Tyga - Careless World: Rise of the Last King (2012)

Let It Show (met J.Cole) is een ontzettende leuke track. Volgens Wikipedia is dat nummer geproduceerd door J.Cole. Als dat zo is dan hoop ik dat zijn tweede album vol zit met dit soort producties.

Hoe verzin je het, een Tyga album van 80 minuten!

Toch is dit nog een heel aardig album, met de nodige R&B invloeden. Heeft wat weg van Drake allemaal, met het gezang van Tyga, veelal relaxte producties en de vele gastartiesten. Wat er overigens een stuk meer zijn dan hier is weergegeven.

Een kleine 3*

Aangepast .

Dit album wordt trouwens misschien weer uitgesteld omdat een sample van Martin Luther King Jr.'s stem niet goedgekeurd is.
Binnen twee weken komt volgens Cash Money Records een nieuwe versie van het album uit, terwijl Tyga zelf beweert dat het album gewoon op 21 Februari in de winkels zal liggen.

Bron.

Super

Rack City.

Kings and queens , nas overklast wederom.

Toen Tyga in 2008 met No Introduction debuteerde, was hij nog maar achttien jaar oud. Het album werd dan ook gekenmerkt door een kinderlijk High School-thema. De nummers kregen titels als AIM, Cartoonz en Coconut Juice en de twinkelende beats klonken constant te blij. In de jaren erna moest de rapper zich koest houden en geduldig toekijken hoe zijn Young Money-collega’s Nicki Minaj en Drake voorrang kregen en stuk voor stuk albums uitbrachten. In de tussentijd heeft de jongeling een grote hoeveelheid mixtapes uitgebracht en daarmee zijn rapkunsten verbeterd. Nu, vier jaar na zijn laatste echte plaat, is Tyga eindelijk aan de beurt om zichzelf met Careless World: Rise of the Last King te bewijzen.

De titel geeft al aan dat de MC zich nu tot de grote jongens rekent. Dit vertaalt zich meteen terug naar de gastartiesten op het album en de onderwerpen die hij aansnijdt. Zo werkt hij met J. Cole aan de zomerse en rustige brag & boast-track Let It Show, praat hij met Wale en Nas over ambitie en carrière op melancholische keyboardakkoorden van King & Queens en sluit hij samen met Pharrell zijn kinderjaren af op de plechtige blazers van Lil' Homie.

Naast de serieuze tracks heeft Tyga met zijn derde single Rack City ook bewezen dat hij clubbangers kan maken. De wat kale dreigende beat met diepe bassen en knippende vingers als snaredrums doet het goed bij het uitgaan. Elke keer als Tyga weer op nonchalante, bijna verveelde wijze over de beat rapt, wordt het bijna onmogelijk om niet rustig mee te bouncen.

Helaas kan de luisteraar maar over ongeveer de helft van het album tevreden zijn. Careless World bestaat namelijk ook uit een hoop ongeïnspireerde en verplicht aanvoelende tracks. De nummers met Birdman, Nicki Minaj, Busta Rhymes of Lil Wayne zijn allemaal doorsnee klinkende Ca$h Money-fabrikaten met gladgestreken melodieën en snelle dansbare south-drums. Ze hebben de plaat waarschijnlijk alleen gehaald omdat het labelgenoten zijn die wat promotijd moeten pakken. Daarnaast zijn een paar beats bijna ongegeneerd gerecycled. Faded is bijvoorbeeld een kopie van Rack City en Muthafucka Up lijkt verdacht veel op Lil Waynes 6 Foot 7 Foot.

Tyga is sterk gegroeid sinds zijn debuut in 2008, maar helaas bewijst Careless World: Rise of the Last King dit niet helemaal. Aan de ene kant laat hij horen dat hij serieuze onderwerpen kan aansnijden en met zijn flow en delivery grote namen in de industrie kan bijbenen. Aan de andere zitten er ook teveel nietszeggende nummers op die het album onnodig hebben gehaald. Op Careless World: Rise of the Last King is het talent van Tyga te horen. Het is voor hem alleen te hopen dat hij in het vervolg alle overtollige opvullers wegsnijdt.

Bron: Hiphopleeft

Album duurt veel te lang...

Kings & queens is dope , voor de rest vind ik er niet veel aan

Heerlijk album

Still Got It bonustrack? Staat niet op mijn versie van het album.

Nummers als Careless World, King & Queens en Black Crowns zijn toch wel erg lekker hoor
Maar, zoals verwacht, staat er ook de (on)nodige vulling op het album. Vooral Celebration, Far Away en This Is Like mogen meteen van de tracklist gesmeten worden wat mij betreft.

Ook leuk is het drum n bass gedeelte op het einde van Love Game. Dit brengt voor wat afwisseling, wat dit album zeker nodig heeft met z'n overdreven lange speelduur.