Here We Go Magic - A Different Ship (2012)

Hier verwacht ik veel van. Met dit album is het erop of eronder voor Here We Go Magic.

Hoezo 'erop of eronder'? Luke Temple kan weinig mis doen wat mij betreft. En al helemaal niet met mijn favoriete producer achter de knoppen. Met de hoge verwachtingen die ik ervan had zou deze plaat dus eigenlijk alleen maar kunnen tegenvallen. Maar zowaar, na vijf hemelse luisterbeurten kan ik stellen dat dit gewoon alweer het vierde (EP meegerekend) meesterwerkje op rij is! Grandioos.

Ik geloof dat ik van mijn 4,5 een 5 moet maken. Zo'n plaat is het toch wel.

Drie kwartier vitale, bruisende, bubbelende, energieke en vaak ook kalmerende pop/rock liedjes met wat lichte krautrock invloeden. Here We Go Magic biedt het.

Het lukt dit gezelschap om mij in een soort trance te laten verkeren door het vaak repetitieve karakter van de nummers die dan weer funky overkomen en dan weer een psychedelisch karakter hebben. Het gebruik van de synths zorgt ervoor dat de term krautrock ook wel van stal gehaald mag worden. Simpel en direct en daardoor uiterst doeltreffend als je het mij vraagt.
Zanger Luke Temple heeft een aangenaam stemgeluid met soms een hees randje maar altijd helder. Misschien komt dit wel door Nigel Godrich die achter de knoppen zat want bij Radiohead krijgt hij dat ook altijd goed voor elkaar (evenals op Beck's Sea Change).

Het schijnt dat Chris Martin liefhebber is van de band en dat een nummer gespeeld werd voordat de optredens van Coldplay begonnen. Niet verwonderlijk dat het Coldplay-fans trekt maar laat ik er dan gelijk bij zeggen dat dit muzikaal gezien verder geen link heeft (dan zou ik Radiohead liever eerder attenderen op deze cd).
Laat die namen je niet afschrikken. Here We Go Again is geen Coldplay- of Radioheadkloon.
Here We Go Magic heeft een eigen geluid met een betoverend mooie productie op dit derde album.
Een plaat die zeker meer aandacht verdient want het is allemaal schitterend!

Het is trouwens tegenwoordig wel in om deluxe versies met extra tracks uit te brengen (waar je dan ook extra voor betaalt).
Had je vroeger van die ellenlange albums daar doen ze dat tegenwoordig op deze manier. Ik vind het zo slecht nog niet. Nu heb je de keuze.
Dit album kent 5 extra nummers.

How Do I Know geeft mij het gevoel dat nummers op Graceland mij ook kunnen geven, een gevoel van totale euforie! Mooie plaat, fijne pulserende ritmes die inderdaad aan Radiohead doen denken zonder er een kopie van te worden, (juist verwoord AeRo!). Als Coldplay fan is van HWGM mogen ze wat mij betreft zich er ook door laten beïnvloeden. Wellicht krijgen ze mij dan weer terug als fan!

How Do I Know is fantastisch.
Ik heb nog nooit zo graag een nummer gehoord na het éénmaal te hebben beluisterd!
Onmogelijk om niet te bewegen als het opligt.



Hopelijk is de houdbaarheidsdatum niet te kort en is de rest even goed.

De rest is minstens zo goed en misschien nog wel beter!
Over The Ocean is mijn favoriete track, maar dit album is geniaal van begin tot eind.

De bonusdisc is ook een fijn aanhangel, minstens zo bedwelmend mooi als het 'hoofdalbum'. Zonde dus eigenlijk dat ze het op deze manier hebben uitgebracht en niet als losstaande EP.

Ik heb het meer voor de uptempo nummers zoals Make Up Your Mind, I Believe in Action en How Do I Know. Maar een slecht nummer staat hier idd niet op.

Die bonusnummers zal ik onmiddelijk eens proberen!

Naar aanleiding van recensie op Kindamuzik deze weer opgesnord, had m al tijd op de computer staan en vluchtig een keer doorheen geskipt, maar dat deed de plaat geen goed.. Nu eindelijk de tijd genomen en wat een fijn plaatje blijkt dit in tweede instantie te zijn! Voor mijn gevoel wel duidelijk invloed van Thom Yorke te horen, maar dat vind ik helemaal niet erg! Past perfect bij dit drukkende weer

Ook in het natte grijze herfstweer doet dit het erg goed. Hele fijne plaat. Mooie gevarieerd, dan weer uptempo, dan weer mooi rustig, en veelal prachtige synths. Beide kanten beheersen ze duidelijk, al gaat mijn voorkeur iets uit naar de rustigere. Alone But Moving en Over the Ocean zijn twee absolute pareltjes. Ja, blij met deze ontdekking.

4*

Gewonnen bij een popkwis, en erg leuk album. Ik ben er blij mee. Vrolijke pop-rock in een indie jasje soms met een vleugje electronica en disco.

Lekker album!! Kan zeker nog naar de 4,5 gaan.

Ik kende alleen How Do I Know uit het topic: Maak kennis met 2012. Dat nummer had trouwens zo van Moss kunnen zijn.

Favoriete album van Tom Chaplin (Keane) van 2012. Voor wat het waard is.

En van mijn buurvrouw...voor wat het waard is.

Wat moet een mens hier nou weer van denken - muzikaal vreemdgaan? De muziek is altijd beter bij de buren? Als de buurman/kat/haan van huis is, dan ...

Anyway - fijn label, we gaan dit eens tsjekken