Sailor - Trouble (1975)

Luister nu voor het eerst naar A Glass of Champagne, helemaal niet verkeerd zeg! Vrolijk uptempo nummer met veel piano. Deze band zegt mij verder helemaal niks eigenlijk, net voor mijn tijd

Oh wacht, is La Cumbia ook niet van hun? Was in jaren 90 hit dacht ik.

luistertip: "Panama"! als je van uptempo en piano houdt.

Wat vreemd...ik vind dit album zelfs beter dan de eerste van Sailor...

Naast A Glass Of Champagne was ook Girls, Girls, Girls een dikke hit voor Sailor. Voor mij persoonlijk was deze band een van de schaarse Top 40 lichtpuntjes van 1975.

Wel erg nietszeggend allemaal dit. Girls was al een draak eerste orde , maar de rest doet daar niet veel voor onder. Hij zat bij een doos vol cd's die ik kreeg uit een nalatenschap .Liefhebbers mogen zich melden . Voor de verzendkosten is ie voor jou . 2 sterren

Niet wereldschokkend of vernieuwend, maar veel leuke nummers. Girls, Glass of Champaign, de humor in Panama en Stop that man. Jacaranda vond ik ook altijd een leuk melodietje.

Prijzenswaardig dat Georg Kajanus niet twee keer dezelfde plaat wilde maken, dus vinden we hier niet opnieuw de wederwaardigheden van matrozen aan de wal en dames van lichte zeden, en ook het karakteristieke geluid van de nickelodeon horen we hier aanmerkelijk minder vaak. Helaas is de muziek van deze Sailor-nieuwe-stijl niet zo bijzonder, met een trio flauwe pastiches van exotische muziekstijlen à la 10cc en Brian Protheroe (maar dan kwalitatief minder), een tweetal melige ballades, en het enigszins melodieloze Stop that man. Wat overblijft zijn twee sterke popsingles, een korte maar sfeervolle instrumental, en het enige nummer dat teruggrijpt op de stijl en de sfeer van het eerste album en dat dan ook (helaas) meteen het hoogtepunt van deze plaat is, het melancholische That old nickelodeon sound.
        Zoals gezegd prijzenswaardig, maar de composities zijn helaas door de bank genomen te dun en te zouteloos naar mijn smaak, en de vier leuke nummers redden het album als geheel dan ook niet van de middelmaat. Toch nèt een voldoende vanwege de vrolijke insteek en de leuke koortjes, èn natuurlijk omdat het prachtige slotnummer toch een goede nasmaak achterlaat.
        Ik weet trouwens niet uit welke bron bovenstaande tracktijden komen, maar op het label van de oorspronkelijke vinyl-elpee stonden andere en kortere tijden, en op mijn 2-on-1-CD van 7T's Records (Cherry Red) uit 2008 zijn de nummers eveneens korter. In beide gevallen kom ik uit op een totale speelduur van 29:25 (in plaats van 30:18 zoals hierboven), en dat levert toch wel een erg kort plaatje op. En wat mij trouwens intrigeert: heeft Georg Kajanus nou in één keer een "lump sum" ontvangen, of zou hij nog steeds maandelijks een cheque krijgen voor het gebruik van de melodie van de refreinregel van Girls girls girls in de Pearle-reclames?