Zita Swoon Group - Wait for Me (2012)

Samenwerking van Zita Swoon Group met 2 muzikanten uit Burkina Faso.
Hier kan je alvast eerste nummer beluisteren.

Zita Swoon is mijn favoriete live-band en ik heb ze met Wait for Me gezien in Utrecht (Arrie was daar ook).
Erg lekkere muziek maar ook iets te veel van het goede om mij een heel optreden lang te blijven boeien.
Kijken of dit op cd net zo uit gaat pakken: 1 nummer beluisteren is alvast weer zeer plezierig.

Dat ik een groot fan ben van Stef mag geen nieuwtje meer zijn op deze site dus mijn mening over de projecten van deze artiest zijn altijd gekleurd zo ook bij deze nieuwe cd.

Moondog Jr. moest Zita Swoon worden en sinds een tijd wil Stef liever spreken van Zita Swoon Group omdat er meer en meer in projecten gewerkt wordt.
Dancing with the Sound Hobbyist was de eerste en daar werd dans vermengd met de muziek van dit bijzondere gezelschap dat continue van samenstelling verandert. Ze hadden het al eens eerder gedaan maar deze voorstelling vond ik geslaagder.

Ik was vorig jaar erg benieuwd naar het project Wait for Me dat ik in Utrecht ben gaan zien: de stijl van Stef gemengd met Afrikaanse invloeden moest haast wel bijzonder zijn. Stef ging met wat collega's naar Burkina Faso om daar westerse blues te vermengen met Afrikaanse muziek.
In Mamadou Diabaté Kibié (op de balafoon) en Awa Démé vond hij zijn muzikale zielverwanten en dat werd vertaald naar de Nederlandse en Belgische podia onder de naam Wait for Me.

Het was zeer zeker een bijzonder optreden in het Utrechtse Rasa, een podium voor dit soort culturele uitingen. Je merkte het al aan het publiek dat bestond uit fans maar zeker ook aardig wat liefhebbers van wereldmuziek (het geitenwollensokken gehalte was hoog en dat is niet eens vervelend bedoeld).
Toch merkte ik dat naarmate het concert vorderde ik mijn aandacht wat aan het verliezen was: de nadruk lag heel erg dik op Awa Démé en Stef had een bescheiden rol aan de zijkant van het podium. Ook liet Stef zich vocaal niet erg horen die avond. Pas aan het einde was ik weer helemaal in extase bij een opzwepend nummer met dito dans. Het zorgde voor een prima optreden maar niet mijn favoriete van Stef en band.

Hoe anders is dat op de cd versie van Wait for Me dat in tegenstelling tot de optredens ook verrijkt is met blazers. Je merkt dat het geheel hierdoor wat toegankelijker is geworden.
Hulde voor deze aanpassingen, iets wat ze op Dancing with the Sound Hobbyist ook deden alleen dan tegenovergesteld: dat album werd insturmentaal terwijl in de voorstelling meer gezongen werd door Stef.
Op Wait for Me ook meer interactie tussen Stef en Awa (kan ook gevoel zijn) en qua begeleiding vlamt het weer als vanouds. Ondanks dat de cd wat aangepast is t.o.v. de live performances krijg je toch weer dat live-gevoel terug en live is Zita Swoon Group voor mij nog steeds verplicht voer, al 17 jaar lang.

Ik ben aangenaam verrast door deze cd die me wonderbaarlijk nog meer doet dan het optreden wat meestal andersom is bij dit gezelschap en ik kijk al weer reikhalzend uit naar het volgende project New Old World dat ik dit voorjaar zal gaan zien in de Rotterdamse Schouwburg. Een repetitie opname liet strijkers zien en horen waardoor we weer een compleet ander geluid voorgeschoteld krijgen met toch een duidelijk Zita Swoon stempel.
Voorlopig zal deze cd wel even een tijdje bivakkeren in mijn cd-speler want het is weer erg lekker allemaal.
Zita Swoon Group is er goed in geslaagd om westerse blues met de ritmes van Afrika te vermengen. Nieuw is het niet maar geslaagd wel en daar gaat het om.

Ik heb veel muzikale helden maar mijn liefde voor Zita Swoon Group is heel erg groot en daar zorgt dit album ook weer voor

Ik was niet van bij de eerste keer weg met dit album. Ik luister al eens graag een schijfje uit wat onder de ruime noemer "wereldmuziek" valt, en wat me aanspreekt bij veel Afrikaanse muziek is, ondanks de miserie die het soms als onderwerp heeft, er toch meestal een positieve, optimistische "vibe" in de muziek zelf zit. Het kenmerkend Afrikaans optimisme, ondanks al de te verduren en omringende "shit" in het leven, is iets dat je warm maakt, iets dat je je goed doet voelen. Dit is waar ik me vergist had in mijn verwachtingen bij dit album. Ik had meer "wereldmuziek" verwacht, en het daarbij gaande gevoel bleef voor een groot deel uit. Dit is namelijk veel meer een "typisch" (voor zover je hier bij Zita Swoon van kan spreken natuurlijk) Zita Swoon album dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. De belangrijkste "feeling" van dit album wortelt vooral in de westerse blues (europese zowel als amerikaanse), zoals we gewend zijn van Stef Kamil. Afrikaanse instrumenten en ritmes kleuren de muziek in, geven vanzelfsprekend iets "afrikaans" aan de muziek, maar niet het zonnige, het hoopvolle. Neen, dit is bij wijlen erg zwarte (gaat niet over een huidskleur) en bittere muziek. De stem van zangeres Awa Démé (die ik eerst, in het kader van het zoeken naar the positive vibe , ook niet goed vond) draagt hier ook dikwijls schitterend toe bij. Haar bij tijden soulvolle, met pijn en woede doordrongen krachtige vocals (zie ook al in, de weliswaar meer poppy, openingstrack Sababu) hebben een onmiskenbaar afrikaanse klank, maar schreeuwen "blues" in de oer-betekenis van het woord. Kippevel.
De songs en arrangementen zijn schitterend, met oog voor detail uitgewerkt, en muzikaal valt er dan ook bij elke afspeelbeurt weer iets nieuws te ontdekken. Ook in de songs die bij een minder aandachtige beluistering de indruk kunnen wekken van wat simpeler of minder interessant te zijn. Alhoewel het dus zeker geen "zomerplaat" is, zit er, ook al weer in de goede Zita Swoon-traditie, genoeg afwisseling in. Er komt natuurlijk toch ook al wel eens een een straaltje afrikaanse zon binnenvallen en er kan al eens een danspasje gezet worden bij deze meltingpot van muzikale genres en invloeden. Kortom, een nieuwe Zita Swoon op zijn best, dit keer ontsproten uit een stevige kluit afrikaanse wortels.

Shit, wat is dit... zo leuk....
Ik had met de groepsnaamwissel Zita Swoon (Group) een beetje opgegeven, maar ze ziijn terug in mijn belangstelling, meer dan ooit zelfs.

Heel interessant experiment met een beklijvend resultaat, deze groep weet me keer op keer te verrassen

Geweldig dat Zita Swoon weer in the picture is bij velen: ze verdienen het. Leuk stuk ook Cabeza Borradora.

Ik ben zelf ook enorm enthousiast over dit album en durf er nu rustig een halfje bovenop te gooien. Het album is het meer dan waard wat mij betreft!

Wat ik zo leuk vind is het grote verschil inmiddels tussen de muziek van Zita Swoon en dEUS, terwijl beide het in mijn oren geweldig goed blijven doen. De split die aanvankelijk eeuwig zonde leek heeft al vele mooie vruchten opgeleverd. Zoveel talent had duidelijk meer ruimte nodig dan een band kan bieden.

Volledig akkoord Kronos

Ik wil hier geen off-topic dEUS vs Zita Swoon-topic creëren, maar ik ben het hier maar deels mee eens. Dat ze beiden mooie dingen zijn blijven maken is zeker waar, maar dat daarom die split geen eeuwige zonde kan zijn geweest staat daarmee niet buiten kijf. Het was natuurlijk ook geen garantie, maar de combinatie Barman-Carlens was toch wel een troef om het tot op het allerhoogste niveau te maken. De magie tussen die twee "live", als het "klikte", heb ik alleen maar geëvenaard gezien bij Jimi Hendrix en zijn Stratocaster op Woodstock (al was dat dan wel op video ) Het is toch opmerkelijk hoeveel van de allergrootste bands meer waren dan uitsluitend de som der delen, maar de vermenigvuldiging van talenten (Beatles, Stones, Purple, Zeppelin, Pixies etc.). Natuurlijk zou het hoogstwaarschijnlijk uiteindelijk op een split zijn uitgedraaid (zie de vele voorbeelden uit het verleden), maar het had bij dEUS toch wel heel wat later mogen gebeuren.
Alhoewel ik beide groepen erg waardeer, heb ik met de muziek van Zita Swoon veel meer affiniteit. Ik bedoel het zeker niet als negatief of respectloos, maar in vergelijking met Zita Swoon vind ik de muziek van de recentere dEUS sterieler, kunstmatiger. Muziek die vooral uit het brein komt, terwijl ik die van Zita Swoon meer uit het hart ervaar. Zelfs bij een gekunsteld werkstukje als dit (want dat blijft het in feite toch, die crossovers van muziek uit verschillende culturen die niet onstaan zijn door een natuurlijke sociologische kruisbestuiving) kunnen ze overtuigen met emotionele authenticiteit. Al moet gezegd dat men soms gevaarlijk op de grens balanceert. Als je bijvoorbeeld stadsjongen Stef, die ik nog zo, met zijn hondje in het boodschappenmandje, door de straten van Antwerpen zie fietsen, hoort zingen over zijn 6 jaren zwoegen in de koffieplantage..., geen sinicure om daar ongedeerd mee weg te komen. Ook het bij momenten hoge "Oxfam" gehalte in de teksten dreigen soms wat roet in het eten te gooien, maar gelukkig verdrinken die stoorzendertjes na enkele draaibeurten in de schitterende muziek.

We hoeven het gelukkig niet (helemaal) eens te zijn.

Ik vind dEUS sinds het vertrek van Stef veel meer als een band klinken in plaats van als een creatief zootje ongeregeld. (Niet dat het een slecht zootje was.)

En Stef vind ik eigenlijk maar langzaam gerijpt sinds zijn vertrek. Maar dan nog heb ik het gevoel dat er iets ontbreekt. Alsof Zita Swoon (nog altijd) geen echte band is. Meer een probeersel. Voor de gelegenheid blijkt het dan eens een group te zijn.

Stef staat wel voor iets, maar waar hij nu precies voor gaat of wil gaan is mij een beetje vaag. De invloeden van zijn uitstapjes/samenwerkingen dragen daar nog aan bij. Al heeft dat ook wel z'n charme en is het misschien juist dit wat hem zo typeert.

Zijn we het toch nog ergens eens. Als j'er tenminste vanuit gaat dat het "hart" (Stef Kamil) wispelturiger, impulsiever, passioneler is, en het brein (Tom) analystischer, berekender, nuchterder te werk gaat.
Zou ik kunnen stellen dat dEUS het "hart" verloren heeft (en Zita Swoon het verstand mist?)
In ieder geval zal geen van beiden het tot de wereld-top schoppen. Ik denk ook niet dat Stef dat zou willen. En Tom zal wel nuchter genoeg zijn om te weten dat die kans voor hem ook voorbij is.

Meer oneens kunnen we het niet zijn.

Als ik dat zo teruglees ben ik het ook wel oneens met mezelf De nuance is verloren gegaan....

Laat ik mezelf corrigeren en stellen dat ik vind dat dEUS met Stef een beetje van de toegekende eigenschappen aan het "hart" heeft verloren, en die van het brein een ietsje zijn toegenomen.
Met zwart/wit komen we nergens natuurlijk... Of toch, weer bij dit album :

Ik ben wel benieuwd naar de recensies betreffende dit album. Vooral die van de meer rock-georienteerde opiniemakers. Ik heb er nog geen tegengekomen. Bij het wereldmuziek publiek blijkt hij afgaande op deze review alvast in goede aarde te vallen.

Persoonlijk vind ik dEUS op cd meestal iets beter en heeft Stef live mijn voorkeur. Dit album krijgt het voor elkaar om nu eens wél dat live-gevoel goed te vertalen naar cd. Sterker: ik vind de cd beter dan wat ik vorig jaar live meemaakte.

Wait for Me staat in ieder geval op mijn verlanglijstje.

Ongelooflijk verslavend en dat terwijl dit een cd was waar ik niet eens zo heel erg naar uitkeek

En de onverwachte pareltjes zijn meestal het mooist vind ik. Je hebt me benieuwd gemaakt, al ken ik heel Zita Swoon nog niet. dEUS wel en die vind ik erg goed.

Dan zou ik je wel tippen met de wat 'gewonere albums' te beginnen als daar zijn: I Paint Pictures on a Wedding Dress, A Song About a Girls of Big City.

Ze hebben namelijk ook 'soundtracks' bij de vele projecten die ze opvoeren en dat zijn toch wat lastiger te beluisteren albums.

Ik heb hem vandaag aangeschaft en het eerste nummer is alvast buitengewoon lekker! Volgens mij hebben ze een leuke mix gevonden tussen een Afrikaans geluid en dat van Zita Swoon.

Zita Swoon Group deed een geweldige cover van T.C. Matic's Oh La La La: Eén - De laatste show - Oh la la la | Eén - een.be

Ik heb er maar eens een half sterretje bijgedaan want hoe vaker ik dit hoor hoe mooier het wordt.

De eerste 5 nummers zijn verrassend goed, daarna zakt het wat in. Gelukkig zijn er nog Sia Slide en het slotnummer Negen