Accept - Restless and Wild (1982)

Begin jaren 80 kwam ik regelmatig bij de kapper waar iemand werkte die ook erg van metal en hardrock hield. Jaja, een kapper dus... zou je niet verwachten bij zulke types . Hij vertelde me dat ik zeker eens naar Accept moest luisteren, de ideale kruising tussen Priest en AC/DC.
Ik kocht deze lp. Geweldig wat in een intro met Fast as a Shark. Het nummer zou heel goed een blauwdruk kunnen zijn voor de toekomstige speed-metal.
De zang moest ik wel even aan wennen. De rasperige stem past evenwel prima bij de muziek.
De lp gaat verder met het prachtige Restless and Wild.
Daarna neemt het tempo iets af, maar blijft het algehele niveau prima. De plaat eindigd met het prachtige Princess of the Dawn.
Ik geef deze plaat 4 sterren.

Top hardrock product van UDO en zijn makkers. Zit perfect in ekaar. Zeer goed ritme duo (drums en bas) . Ik heb jaren de groep gevolgd en hun albums hakten er bij mij wel in. Een groot feest. (UDO doet het nu solo dunnetjes over

Geweldig album!
Heb hem nog op lp(picture disc)

Heb dit vroeger in mijn jeugd heel veel gedraaid!
Samen met judas pries,saxon,acdc,iron maiden,stormwitch,dio,vanhalen,scorpions...enz.

Dit voor mij een absolutie hardrock/metaal klassieker!
Prachtig jodel intro ha veel op deze nummers meegeblerd.
Good old metal tijden ha.
Mijn moeder zij vroeger als ik dit thuis keihard draaide wat n vreselijke herrie ha als jij ouder wordt gaat dat wel over ha maar helaas vindt dit nog steeds geweldig en draai nog met grote regelmaat deze hardrock en metal bands!

Mijn muziek smaak is door de jaren heen wel wat gevarieerder geworden.
Maar wat heavy metal op zijn tijd (brengt gezelligheid)gaat der wel in!
Stukje jeugsentiment!

Dit is een van de beste metal cd's uit de jaren '80 alleen al dat intro en dan fast as a shark er achter aan super van begin tot laatste nummer geweldig deze cd en Breaker zijn twee pareltjes in de metal scene daarna werd het allemaal wat minder helaas dat kwam waarschijnlijk doordat Accept tourde in die tijd met Judas Priest en pikten toen dingen op van Priest dat terwijl ze een eigen stijl hadden ontwikkelt, en die problemen onder elkaar...

Elkeen heeft zijn beleving, elkeen heeft zijn mening, beide zijn altijd persoonlijk. Dit is mijn beleving bij dit album: een aantal absolute krakers in de vorm van Fast as a Shark, Neon Nights en Princess of the Dawn maar ook een aantal zwakke momenten in de vorm van Get Ready en Demon’s Night. Dat was mijn mening dertig jaren geleden bij dit album, onveranderd tot op de dag van vandaag. Nog altijd twijfel ik of mijn vier sterretjes niet een halfke te veel zijn, het zijn die drie krakers en het bekende nostalgiegevoel die toch voor een vier zorgen.

Hanneke Kappen was de presentatrice van het radio programma voor Hard rock en Metal en stelde in 1982 een top 15 (allertijden) samen uit de inzendingen. Daarin stond Fast as a shark verrassend hoog (was net nieuw) in de top 5 naast Motorhead, Iron Maiden (iron maiden) en Saxon (motorcycle man). De volgorde weet ik niet meer, helaas. Tja toen was er geen houden meer aan. Deze track blijft een klassieker, wat niet voor het hele album geldt, maar het klinkt nog wel lekker op zijn tijd.
De intro van Neon nights wil ik nog wel eens op vol volume herhalen (effe opnieuw en dan nog ietsje harder idem Lazy van Deep purple op Made in Japan)

Heftig hoor... Ben geen metalhead maar kan deze plaat erg waarderen! Vooral omdat het erg melodieus in elkaar steekt en daarmee geen simpel stampwerk is. Ben geen groot fan van de manier van zingen, maar daar was ik sneller dan verwacht aan gewend. Het snoeiharde gitaarwerk torent boven alles uit.

Favorieten zijn "Fast as a Shark" en "Ahead of the Pack".

Heb erg genoten van deze plaat! En dan te bedenken dat ik tot voor kort nooit van Accept had gehoord...

Deze jungs kunnen metalsolo's spelen zoals ze met twee gitaristen gespeeld horen te worden. Judas Priest heeft daar ook zo'n handje van.
Een geweldig album dat elke beginnend metalhead blind kan aanschaffen. Tweedehands volgens mij ook niet zo duur.

Fast as a Shark, Restles and Wild, Neon Knights, Flash Rockin' Man en het uiterst monotone maar op de een of andere manier meer dan uistekende Princess of the Dawn zijn op deze plaat mijn favorieten. De overige nummers komen behoorlijk afgezaagd bij mij binnen. Soms beginnen die nummers nog wel erg geinig. Om dan al snel te vervallen in behoorlijk niks zeggende nonsense. Het Priest achtige Shake Youre Heads bijv. Wat een vreselijk refrein zeg brrrr. Om maar te zwiegen over Get Ready en Don't go Stealin' My Soul Away pfffff.

Mijn eerste ontmoeting met Accept nadat ik gisteren geconfronteerd werd door één van mijn beste kameraden en tevens metal fan om eens naar deze band te luisteren. Ik heb zo even via Spotify naar hun top tien gekeken waar ik 'Princess of The Dawn' tegen kwam en toen wist ik het zeker, met dit album wou ik beginnen met Accept. Een toch erg vermakelijk albumpje waarin veel leuke maar soms ook erg kleine solo's in voor komt en waar ik gewoon lekker naar kan luisteren wanneer ik me even wat rustiger wil voelen. Prima album met veel chemie hebben deze Duitsers mij overgehaald wat meer naar hun werken te luisteren en dat ga ik ook zeker doen!

Heel herkenbaar...en dan als 1 van de weinige op school met een leer jack en spijkergoed met de badges buttons op het schoolplein verschijnen. Bedenk wel dat de hypes toen Doe Maar en Madness waren.

Zucht....dat waren eens tijden.

Iedereen schijnt wel momenten te hebben in zijn of haar verleden dat men nog precies wist waar en wanneer dat was. Nu weet ik de datum niet exact meer, maar dat mijn oudste broer eens razend enthousiast (te laat) thuiskwam terwijl de rest van het gezin aan het eten zat, de opener in een klein cassetteradiootje op vol volume de kamer in liet denderen na het aanvankelijk lollige 'hai-di-hai-do-ha-da', dat moment zal ik niet licht vergeten. Ik weet ook niet meer precies welke groente we aten, maar mijn liefde voor metal was geboren, of op z'n minst hevig aangewakkerd - zo helder zijn mijn herinneringen nu ook weer niet. Ouder dan 8 was ik in elk geval niet. Les 1 rebelleren was meteen een feit.

Het snelle 'Fast as a Shark' blijft nog altijd fier overeind en favoriet, voor de rest een verder fijne metalplaat. Udo's zang klinkt rauw en tegelijk veelzijdig (zijn voordracht in 'Demon's Night' zou zelfs inspiratie geweest kunnen zijn geweest voor Sean Killian van Vio-lence), de muziek is vaak wat simpel stampend (sommige refreintjes zijn nou niet bepaald om over naar huis te schrijven, maar ach), maar meestal wel doeltreffend en melodieus, met heerlijk gitaarwerk. Een gouwe ouwe, die nodig weer eens gedraaid moest worden!


Een 8, met gemak.

Er staan flink veel simpele nummertjes op dit album, maar man wat klinkt het lekker. Udo is goed op dreef.
En wat is Fast As A Shark toch een kneiter.

1. Restless and Wild
2. Breaker

Vind dit toch wel samen met balls to the wall , de beste platen van Accept. Heerlijk hoe de plaat ook begint met fast as a shark (metal classic natuurlijk) , zit toch wel tegen speed metal aan. Daarna neem het tempo wel wat af, maar vind het heerlijke nummers. Mee blèren , vuisten in de lucht en gaan.

Ik was een tiener, meisjes waren hopeloos onbereikbaar en puistjes zochten mij juist op. Gelukkig was daar altijd de muziek. Bijvoorbeeld toen Restless and Wild verscheen, mijn kennismaking met het Duitse Accept.
De hoes alleen al: 'Was dat een sneer naar Michael Schenker?' vroeg ik mij met mijn muziekmaat af. 'Die zal het niet leuk vinden dat twee Flying-V-gitaren in de fik worden gestoken', redeneerden we.

De opener kende een onverwacht humoristische start en vervolgens klonk het snelste nummer dat ik ooit had gehoord. Jawel, een tijd lang gold Fast as a Shark als het ultieme snelheidsrecord in de muziek. Ik zette een jaar later de songtitel op de kettingkast op mijn fiets met een haai erbij getekend, als afschrikmiddel om dit rijwiel niet bij het NS-station te stelen.
Jammer dat er niet nog zo’n knaller op stond, van mij had de hele plaat wel zo mogen klinken. Desondanks volgde meer kwaliteit. Op de A-kant de vlotte titelsong, het snellere Ahead of the Pack en het langzame Neon Nights dat aan het einde onverwacht versnelt. Had eerder gemogen, vond ik.
Op de B-kant sprongen het uptempo Flash Rockin’ Man en het sferische Princess of the Dawn met zijn abrupte slot eruit. Maar zelfs mindere nummers als Shake your Heads (over de enige “dans” die ik beheerste) en Don’t Go Stealing my Soul Away bevatten fraaie details. Dit alles messcherp geproduceerd, de plaat knalde mijn goedkope boxjes uit. De speenvarkenkrijs van Udo Dirkschneider beviel mij wel, bovendien was ook zijn lagere versnelling aangenaam.
Jaren later vielen mij pas goed de subtiele, klassieke elementen in het gitaarwerk op, een fraai contrast met de woeste heavy metal. Wolf Hoffmann doet hier wat Ritchie Blackmore in de hardrock deed: melodie en versieringen toevoegen.

Tot dan toe waren de Verenigde Staten en Engeland dé hardrock-/metallanden. Dit album was een voorbode van de grote Duitse wereld van scheurende gitaren die aanstaande was, nadat Scorpions aan Accept was voorgegaan. Iets soortgelijks gebeurde gelijktijdig in Japan met Bow Wow en Loudness. De genres kregen ook buiten de Angelsaksische wereld eigen wortels, waar nadien menig grote boom uit groeide.

Toen ik in 2017 de catalogus van de band ging herontdekken, heb ik eens uitgezocht hoe het met dat “hei-di-hei-do-hei-da” in de eerste tonen van de plaat zit. Het blijkt uit Ein Heller und ein Batzen te komen, oorspronkelijk (1830) een drinklied maar rond 1940 een marslied van het Duitse leger. Omdat het geen nazitekst heeft, valt het echter niet onder het Duitse wetsartikel omtrent verboden uitingen; § 86a van het Strafgesetzbuch, leer ik van Wikipedia. De heren van Accept waren overigens onbekend met die geschiedenis, las ik elders.
Mooi is de anekdote die ZAP! hierboven vertelt: ik zie het gezinnetje aan de geprakte aardappels met spruitjes zitten en vervolgens schrikken. Fijn, zo’n oudste broer! Precies wat ik mijn broertje en zusje liet doen, want natuurlijk moest iedereen dit horen!

Accept, vaak onterecht weggezet als een poor man's Priest of een metalversie van AC/DC. Hun platen uit de eerste helft van de jaren 80 zijn echter stuk voor stuk heavy metal klassiekers, met Restless And Wild als trots hoogtepunt.
Zij wisten hier stevige metal te combineren met een fijn gevoel voor melodie en vooral te gekke, catchy songs. Het gitaarwerk van Wolf Hoffman is daarnaast spectaculair.

Ze hebben dan misschien niet meer de status, maar ik verkies Accept altijd boven Judas Priest en AC/DC.

Die schijn van onderwaardering van Accept herken ik zelf niet. Of het moet over Eat The Heat gaan.

Restless And Wild is natuurlijk een geweldige traditionele heavy metal klassieker. Met een proto speedwerk zoals Fast As A Shark, het wat luchtigere Shake Your Heads en het epische Princess Of The Dawn. En los van al die te gekke nummers, is het vooral de ruimtelijke productie die wat mij betreft nog steeds overeind staat. Het Accept van nu is nog steeds in staat om hele puike platen af te leveren, maar doet dat met de digitale geluidsnormen van nu. Helaas zou ik willen zeggen. Hoe moeilijk is het nu om zo'n knallend geluid neer te zetten zoals dat in 1982 kennelijk ook kon?

Ik zat gisteren deze docu op youtube te kijken en werd terecht weer gewezen op de prima platen die Accept heeft gemaakt. Dat ze zo tot en met Eat the heat kwaliteitswerk leverden was me bekend. Echter was ik ze daarna uit het oog verloren. Dus een album als Objection overruled bijvoorbeeld was compleet aan me voorbij gegaan. En dat is jammer want in die jaren brachten ze nog wel degelijk goede platen uit. Ik ga niet beweren dat ze kunnen concurreren met een album als Restless and wild maar lekker klinken doet het zeker wat mij betreft. Dan nog even inhaken op de opmerking van Edwynn omtrent de productie; ik vraag me ook al jaren af waarom bands kiezen voor veel minder aansprekende producties in vergelijking met ouder werk. Inderdaad; als het in 1982 kon dan moet het nu toch ook kunnen zou je denken?1

Ik vind Eat The Heat overigens wel gaaf. (Chain Reaction!)

Maar dat terzijde.

Via die docu kom ik ook weer op Accept!

Op Drumeo maakt Charlie Benante ( Anthrax) nog maar eens duidelijk dat de Kids van Anthrax helemaal into Accept's snelle dubbele kickdrum in Fast as a Shark ( 1982) waren en of hij die maar even wilde drummen bij zijn auditie in 1983
Omdat de nieuw gevormde band dat soort muziek wilde gaan maken. Proto thrash dus. Heerlijk nummer.