur gaat nl uit naar de folky en piano kant van hem, maar bovenstaande review van aerodynamic geeft weer hoop, gelukkig!

phoe...aERodynamIC
Wat een review. ik krijg hem morgen binnen en ben erg nieuwsgierig. Ook ik ben gereserveerd maar krijg na deze review zin. Meestal kan ik me helemaal bij jou aansluiten, dussssss
Volgende week vrijdag. Heb er zin in!!! Mooie lokatie : Rabozaal van De Melkweg. Beter als de HMH zoals in 2008.

Ik had echt het gevoel dat dit een minder album zou worden en dat na zijn vorige (die me ook niet veel deed)..... de titeltrack als los nummer deed me niet zo heel veel en zelfs Montauk niet echt.
Maar zo als een geheel blijkt het toch leuk uit te pakken. Je moet uiteraard geen Want-achtige cd verwachten en het is ook geen Poses. Doe je dat wel dan valt het ongetwijfeld tegen.

De HMH heb ik indertijd overgeslagen omdat ik hem daarvoor in Paradiso had gezien (één van de leukste concerten die ik ooit gezien heb met zus Martha in het voorprogramma).
De Rabozaal ken ik niet dus ik ben benieuwd. In Londen is het helemaal een prachtige zaal maar dat concert pik ik mee omdat ik daar toch ben (dus ik ga niet speciaal naar Londen voor Rufus).

Rufus Wainwright... Ik kende hem niet. Of ja, ik weet dat hij vrij geliefd is bij het indiepubliek, dat hij homo is en drugsverslaafd is (geweest?). Niet echt de meest boeiende informatie om hem te beoordelen, maar met dit album gaat dat wel lukken. Het klinkt namelijk echt waanzinnig lekker en mooi. Eindjaarlijstjesmateriaal.

Ai, ik herken helaas niets van jouw enthousiasme aero. Ik ben een groot Rufus-fan, maar vind dit album zwaar teleurstellend. Op momenten tenenkrommend zelfs. Alleen de laatste drie tracks zijn in mijn oren van zijn oude, hemelse, niveau. Die kan ik blijven draaien. Wel frustrerend, want als ik het van begin tot eind niks zou vinden hoefde ik hem tenminste nooit meer op te zetten.

Ik denk ook dat veel fans dit niet zo geweldig zullen gaan vinden door het toch wat stevige Mark Ronson stempel. Ik was daar ook bang voor en werd alleen maar somberder toen ik enkele tracks voor release hoorde. Maar als compleet album heb ik daar totaal geen last meer van en daar ben ik nog steeds enorm verbaasd over.
Albums als Release the Stars en Want, two behoren nog steeds tot mijn favoriete albums ooit in mijn collectie en Release the Stars heeft zelfs ooit heel kort in mijn top 10 gestaan.
Als ik iets dus niet verwacht had was het dit wel, ik ging er al van uit dat ik mijn favoriete artiesten dit jaar weer eens live zou gaan zien maar het wel moest doen met matige albums (Sigur Rós is er ook zo eentje maar dat album stelt dus uiteindelijk echt een beetje teleur en deze blijkbaar toch niet).

Hoewel ik erg mijn best doe om het mooi te vinden lukt het maar niet. Hoewel ik de productie puntgaaf vind, zijn de composities mij te platgetreden en te conventioneel Amerikaans, mij ook te veel orkestratie. En er zijn stemmen die mij niet liggen mij niet prettig in het gehoor liggen.

Op de laatste paar platen werd het me allemaal wat te bombastisch, maar de nieuwe plaat van Rufus Wainwright raakt me weer wel. 70's pop in een Rufus Wainwright en Mark Ronson jasje. Ik vind het mooi.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Rufus Wainwright - Out Of The Game - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

moest erg wennen aan deze cd. In het begin absoluut niet slecht, maar ook geen uitblinker. Maar ben hem elke dag maar gaan draaien en wordt nu echt een plezierige plaat die niet gaat vervelen ondanks de poppy songs. Ik kijk uit naar vrijdag in de Melkweg!!

Het concert in de Melkweg zal voornamelijk uit nummers van dit album bestaan. Mensen die op een greatest hits rekenen zullen bedrogen uitkomen. Deze cd een beetje kennen is wel zo handig.

Jericho klinkt goed zeg, ik heb hem al een aantal keer geprobeerd maar de klik ontbreekt steeds. Misschien met dit album...

Rufus nu bij DWDD live met het nummer Out of the Game...

Carice van Houten is volgens mij in ieder geval fan!

Ze lijkt wel verliefd Ik zag Wainwright net ook bij DWDD en ik vond het erg goed, ga dit hele album maar eens beluisteren!

Na de geboorte van zijn dochter en dood van zijn moeder was Rufus Wainwright letterlijk even 'Out Of The Game'. Het vormde de voornaamste inspiratiebron voor zijn eerste 'pop' album, geproduceerd door niemand minder dan sterproducer Mark Ronson. Die met 'The Dap Kings' de gouden Amy Winehouse combinatie loslaat op 'Out Of The Game'. Hij drukt daarmee flink zijn stempel op deze onwaarschijnlijke combinatie, maar dat maakt niet uit. De stijlwisseling staat de 38 jarige zanger, met een stem van fluweel, namelijk meer dan prima.

Hoe klinkt dan zo'n pop album van Rufus Wainwright? Niet als top 40 pop muziek iniedergeval. Het klinkt als een strak georkestreerde jaren '70 plaat met veel trompetten en soul invloeden (Dap Kings Hé). Daarnaast krijgt hij ook nog hulp van een hele waslijst gastartiesten waaronder zijn zus Martha, leden van Wilco, Sean Lennon en Yeah Yeah Yeahs gitarist Nick Zinner. Het levert een nieuwe Wainwright op die op zijn beste momenten de zon in huis laat schijnen. Goede voorbeelden hiervan zijn de prachtige titelsong, het soulvolle Jericho en het mierzoete Barbara. Maar fans van het eerste worden ook getrakteerd op de oude Wainwright (hoewel deze kant duidelijk minder uitbundig aanbod komt). Montauk is een bloedmooie piano ballad met loepzuivere zang. En afsluiter 'Candles' waarin hij (mét ontroerende doedelzak (!) solo) voorgoed afscheid neemt van zijn moeder. Het zijn karakteristieke en ontroerende hoogtepunt.
Maar hoe doet de ingehuurde producer het? Ronson doet zijn werk goed, misschien zelfs een beetje te goed. Het album kent een ramvol geluid dat binnen de lijntjes blijft. Verder zorgt het net iets te overgeproduceerde geluid voor een wat oubollig geheel. 'Out of the Game', is net als de oude Wainright , een beetje 'too much'. Na een halve luisterbeurt gaat me dit zevende album daarom ook wat tegenstaan. Dat maakt 'Out Of The Game' geen absolute topper.

'Out Of the Game' is een mooie toevoeging aan het 14 jarige oeuvre van Wainwright. Een theatraal popalbum waarmee hij oude fans wellicht teleur stelt maar daarvoor in de plaats ook nieuwe zieltjes binnenhaalt. Maar hoe je het ook went of keert; 'Out of the Game' puilt uit van de mooie momenten.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Ik vond Carice erg slecht acteren bij DWDD.

Live in Amsterdam:

Out of the Game

Welcome to the Ball

Bitter Tears

Perfect Man

Als altijd weer mijn complimenten voor je geweldige filmpjes (altijd erg fijn om veel dezelfde concerten te bezoeken waardoor ik nog even kan nagenieten).

Ik sluit mij aan. Heerlijk om dit nog eens te zien. Wat was het een waanzinnig concert!!

Volgens mij heeft hij de hele cd wel gespeeld. Toch ook nog "Poses" en "Art Teacher" gehoord. Wat vond jij ervan Aero???

Ik vond het geweldig (had goede plaats) en ben gelijk meer fan van het album. Krystle Warren heeft mijn hart ook gestolen.
Gisteren in Londen was het wederom geweldig (Teddy Thompson als voorprogramma) en Martha Wainwright vertolkte het nummer Tell My Sister dus ook erg gaaf.
En na Londen is dit album niet meer uit mijn hoofd te krijgen.