Unisonic - Unisonic (2012)

De geboorte van de powermetal in de jaren '80 mag op de namen geschreven worden van de twee centrale figuren in dit project: Kai Hansen en Michael Kiske.

Hier ben ik dus wel benieuwd naar!

Ik ook, de EP Ignition klonk veelbelovend. Die titel was trouwens al een dikke knipoog naar de Keeper..-albums.

De andere leden hebben ook een connectie met Helloween:
Bassist Dennis Ward en drummer Kosta Zafiriou speelden samen met Andi Deris in Pink Cream 69, en met Kiske in Place Vendome.

Kiske zingt duidelijk wat ingetogener dan ten tijde van de Keeper-albums. Prettig als je het mij vraagt.

Het album is een soort hardrock/AOR met kleine verwijzingen naar powermetal zoals bombastische uitspattingen en iets te glorieuze refreinen. Een paar nummers aan het begin zijn leuk en dan wordt het telkens saaier jammer genoeg...

Ik heb 'm sinds gisteren binnen en kan er eigenlijk geen genoeg van krijgen.

Goed, het is niet meer de spontane powermetal van 25 jaar geleden, maar inderdaad een meer maar de AOR neigende hardrockplaat die je wel kunt verwachten van deze mannen op leeftijd.

Afgezien van het feit dat het muzikaal allemaal niet zo spannend en nieuw is, is de zang perfect en een feest van herkenning en staan de afzonderlijke nummers als een huis.

Het begint furieus met Unisonic, maar wordt naarmate de plaat vordert wel wat rustiger om te eindigen met No One Ever Sees Me. Normaal gesproken zou ik met een dergelijk rustig nummer als afsluiter met een leeg gevoel zijn achtergebleven, alsof de plaat is opbgerand als een nachtkaars, maar hier geeft het juist een gevoel van voldoening. Mooi, rustig, maar toch die ijzersterke zang van Kiske.

Een leuke verrassing.

Ben benieuwd, heb de cd besteld en wacht even geduldig af. Ik ga alvast weer achter de brievenbus liggen

Dat heeft met leeftijd niets te maken. Een buitengewoon lezenswaardig interview met Kiske in de Aardschok leert dat Hansen en Kiske weer samen wilden gaan optrekken. Hansen wilde aanvankelijk Kiske bij Gamma Ray hebben om, jawel, diezelfde power metal die ze al (meer dan) 25 jaar spelen, te komen maken.
Michael Kiske is tegenwoordig min of meer in De Here en kan dat moeilijk vereenzelvigen met een bestaan als metalzanger. En zo is Unisonic geboren. Een AOR getinte hardrockband waar Kai Hansen zich bij aansloot. Dat betekent niet het einde van Gamma Ray, maar die band staat wel even op een laag pitje.

Misschien moet ie op gaan trekken met Mustaine en Ellefson. Maar zonder gekheid, hoewel Gamma Ray altijd degelijke platen heeft afgeleverd, heeft het nooit de kracht van Helloween ten tijden van Hansen/Kiske gehad. Ik hield mijn hart ook in eerste instantie vast toen ik hoorde van deze samenwerking. Ik hoopte niet dat ze krampachtig terug probeerde te grijpen naar het geluid van de Keepers albums. Die werden, net zoals 'Walls of Jericho', toch gekenmerkt door de jeugdige onbevangenheid. Dat hebben ze hier gelukkig niet geprobeerd te laten herleven, maar toch levert de samenwerking tussen deze twee mannen weer een nieuw, passend geluid op.

Zou hij daar dan over zingen in Never Change Me?
Things could all be so much better if I would choose a different way.
...
You get the best of me, but you will never change me.

Ik ben wel benieuwd geworden naar dat interview. Is dat online ook ergens terug te vinden? Ik kan me hier namelijk niet abonneren op de Aardschok.
Als ik terug ben in Nederland komt die toch weer terug. Metal Hammer vind ik alles behalve een goed alternatief

Niet online voor zover ik weet helaas.

De twee openingtracks zijn wat mij betreft toch wel de sterkste nummers ( samen met My Sanctuary ). Jammer dat Kiske steeds die vibrato gebruikt, wel minder dan op zijn Place Vendome project. Vond zijn stem tijdens de Keeper-periode lekkerder om naar te luisteren.

geweldige plaat!

Had ook keeper III kunnen heten. Gaat door waar ze 20 jaar geleden -met elkaar althans - gestopt zijn.

Echt een heerlijk album, ik blijf hem maar draaien!

Nou, stylistisch toch zeker niet?

imo wel hoor. Wellicht de versnelling er een klein beetje vanaf maar verder een logisch vervolg.

Jammer dat er zoveel jaren tussen zaten.

In de tussentijd was er anders wel Gamma Ray!

De versnelling inderdaad, maar ook tekstueel en gewoon de sfeer...

die sfeer vind ik nu juist wel herkenbaar; frisse metal met een glimlach.

Gamma Ray heb ik me eigenlijk nooit in verdiept. Mss toch eens iets van opduikelen..

Wel Place Vendome "ontdekt" klinkt door Kiske ook erg lekker..

Wauw dit is een prachtplaat! Gewoon die luchtige hard rock/(metal) die je nu zo weinig nog hoort op een fijne manier. Geweldig om Kiske weer te horen zingen. Hij brengt de nummers simpelweg naar een hoger niveau. Soms is Unisonic wat oubollig of cliché, maar dat vind ik gek genoeg helemaal niet storend. Het luistert gewoon lekker weg.

Eindelijk weer een volwaardig hardrockalbum waar Kiske volop schittert! Nou ja, Place Vendome doe ik dan eigenlijk te kort. Maar goed, dit album dus. Heerlijke catchy nummers die door Kiske van prachtige zanglijnen worden voorzien. Maar ook de rest van deze superband staat als een huis! Vraag me trouwens wel af wat het nut is van twee gitaristen. Maar wel mooi dat Hansen en Kiske weer samen in een band zitten natuurlijk. Gamma Ray heb ik geprobeerd maar ik struikelde toch telkens weer over de beroerde zangcapaciteiten van Hansen (ooit ook de reden waarom Kiske bij Helloween kwam). Kiske bij Gamma Ray en je had een nieuwe Helloween. Maar Unisonic is ook prima! Snel op tournee mannen!!

Dat is toch een beetje teveel eer. De jongens van Helloween waren enthousiaste volgelingen van Judas Priest, Iron Maiden, Dio, Manowar, Accept, Helstar, Metal Church...

Toen Helloween met die leuke EP kwam in '85 bestond power metal dus al. Maar het is wel een van de kenmerkendste bands uit het subgenre en hun geluid/stijl heeft het verder mee vorm gegeven. Hun invloed is tot op vandaag bij vele collega's te horen.

Wat Unisonic betreft, leuk om Kiske en Hansen weer samen te horen. Maar wat een stomme bandnaam hebben ze bedacht. Lijkt op een samentrekking van Unic (de vroegere Belgische warenhuizen) en Audiosonic.

Ik was er niet bij, maar het definitieve geluid is toch wel gevestigd door hen? De bands die jij noemt staan volgens mij niet in de eerste plaats te boek als powermetal-bands.

Natuurlijk heeft Helloween ook zijn inspiratie, maar dat principe kun je eindeloos doorzetten volgens mij.

Zoals vele bands nu klinken wijkt toch alweer veel af van de vroege Helloween. Definitief zou ik het dus niet noemen. Maar zoals ik reeds schreef, hun invloed is zeker nog te horen. Dat de bands die ik noem niet in de eerste plaats te boek staan als power metal bands terwijl ze wel aan de oorsprong staan is eigenlijk typisch voor subgenres, omdat ze meestal nog een veelzijdiger karakter hebben dan latere bands die vaak vervallen in clichés.

Helloween is zeker wel een vroege en invloedrijke power metal band, in het bijzonder voor de Duitse power metal. Maar ook niet vergeten dat Kiske er pas in 1987 bij kwam als jong ventje. Bij de geboorte van de power metal wat jaren eerder was hij zelf nog maar amper geboren.

Intussen het album helemaal beluisterd en ik begrijp de enthousiaste reacties niet zo goed. Kiske zingt alsof hij een tremolo in de keel heeft laten bouwen en de nummers zijn melig in eerder negatieve zin.

Ik moet bekennen dat ik liever een spetterend power metal album had gehoord. Maar wie weet ga ik Unisonic nog wel wat meer waarderen na meerdere luisterbeurten. Ik vrees er echter voor.

Voor zover ik het heb begrepen uit het interview met Aardschok enkele maanden geleden, zou Kiske in het geval van power metal gewoon zijn toegetreden tot Gamma Ray. Maar Kiske wilde dat niet dus ontstond Unisonic.
Kiske geeft af op metal, maar doet wel doodleuk mee met Avantasia. Ik vind het wat ongeloofwaardig allemaal. Ik had hem ook graag weer in die vertrouwde rol gezien. De lichtere kanten van hem kenden we al van Place Vendome en zijn veel minder interessante solodingetjes.

Ik ken die nog niet maar Unisonic nodigt me niet uit daar verandering in te brengen.

Van het probleem met metal dat Kiske heeft snap ik niets, maar ja, van dat hele 'in de Here zijn' ook al niet en ook daar wil ik geen verandering in brengen.

Place Vendome bracht vooral op hun debuut behoorlijk sterke AOR. Beetje in de stijl van een Journey enzo. Veel sterkere songs met goede melodieën.
Wat ik van Unisonic heb gehoord, beviel me ook wat minder. Veel te melig. Oninteressante zanglijnen zoals in het jankerige Star Rider. En de ballade Over The Rainbow is gewoon matig gezongen. Ik heb het album niet uitgeluisterd. Dus ook geen beoordeling. Maar ik zal het niet snel weer opzetten.

Ik krijg vaak de indruk dat Kiske vooral af is geknapt op voormalig maatje Weikath. En dat dat een beetje is doorgeslagen en hij dus de hele metal scene maar bij het grof vuil zet.

Mwa, Kiske lijkt me niet het rancuneuze type. Het is meer zijn overtuiging. Het moet voor hem goed voelen anders doet ie het niet. Voor nederige stervelingen als wij is dat niet te volgen omdat we de man niet persoonlijk kennen.

Wat mij betreft wel te volgen dat hij wat afstand neemt van het echte metal geluid. Dat enkele nummertje dat hij meezingt op Avantasia is hij niet de kwaadste voor, maar dat is natuurlijk maar kleinschalig.

Toch heb ik meerdere keren gelezen dat Kiske al bijna vuurspuwt als de naam Weikath valt. Het zal wel een combinatie van dingen zijn.

Huh , ik betwijfel of je wel de juiste plaat heb afgespeeld.

Toch wel, denk ik, want er zijn meer meerdere versies beschikbaar: klik. Over the Rainbow is de Europese bonustrack. Vergeet de twee Keepers of the Seven Keys albums met Michael Kiske, denk eerder aan de albums Chameleon en Pink Bubbles Go Ape maar dan iets steviger. Heel blij ben ik met deze hernieuwde samenwerking tussen hem en Kai Hansen, heel blij ben ik om die prachtige stem weer eens te horen. Zijn werk na Helloween heb ik namelijk niet gevolgd.