Mo - Mo (1980)

In mijn herinnering werd deze groep destijds The Mo genoemd, maar de hoes houdt het kortweg bij Mo. Op streaming wordt de groepsnaam inmiddels met kleine letters als 'mo' genoteerd.
Vanaf 1 november 1980 stond Nancy in de Tipparade om de 22e op #14 te stranden. Een bezoek aan TopPop was het resultaat. Dat liedje heb ik destijds gemist, wel viel de hit Fred Astaire (Just a Summer Love Affair) op, die in februari 1981 bij Veronica's Top 40 tot #18 kwam en bij de Nationale Hitparade tot #23. Opnieuw op tv bij TopPop.

Ik hield van new wave, maar dit was een andere vorm daarvan. Weliswaar korte, afgeronde liedjes met nadruk op toetsen en synthesizers, maar toch haakte deze puber niet aan. Ik miste de gitaar, vond het te steriel. Als een wit glimmende tegelvloer, nadat de schoonmaaktornado uit de reclame eroverheen was gegaan.

45 jaar later is dit nog steeds niet mijn favoriete muzikale snoep, maar ontegenzeglijk is dit origineel en bekwaam gemaakte muziek. Niet alleen de gitaar ontbreekt, er is ook geen bas: het is toetsenist Clemens de Lange die deze ruimtes mag vullen. Dat tweede toetsenist en tevens fagottist Huub de Lange voor extra kleur zorgt, verhoogt de feestvreugde. Met de stem van Heili Helder heb ik nog steeds niet zo veel. Zeker, die is aangenaam en zuiver, tegelijkertijd wel erg keurig en afgemeten, wat bij beluistering van het gehele album begint te wringen.

Mijn favoriete nummers op Mo staan op de tweede plaatkant: Fred Astaire, Band with Bassoon (ja, de fagot in een hoofdrol) en het ietwat springerige (eindelijk!) If I Take You Back. Mijn streamingkanaal heeft een vierde favoriet op grijs staan, oftewel niet af te spelen. YouTube leert dat Oh... Young People een lekker uptempo liedje is en wederom valt op dat drummer Harm Bieger in gevarieerde stijl knappe patronen neerzet, met zijn accenten de liedjes versterkend.

Met de oren van nu hoor ik overeenkomsten met de symfonische rock van toen, zij het verpakt in wavejasje. Nog altijd beleef ik Mo als steriel, zeker als ik het hele album beluister. Tegelijkertijd, die subtiele invloeden van progrock en de soms jazzachtige pianopartijen, het is aangenaam.
Zelfs 45 jaar later heb ik moeite met labeltjes plakken: is dat niet het beste bewijs voor de originaliteit van Mo? Toen de eveneens gitaarloze groep Keane in 2004 doorbrak, werd ik na jaren herinnerd aan de groep uit Delft. Het heeft wel wat, zo'n gitaarloze band.

Mijn reis door new wave kwam van de gitaartjes van de tweede Romantics en vervolgt bij een groep met veel blazers: de tweede van The Specials.