Etta James - At Last! (1960)

Wat een héérlijk album!! Naar aanleiding van de soundtrack van A Single Man(waar Stormy Weathers opstond) eens beginnen luisteren, en ben er echt helemaal weg van. Geen enkele opvuller, heerlijke stem(super uithalen soms), vaak ook mooie teksten, helemaal top!

Vooral het begin van Anything to Say You're Mine(dus ook van de cd) vind ik geniaal, en natuurlijk At Last ook..

4* met kans op verhoging.

20 januari jl. is ons wederom een grootheid uit de muziekwereld ontvallen. Op 73 jarige leeftijd heeft ze de strijd verloren, maar ze laat ons een indrukwekkend oeuvre na, inclusief dit voortreffelijke "At Last". Etta James heeft (ik blijf gewoon typen in de tegenwoordige tijd uit respect voor Etta) een geweldige doorleefde stem. Alles wat ze zingt ben ik geneigd te geloven. Haar stem is vol emotie, meeslepend, intens, confronterend, sussend, streng, lief; kortom een betere manier van communiceren is er niet. "At Last" is een prachtige intieme plaat voor de late uurtjes (maar eigenlijk voor altijd). RIP Etta!

Etta James kan je zonder twijfel rekenen tot de allerbeste stemmen allertijden. Na een aantal kleine R&B Hits zoals Dance With Me Henry, was het tijd voor haar eerste release op het Chess label. Een album vol songs waarin James haar krachtige en prachtige stem kan tentoonspreiden met natuurlijk titelsong At Last en het van de Coca Cola Light reclame bekende I Just Want to Make Love to You.
1. Anything to say you’re mine- vooral vocaal erg sterk. Muzikaal niet heel bijzonder eigenlijk.
2. My dearest darling – jeetje, wat kan deze dame zingen zeg! Alle registers kan ze aan.
3. Trust in me – Heerlijk gezongen weer, met het muzikale gedeelte zit het hier ook goed. Mooie sfeervolle song.
4. Sunday kind of love – Die stem doet alles hier. Meer is er ook niet nodig.
5. Tough Mary – Wat meer swing in dit nummer. Weer vol overtuiging gezongen.
6. I Just want to make love to you – Deze kent iedereen van de reclame. Maar die herkenbaarheid zal toch ook vooral komen door de hoge kwaliteit van de song.
7. At last – Prachtige intro en dan…. Die eerste noot. Je bent dan toch meteen ingepakt. Genieten geblazen. Wat blijft dit een top song.
8. All i could do was cry – en weer die stem. Mijn God wat zit daar een kracht in zeg.
9. Stormy weather – veel gezongen nummer, maar deze versie behoort toch wel tot de allerbesten.
10. Girl of my dreams – wat invloeden uit de doo-wop in dit nummer.

(bron: Opus de Soul)

Een van mijn favoriete albums aller tijden. Stuk voor stuk prachtige, klassieke r&b-songs en stuk voor stuk onnavolgbaar geniaal gezongen door Etta James met een stem die je helemaal wegblaast.

madmadders (her)ontdekkingsreis door de sixties en seventies #6: Etta James – At Last!

Zat toch wel even aan te hikken tegen het schrijven van dit stukje. Ik heb me voorgenomen om me te verdiepen in de meesterwerken van de jaren zestig en zeventig en dit is een van de albums uit 1960 die hoge gemiddelden scoort dus deze moest zeker ook aan nadere inspectie onderworpen worden. Niet dat ik moeite had met een stukje schrijven omdat het slecht is of zo, zeker niet, maar ik voel en denk gewoon geen bijzondere dingen bij dit album (en dat is dan ook meteen het grootste kritiekpunt).

Ik had eigenlijk nog niet echt gehoord van Etta James en dacht op voorhand dat het ging om vocale jazz, iets waar ik de afgelopen jaren toch wel warm voor kan lopen. Dit valt echter eerder onder R&B. Nu heb ik niks tegen deze genres, maar ik heb misschien wat weinig vergelijkingsmateriaal. Ik kan niet zeggen dat ik veel tijdgenoten van Etta James aan het werk heb gehoord en ik geloof het zo als dit één van de hoogtepunten in het genre uit deze periode is. Ik kan me echter alleen richten op hoe dit specifieke album bij mij overkomt.

Het staat buiten kijf dat Etta James kan zingen. Het staat ook buiten kijf dat dit stuk voor stuk sterke songs zijn. Ik voel het alleen allemaal niet zo. Ik mis een scherp randje, het is misschien allemaal net wat te gladjes. Dat betekent niet dat ik er zo af en toe heus wel van kan genieten, ik heb bijvoorbeeld gemerkt dat de zondagochtend een goed moment is om dit album aan te zwengelen. Afgelopen zondag draaide ik dit album nog tijdens het ontbijt en het viel zeker in de smaak bij mijn logees. Maar toch, de keren dat ik dit album opzette (de teller staat inmiddels op 7) was het vooral in het kader van deze onderneming. Uit mezelf zou ik At Last! niet zo snel kiezen, dan ken ik toch veel alternatieven die ik sfeervoller vind.

Conclusie: er is helemaal niks mis met dit album, en ik snap zeker wel waar de aantrekkingskracht ligt, maar voor mij persoonlijk zijn er betere albums die ik bijzonderder vind en waar ik een diepere connectie mee voel dan met deze plaat. Een typische 3,5* dus.

Next stop: Bill Evans Trio – Portrait in Jazz

In de namiddag, omgeven door een zee van stilte, verdiepte ik mij in het melodische album van Etta James and Orchestra met de titel At Last uit 2016. Dit auditieve hoogtepunt, versierd met juwelen van nummers als "At Last", "I Just Want to Make Love to You" en "Stormy Weather", vormt een brug tussen verleden en heden, geweven uit de vezels van diepe menselijke emoties.

Het album, een mix van blues, jazz en soul, dient als een vehikel voor de expressieve en krachtige stem van James. Haar vermogen om elk woord te laden met een scala aan emoties zorgt ervoor dat de luisteraar wordt meegenomen op een reis door de diepten van liefde, verdriet en verlangen. Nummers als "All I Could Do Was Cry" en "My Dearest Darling" echoën de desolate klanken van een gebroken hart, terwijl "Spoonful" en "Tough Mary" pulseren met een rauwe, ongetemde kracht.

Bijzonder is hoe "Dance with Me Henry" en "Anything to Say You're Mine" een lichtere, speelsere kant van James' repertoire belichten, waardoor de veelzijdigheid van haar muzikale kunnen wordt onderstreept. De introspectieve melodieën van "Trust in Me" en "A Sunday Kind of Love" nodigen uit tot reflectie, terwijl de scherpe, doordringende teksten van "Fool That I Am" en "In My Diary" de ziel ontbloten.

Het orkestrale arrangement voegt een extra laag van grandeur en diepte toe aan elk nummer, waardoor de emoties nog meer worden versterkt. Het samenspel tussen James' stem en de weelderige orkestratie transformeert nummers als "It's Too Soon to Know" en "I'll Dry My Tears" in epische ballades, waarbij elke noot resonantie en gewicht draagt.

"Plum Nuts" en "Don't Get Around Much Anymore" dienen als herinneringen aan de jazztraditie, terwijl "My Heart Cries" een intieme bekentenis vormt, doordrenkt met weemoed en nostalgie. Halverwege het album het prachtige "Dream", een sereen en contemplatief nummer dat als een zachte bries door de ziel waait.

In conclusie, "At Last" met Orkest van Etta James is meer dan een muziekalbum; het is een rijke tapestry van menselijke ervaring, een spiegel van de ziel. De tijdloze kwaliteit van de nummers, in combinatie met de emotionele diepgang en muzikale vakmanschap, maakt dit album tot een onmisbaar onderdeel van elke muziekliefhebbers collectie. Het is een ode aan de liefde, het leven en alles daartussenin, uitgevoerd door een van de meest iconische stemmen in de muziekgeschiedenis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Vandaag de Speakers Corner uitgave gekocht en hij klinkt subliem!
Het is waarschijnlijk de allerlaatste AAA persing, vanwege de Universal brand in 2008 waar de master tapes lagen opgeslagen van het Chess label o.a., al krijg ik de chronologie daarvan niet echt bij elkaar

En wat heeft Etta n stem!! krachtig, fluweelzacht, warm, rauw, vet, rafelig. Ik krijg er geen genoeg van.
Dus mn waardering maar verhoogd met n halfje.



Oh wat gek, want ik hoor wél n scherp randje... en wel in de stem van madam