Delain - We Are the Others (2012)

Prima derde album, wat mij betreft de beste plaat van deze nederlandse band tot nu toe. Gothic metal is het al lang niet meer; net als Within Temptation heeft Delain ditmaal gekozen voor een meer pop-gerichte aanpak, resulterend in meeslepende, lekker in het gehoor liggende songs. Vaste Rammstein-producent Jacob Hellner zorgt voor een geweldig klinkend geheel, voorzien van fijne electronische details, met als basis een heerlijk zware gitaarmuur. Door het prominente gitaarwerk en de bombastische sound blijft alles wel behoorlijk heavy, zodat het geheel niet al te zoet en licht wordt. Geen slechte song te bekennen ook. Zangeres Charlotte Wessels is uitstekend bij stem en tilt ieder nummer naar een hoger niveau. Het gastoptreden van Fear Factory-zanger Burton C. Bell op de song Where Is The Blood stelt helaas niet zoveel voor, maar goed, toch leuk.

Ik vind het gek, maar de release van dit album is me destijds helemaal ontgaan. Snel de schade inhalen dus! Delain houdt het hoge niveau zeker wel vol, maar zo straight-forward en radiovriendelijk als op We Are The Others hebben ze nog nooit geklonken. Ten koste van de gelaagde symfonische eigenschappen komen er dus NOG pakkendere hooks bij. Een beetje net als bij The Unforgiving van Within Temptation. Beide albums hebben die overgang naar commercie, maar beide albums blijven gewoon overeind omdat ze ijzersterk zijn. Geen Marko Hietala dit keer, maar als je het titelnummer opzet mis je m niet eens.

Van horen zeggen heb ik dat het titelnummer qua tekst geïnspireerd is en direct refereert naar de moord op Sophie Lancaster in 2007. Zij was vermoord puur en alleen omdat zij een gothic was. De daders hebben, las ik, nog met een grijns á la Burzum in de rechtszaal gestaan. Dat dit Delain op een gevoelige snaar geraakt heeft is te merken. Met dit in het achterhoofd is het titelnummer 'We Are The Others' des te mooier.