Delain - We Are the Others (2012)

Er zijn problemen met de release van dit album. Metallabel Roadrunner is overgenomen door het grote label Warner Music. Een kijkje op hun website laat nattigheid zien: grote, internationale namen; een prachtige lijst, maar niet echt in het genre waar Delain in opereert. Blijkbaar vind het label dit ook. Ze willen We Are The Others niet uitgeven. Ik vind dat vrij belachelijk; als ze releases van een label niet willen uitgeven, waarom kopen ze het label dan over?
Voor iedereen die het album wel graag wil:
Op facebook staat een petitie waarbij in enkele dagen al bijna 1800 mensen zich hebben aangesloten. Ik ben misschien niet de grootste Delainfan, maar ik steun dit initiatief van harte, want dit soort praktijken vind ik niet kunnen. Hopelijk kunnen we deze band steunen en zullen we het album tenminste ooit nog een keer mogen horen, want als het aan het label ligt, is Nederland een leuke en succesvolle metalband armer.

Inmiddels is er al bekend gemaakt dat de nieuwe langspeler 1 juni zal verschijnen.

Mooi,het album staat al op mijn verlanglijstje.

Een nieuwe Delain! Ik ben benieuwd

Fantastische stem, alleen maar topnummers en mooie hoes = meteen door naar 5 sterren.
Het is minder bombastisch (als je daar eerder al van kon spreken) en meer rock.
Ik kende Delain al maar dit album is wat mij betreft een van de verrassingen van het jaar tot nu toe.

Prima derde album, wat mij betreft de beste plaat van deze nederlandse band tot nu toe. Gothic metal is het al lang niet meer; net als Within Temptation heeft Delain ditmaal gekozen voor een meer pop-gerichte aanpak, resulterend in meeslepende, lekker in het gehoor liggende songs. Vaste Rammstein-producent Jacob Hellner zorgt voor een geweldig klinkend geheel, voorzien van fijne electronische details, met als basis een heerlijk zware gitaarmuur. Door het prominente gitaarwerk en de bombastische sound blijft alles wel behoorlijk heavy, zodat het geheel niet al te zoet en licht wordt. Geen slechte song te bekennen ook. Zangeres Charlotte Wessels is uitstekend bij stem en tilt ieder nummer naar een hoger niveau. Het gastoptreden van Fear Factory-zanger Burton C. Bell op de song Where Is The Blood stelt helaas niet zoveel voor, maar goed, toch leuk.

Wat een fenomenaal derde album van Delain. Ik kan er gewoonweg niet genoeg van krijgen. Een zeer samenhangend geheel, een voortreffelijke sound en Charlotte's stem is op dit album eveneens verbluffend.

\o/ \o/ \o/

Ik ga vandaag (8-6-2012) naar het concert van de band in Dordrecht, in Bibelot. Gelijk even het album scoren en een praatje maken met Charlotte.

Dit album klinkt op zeker een stuk poppiër dan het voorgaande werk, maar nog altijd te heavy (gelukkig maar) voor de radio (misschien op I Want You na dan). Mooie productie. Soms zijn de synths wat te ver naar de voorgrond, maar dat is persoonlijk. Ik hoop dat ze nu eens een keer uit de schaduw van WT komen, want dat verdienen ze.

Delain brengt een hele beste derde CD uit. Voor mij is dit hun sterkste tot nu toe. Het songmateriaal is to the point en zit overduidelijk in het straatje van Within Temptation en Lacuna Coil. De meeste vooruitgang is geboekt door zangeres Charlotte Wesels. Zij zet heel aanwezig haar stempel op dit album en heeft zich ontwikkeld tot een echte persoonlijkheid. De goede productie draagt zeker bij aan het luisterplezier. Diepgang is er weinig, maar de liedjes zijn gewoon af. Soms wordt het iets te amerikaans (op de Lacuna Coil manier), maar over de breedte genomen is dit een CD die meetelt.

Zeer sterke plaat. De zang mag van mij wel iets feller.
*4 tot nu toe.

By the way, ik heb 4 bonus tracks op de CD staan, die hier niet genoemd worden, nl. The Gathering, Control the Storm, Shattered & Sleepwalkers Dream. Alle in een prima live uitvoering.

Oh ja, en Charlotte is best een persoonlijkheid in het echt, en erg "down to earth..

Wat een heerlijk album! Eindelijk ontdek ik weer eens een album met stuk voor stuk lekkere nummers. En daarmee bedoel ik dan nummers die aanstekelijk zijn en gemakkelijk in je hoofd blijven zitten. Meestal zijn dat dan niet de meeste complexe, ingewikkelde of gedurfde nummers, maar dat is ook niet altijd nodig. Verstand op nul en genieten!

Hiermee wil ik overigens niet zeggen dat dit simpele muziek is, want dat is ook zeker niet het geval. De teksten zijn soms wat simpel en clichématig, maar zeker niet slecht. De composities zijn ook niet briljant, maar behoren ook niet tot de middelmaat. Kortom: Voor een album met zulke aanstekelijke nummers biedt Delain toch nog behoorlijk goede kwaliteit.

Een voor het heerlijke zware gitaarspel en 4,5 sterren voor We Are the Others.

Erg prima album is dit hoor!

Waar ze bij April Rain nog wat te bombastisch waren om echt catchy te zijn vind ik ze af en toe véél te catchy en zelfs voorspelbaar. Milk and Honey vind ik tot nu toe het sterkste samen met We're the others.

Het is een prima plaat inderdaad, tekstueel nergens baanbrekend maar instrumentaal is Delain altijd zeer sterk en kan het aardig beuken.

Wat een perfect album. Heerlijk om naar te luisteren. Vooral in de auto, en dan niet om het gaspedaal in te trappen, maar om iedereen om je heen te vergeten.
Het klinkt allemaal heel goed.

@Rinus: die nummers staan er bij mij ook op, allemaal "LIVE" versies.
Sleepwalkers Dream begint te gek .
Control The Storm is ook te gek, ze zingt "LIVE" echt perfect.

Redelijk goed album vooral door de zang. Ik heb daar echt iets mee. De eerste drie nummers zijn wel oke, maar het klinkt me allemaal wel erg hitgericht.

Hoe meer ik naar dit album luister, hoe beter hij wordt. Mij valt het op dat Charlotte een stuk beter zingt dan op de eerste albums. Ik zag ze vorige week te Breda, en was echt aangenaam verrast van haar stem.

Voor sommigen is deze muziek te simpel of commercieel, maar ik kan het wel smaken. Meer zelfs, ik wordt iedere keer vrolijk als ik luister naar Delain.

Ik moet toegeven dat dit best een aardige plaat is geworden. Over het algemeen hou ik niet echt van het genre. Charlotte zingt echter uitstekend en de nummers komen ook goed naar voren. Het enige minpuntje vind ik de teksten. Ja best aardig.

Nooit gedacht dat ik een metal album zou gaan luisteren! Het ligt absoluut niet in mijn straatje, maar omdat dit iets commercieler en toegankelijker is, vind ik het toch erg lekker!
Leuke ontdekking!
Sterke zang trouwens!

Nightwish - Imaginaerum zal je dan waarschijnlijk ook bevallen. Daarna is het tijd voor een van de nieuwste twee van Epica en zo begint je metal-reis...

Ik vind het gek, maar de release van dit album is me destijds helemaal ontgaan. Snel de schade inhalen dus! Delain houdt het hoge niveau zeker wel vol, maar zo straight-forward en radiovriendelijk als op We Are The Others hebben ze nog nooit geklonken. Ten koste van de gelaagde symfonische eigenschappen komen er dus NOG pakkendere hooks bij. Een beetje net als bij The Unforgiving van Within Temptation. Beide albums hebben die overgang naar commercie, maar beide albums blijven gewoon overeind omdat ze ijzersterk zijn. Geen Marko Hietala dit keer, maar als je het titelnummer opzet mis je m niet eens.

Van horen zeggen heb ik dat het titelnummer qua tekst geïnspireerd is en direct refereert naar de moord op Sophie Lancaster in 2007. Zij was vermoord puur en alleen omdat zij een gothic was. De daders hebben, las ik, nog met een grijns á la Burzum in de rechtszaal gestaan. Dat dit Delain op een gevoelige snaar geraakt heeft is te merken. Met dit in het achterhoofd is het titelnummer 'We Are The Others' des te mooier.

Milk and Honey en Mother Machine kende ik al vanaf 2017, maar de rest heb ik pas vandaag geluisterd. Erg goed album! Meer afwisseling qua nummers dan het volgende album vind ik. Andere manier van zingen, andere gitaarpartijen, rustigere stukjes en meerdere stijlen. Eigenlijk vind ik geen één nummer niet leuk.