Accept - Restless and Wild (1982)

Een van de beste metal-albums van 1982 en van de jaren ’80 tout court: lekker foute hoes met de brandende Flying-V gitaren van de heren Wolf Hofmann en Herman Frank. Wel heeft Wolf Hofmann al het gitaarwerk op dit album gedaan, zo leert ons Wiki.
Het album begint met één van de ludiekste intro’s op aarde en Fast as a Shark: een heerlijk speedmetal-nummer met alles erop en eraan: verschroeiend tempo, een scheurende Udo op zang en fantastische solo’s. Dan volgen een aantal midtempo-nummers met Restless and Wild, Ahead of the Pack en Shake Your Heads: heavy met prima solo’s. Volgend hoogtepunt is voor mij Neon Nights: kalm intro gevolgd door lekker overstuurde Wah, heerlijke gitaarpartijen, prachtsolo van Wolf en met als climax een verschroeiende tempowisseling en solo’s: dames en heren, dit is metal! De twee volgende nummers Get Ready en Demon’s Night vind ik niet zo goed en vormen het dipje in dit album, soms skip ik beide nummers. Dan volgt een fantastisch trio van nummers om dit album te beëindigen: Flash Rocking Man, Don’t Go Stealing My Soul Away en volgend klassieker: Princess of the Dawn.
Voor mij heeft Accept met dit album een zeer belangrijk document voor de metal anno jaren ’80 gemaakt en hoewel dit geen uitzonderlijk album is, blijft dit voor mij een klassieker.

Heftig hoor... Ben geen metalhead maar kan deze plaat erg waarderen! Vooral omdat het erg melodieus in elkaar steekt en daarmee geen simpel stampwerk is. Ben geen groot fan van de manier van zingen, maar daar was ik sneller dan verwacht aan gewend. Het snoeiharde gitaarwerk torent boven alles uit.

Favorieten zijn "Fast as a Shark" en "Ahead of the Pack".

Heb erg genoten van deze plaat! En dan te bedenken dat ik tot voor kort nooit van Accept had gehoord...

Mijn eerste ontmoeting met Accept nadat ik gisteren geconfronteerd werd door één van mijn beste kameraden en tevens metal fan om eens naar deze band te luisteren. Ik heb zo even via Spotify naar hun top tien gekeken waar ik 'Princess of The Dawn' tegen kwam en toen wist ik het zeker, met dit album wou ik beginnen met Accept. Een toch erg vermakelijk albumpje waarin veel leuke maar soms ook erg kleine solo's in voor komt en waar ik gewoon lekker naar kan luisteren wanneer ik me even wat rustiger wil voelen. Prima album met veel chemie hebben deze Duitsers mij overgehaald wat meer naar hun werken te luisteren en dat ga ik ook zeker doen!

Ik was een tiener, meisjes waren hopeloos onbereikbaar en puistjes zochten mij juist op. Gelukkig was daar altijd de muziek. Bijvoorbeeld toen Restless and Wild verscheen, mijn kennismaking met het Duitse Accept.
De hoes alleen al: 'Was dat een sneer naar Michael Schenker?' vroeg ik mij met mijn muziekmaat af. 'Die zal het niet leuk vinden dat twee Flying-V-gitaren in de fik worden gestoken', redeneerden we.

De opener kende een onverwacht humoristische start en vervolgens klonk het snelste nummer dat ik ooit had gehoord. Jawel, een tijd lang gold Fast as a Shark als het ultieme snelheidsrecord in de muziek. Ik zette een jaar later de songtitel op de kettingkast op mijn fiets met een haai erbij getekend, als afschrikmiddel om dit rijwiel niet bij het NS-station te stelen.
Jammer dat er niet nog zo’n knaller op stond, van mij had de hele plaat wel zo mogen klinken. Desondanks volgde meer kwaliteit. Op de A-kant de vlotte titelsong, het snellere Ahead of the Pack en het langzame Neon Nights dat aan het einde onverwacht versnelt. Had eerder gemogen, vond ik.
Op de B-kant sprongen het uptempo Flash Rockin’ Man en het sferische Princess of the Dawn met zijn abrupte slot eruit. Maar zelfs mindere nummers als Shake your Heads (over de enige “dans” die ik beheerste) en Don’t Go Stealing my Soul Away bevatten fraaie details. Dit alles messcherp geproduceerd, de plaat knalde mijn goedkope boxjes uit. De speenvarkenkrijs van Udo Dirkschneider beviel mij wel, bovendien was ook zijn lagere versnelling aangenaam.
Jaren later vielen mij pas goed de subtiele, klassieke elementen in het gitaarwerk op, een fraai contrast met de woeste heavy metal. Wolf Hoffmann doet hier wat Ritchie Blackmore in de hardrock deed: melodie en versieringen toevoegen.

Tot dan toe waren de Verenigde Staten en Engeland dé hardrock-/metallanden. Dit album was een voorbode van de grote Duitse wereld van scheurende gitaren die aanstaande was, nadat Scorpions aan Accept was voorgegaan. Iets soortgelijks gebeurde gelijktijdig in Japan met Bow Wow en Loudness. De genres kregen ook buiten de Angelsaksische wereld eigen wortels, waar nadien menig grote boom uit groeide.

Toen ik in 2017 de catalogus van de band ging herontdekken, heb ik eens uitgezocht hoe het met dat “hei-di-hei-do-hei-da” in de eerste tonen van de plaat zit. Het blijkt uit Ein Heller und ein Batzen te komen, oorspronkelijk (1830) een drinklied maar rond 1940 een marslied van het Duitse leger. Omdat het geen nazitekst heeft, valt het echter niet onder het Duitse wetsartikel omtrent verboden uitingen; § 86a van het Strafgesetzbuch, leer ik van Wikipedia. De heren van Accept waren overigens onbekend met die geschiedenis, las ik elders.
Mooi is de anekdote die ZAP! hierboven vertelt: ik zie het gezinnetje aan de geprakte aardappels met spruitjes zitten en vervolgens schrikken. Fijn, zo’n oudste broer! Precies wat ik mijn broertje en zusje liet doen, want natuurlijk moest iedereen dit horen!