The Specials - More Specials (1980)

Gewoon lekkere niets-aan-de-hand ska. Hoogtepunt voor mij is Stereotypes.

Ook een prima plaat, maar toch wat minder dan het eerste album. Toch ook nog 4 sterren waard! "Little Rich Girl" is mijn favoriete track!

niets-aan-de-hand ska ?

the Selecter, dát was niets aan de hand muziek.

the Specials hebben juist veel van wat ze gedaan hebben, uit maatschappelijke betrokkenheid gemaakt.

goeie en gewaagde plaat, moet nodig gerehabiliteerd.

Tja, ik vind het gewoon leuke muziek en voor een ska-band is deze plaat muzikaal gezien behoorlijk vooruitstrevend.
Maar wat hebben ze op deze plaat dan uit maatschappelijke overwegingen gemaakt?

Enjoy yourself is een nummer uit 1948.
Alle titels uit James Bond opnoemen
In man at c&a hebben ze het wat vaag over een nuclear attack. Mischien heb ik daar een puntje gemist?
Maar verder........

Ach, niet teveel credits geven deze band. Een aardige mengsel van culturen die leuke muziek maakten.
Erg leuke zelfs
Maar vertel mij maar eens waar het anders is dan Selector en wat er zo gewaagd aan is.

2 de plaat en een stuk minder dan het debuut al blijft stereotypes een wereldnummer

De vraag is dan wel niet aan mij gericht, maar ik ben zo onbeschoft 'm toch te beantwoorden.
Stereotypes is muzikaal gezien een behoorlijk eind verwijderd van de skaroots van The Specials, een merkwaardig mengsel van bossa nova en muzak. Qua inhoud ook niet echt dikke pret, het gaat over comazuipen, iets wat hier nu vaak in het nieuws is, maar in Engeland wisten ze daar toen al raad mee.
Hey little rich girl (goeie sax van Madness' Lee Thompson trouwens) en Pearl's café gaan over de kloof tussen arm en rijk en oud en jong.
Do nothing gaat over de werkloosheid die in Engeland in die tijd enorm hoog was.
En in Man at C & A heb je inderdaad wat gemist, dat gaat over het totale gebrek aan invloed op politiek en maatschappij van de gewone man/vrouw.
Genoeg maatschappelijke thema's?

Dank je wel voor je antwoord. Stereotypes vind ik 1 van de betere nummers van de plaat trouwens. En dat van man at c&a zal ik me toch eens in verdiepen. De andere 2 waar je het over hebt, tja dat gaat wel over arm en rijk, maar ik luisterde in die tijd (en nog steeds) veel naar punk en dan valt de maatschappelijke betrokkenheid van de Specials wel mee. (als je het vergelijkt met de Clash, Dead Kennedys, Exploited en een rits nederlandse bands als Frites Modern, Vacuum, BGK, Amsterdamned etc.) Maar goed, het blijft een fijn plaatje dit en met kop en schouders boven de rest uitstekend de beste ska band uit de eighties ska beweging.

De vraag bleek indertijd aan mij gericht, maar deze is in de updates toch ergens verzopen.

Ik had 'm echter niet beter kunnen beantwoorden.

Wel nog een enkele toevoeging: als je de maatschappelijke betrokkenheid van The Specials zou willen vergelijken met collega-muzikanten, dan zou je daar in eerste instantie bands als The Selecter, Bad Manners en Madness moeten betrekken. Immers, die speelden ook eind jaren 70 (varianten op) ska, en dan blijkt waarom The Specials zich onderscheiden. The Specials waren een feestband met een missie. Bovendien wordt de enige evergreen van The Specials (niet op deze plaat) over het hoofd gezien : Ghost Town, een nummer over sociale afbraak. Daarmee is de vraag over hun betrokkenheid wel beantwoord.

Er is wel een verschil tussen sociale betrokkenheid en ideologische blikvernauwing. Vind The Specials erg goed, maar hun teksten een stuk beroerder die van Madness.
The Specials zijn zeer moralistisch (Too much too young, is bijna een Marxistisch manifest, maar erg lekker nummer) en drammerig. Madness wordt vaak oppervlakkigheid verweten (vooral door de altijd goed geïnformeerde OOR-journalisten, die hun Engels nodig moeten laten bijspijkeren), maar niets is minder waar. Madness observeert in hun teksten, terwijl The Specials hun best doen hun mening door je strot te duwen.
Embarrassment gaat over een meisje dat niet weet van wie ze zwanger is en een gekleurd kind krjigt> Het nummer Embarrassment is een aaneeschakeling van reacties van familie en vrienden hierop. Nergens wordt stelling genomen door de persona van de zanger, maar dat is ook niet nodig, daar kom je als luisteraar zelf wel achter.
Vind ik zelf altijd wat langer meegaan, maar dat is natuurljik persoonlijk.
Ghost town is een fantastisch nummer, maar luister eens naar Grey day van Madness, een nummer dat al veel langer bestond, en zoek de overeenkomsten qua muziek en tekst.
Verder vind ik Madness muzikaal een stuk gevarieerder. Jammer dat ze altijd onder de noemer ska worden gecategoriseerd want de muziek bevat net zoveel Motown, Stax, pop en music hall. Wat voor skapuristen dan natuurlijk weer een tegenvaller is, maar vind de combinatie zelf erg goed werken.

Leuk, zo'n vergelijking tussen The Specials en Madness.
The Specials en 'moralistisch' gaat wel wat ver. 'Too Much Too Young' gaat over een tienermoeder/echtpaar (You're going too much, much too young, now you're married with a son while you could be having fun with me....). Blijft een fantastische tekst maar een Marxistisch manifest??? Die kan ik niet bekennen. Eerder maatschappelijke betrokkenheid. Zoveel jaren verder en The Specials zijn voor mij blijvertjes, Madness vond ik als Ska puber fantastisch maar draai ik nu zelden meer (al is Grey Day idd ook erg mooi).
The Specials werden als Fun Boy Three pas te zwaar op de maag, met nrs. als ' The Lunatics Have TAken Over The Asylum'.

Hebben we een andere definitie van moralisme. Ik vind het moralistisch als iemand mij zegt (of in dit geval zingt) wat ik in moreel opzicht wel of niet moet doen.
In dit geval dus 'niet trouwen als je jong bent' (en vervolgens wordt een verband gelegd tussen de ze mensen en een desinteresse voor de honger in de wereld).
Moet er zelf ook niet aan denken om op je 20 e getrouwd geweest te zijn, maar dat moet iedereen zelf weten. Ik heb in dat opzicht geen adviezen van een band nodig.

Vind de teksten verder vaak erg pamfletterig, vaak worden nogal versimpelde politieke kreten gebruikt (It's up to you, Do the dog) en wordt er met het wijsvingertje gezwaaid.
The Specials hebben hier vaker last van, ze hebben een nogal nauwe opvatting over hoe je wel en niet moet leven. Prima, maar ik vind het, zeker achteraf, vaak erg gedateerd en kortzichtig aandoen.

En wat dat Marxisme betreft, Jerry Dammers speelde vorig jaar op een Marxistisch Festival (en deed dat daarvoor ook regelmatig).
Daarnaast, hoe goed ik The Specials ook vind, heb het altijd jammer gevonden dat ze voornamelijk covers hebben opgenomen. De liedjes van Madness zijn vrijwel allemaal door de bandleden zelf geschreven en zitten een stuk vernuftiger in elkaar (en beperken zich niet tot hetzelfde ritme, wat op de lange duur ook frisser blijft klinken).

Volgens mij hebben The Specials helemaal niet voornamelijk covers opgenomen.

Ik wilde hier eigenlijk even melden hoe fantastisch Do Nothing is. Wat een sfeer. Dit gaat muzikaal (en tekstueel) toch veel verder dan doorsnee ska (zoals platedraaier het bijvoorbeeld ''Gewoon lekkere niets-aan-de-hand ska,'' noemt)?

The Specials zijn zeker geen doorsnee ska, maar ze hebben desondanks wel aardig wat gecovered en geplukt...

Covered/borrowed by The Specials:

- A message to you Rudi (Dandy Livingstone)
- Too hot (Prince Buster)
- Do the dog (Rufus Thomas)
- Monkey man (Toots & the Maytals)
- Enjoy yourself (Prince Buster)
- Gangsters (tekst The Specials, riff Prince Buster)
- Too much too young (tekst The Specials, riff Loyd Charmers)
- Stupid marriage (tekst The Specials, riff Prince Buster)
- You're wondering now (Andy & Joe/Skatalites? Geen idee wie het eerst was)
- Skinhead moonstomp (Symarip)
- Guns of Navarone (film theme/Skatalites)
- Sock it to 'em JB (Rex Garvin)

Het eerste album vind ik natuurlijk veel beter, maar deze houd ik toch lekker in mijn LP-verzameling. Af en toe leuk om weer eens te horen. In mijn huiskamer draai ik meestal 's avonds die singles-compilatie CD. Daarop ook die gave Special AKA-nummers.
What I like most albout you ... is mijn favoriete AKA-track.
The Specials lagen toen vaker op mijn draaitafel dan Madness.
En niet te vergeten Fun Boy Three. Het gerelateerde project The Colourfield vond ik wat te soft.

Deze plaat is gewoon wat anders dan hun debuut,het Ska gehalte gaat op More Specials flink naar beneden en daarvoor in de plaats krijgen we invloeden uit Pop,Reggae,Calypso,Cocktail en jazz.
Dat levert een erg gevarieerd album dat ik eigenlijk nog niet zoveel minder vind dan zijn voorganger en de laatste jaren zelfs vaker draai.
Do nothing is voor mij het prijsnummer maar ook Stereotypes (Pts. 1&2) en Enjoy Yourself (It's Later Than You Think) zijn erg goed.Dat geldt ook wel voor Man at C&A maar daarvan vind ik de live versie op de soundtrack van Dance craze stukken beter.
Kortom,gewoon weer een erg goed album van the Specials destijds maar jammer genoeg wel hun laatste in deze (ongeëvenaarde) samenstelling.

Op reis door de new wave van mei 1980 kom ik van single We Are Glass van Gary Numan bij een andere non-albumsingle. Rat Race van The Specials belandde pas in 1988 op de Amerikaanse/Canadese cd-editie van More Specials, maar stond daar oorspronkelijk niet op.
Een heerlijk nummer, ook vanwege de tekst over iemand die z'n best doet in de rattenrace, de strijd om een goede carrière neer te zetten. Pas in 1991 belandde het nummer op een compilatie van de groep, te weten Singles. De andere non-albumsingle die later op de cd-versie van More Specials zou belanden is Stereotype. Van de originele elpee, verschenen in oktober 1980, was alleen Do Nothing een hitsingle.

Dat betekent dat ik later terugkeer bij dit heerlijke plaatje. Nu eerst verder met mijn reis door new wave. Op 31 mei 1980 haalde So Long van Fischer-Z de Nederlandse hitlijst, maar omdat ik het bijbehorende Going Deaf for a Living al besprak, vervolg ik bij Fish 'n' Chips, de zwanenzang van Eddie & The Hot Rods.

Beste Ronald, lees eens wat je hierboven schreef. Staat Stereotype er niet op? Waarmee opent kant 2 dan?

Bij deze gerectificeerd. Plus de toevoegingen dat Rat Race in juni 1980 #5 werd in de Britse singlelijst, Stereotype haalde in oktober #6 en Do Nothing was niet alleen tijdens december een hit, nee, het piekte in januari '81 op #4 en als John Lennon niet aan zijn onfortuinlijke einde was gekomen, had het wellicht nog twee plaatsen hoger gestaan. Album More Specials kwam in oktober 1980 al tot #5.

Verder valt op dat The Specials veel meer was dan een singlesband. Denk voorbeeld eens aan de soul en bossa nova van I Can't Stand It of het aparte International Jet Set. Een band die lol kon maken én politieke onderwerpen aanstipte. In 2008/09 was hierover op MuMe een discussie; in mijn ogen zijn The Specials inderdaad sociaal geëngageerd en doen ze soms duidelijke politieke uitspraken. Gezien hun sterke gevoel voor rechtvaardigheid is dat bij deze multiraciale groep helemaal logisch en goed. Tegelijkertijd weten ze ook hoe een goed nummer te schrijven of andermans compositie op eigen wijze te vertolken. In 2015 verscheen het album als 2cd met de nodige extra's.

Is het echt alweer bijna drie jaar geleden dat frontman Terry Hall overleed? Met zijn stem en inzet een karakteristiek figuur in de popmuziek. Enerzijds typisch Brits, tegelijkertijd goed in het benoemen van overstijgende thema's. En natuurlijk mét de anderen een getalenteerd muzikant.

Mijn reis door de new wave van 1980 kwam van het Nederlandse Mo en ik ben nog even in december dat jaar. Omdat ik single Fade to Grey en meer van Visage al besprak, vervolg ik bij de non-albumsingle Young Parisians van Adam and the Ants, later onder meer verschenen op Antmusic (1993).