Sailor - Trouble (1975)

Prijzenswaardig dat Georg Kajanus niet twee keer dezelfde plaat wilde maken, dus vinden we hier niet opnieuw de wederwaardigheden van matrozen aan de wal en dames van lichte zeden, en ook het karakteristieke geluid van de nickelodeon horen we hier aanmerkelijk minder vaak. Helaas is de muziek van deze Sailor-nieuwe-stijl niet zo bijzonder, met een trio flauwe pastiches van exotische muziekstijlen à la 10cc en Brian Protheroe (maar dan kwalitatief minder), een tweetal melige ballades, en het enigszins melodieloze Stop that man. Wat overblijft zijn twee sterke popsingles, een korte maar sfeervolle instrumental, en het enige nummer dat teruggrijpt op de stijl en de sfeer van het eerste album en dat dan ook (helaas) meteen het hoogtepunt van deze plaat is, het melancholische That old nickelodeon sound.
        Zoals gezegd prijzenswaardig, maar de composities zijn helaas door de bank genomen te dun en te zouteloos naar mijn smaak, en de vier leuke nummers redden het album als geheel dan ook niet van de middelmaat. Toch nèt een voldoende vanwege de vrolijke insteek en de leuke koortjes, èn natuurlijk omdat het prachtige slotnummer toch een goede nasmaak achterlaat.
        Ik weet trouwens niet uit welke bron bovenstaande tracktijden komen, maar op het label van de oorspronkelijke vinyl-elpee stonden andere en kortere tijden, en op mijn 2-on-1-CD van 7T's Records (Cherry Red) uit 2008 zijn de nummers eveneens korter. In beide gevallen kom ik uit op een totale speelduur van 29:25 (in plaats van 30:18 zoals hierboven), en dat levert toch wel een erg kort plaatje op. En wat mij trouwens intrigeert: heeft Georg Kajanus nou in één keer een "lump sum" ontvangen, of zou hij nog steeds maandelijks een cheque krijgen voor het gebruik van de melodie van de refreinregel van Girls girls girls in de Pearle-reclames?