My Dying Bride - As the Flower Withers (1992)

In zijn genre een van de beste bands zonder meer!
3.5*

Een aardig debuut van een geweldige band. Hun beste tijd moest gelukkig nog komen met hun volgende 3 studioalbums (verzamelaar Trinity niet meegerekend) waar elk nummer gewoon fantastisch is.
4*

Productie is matig, maar wel een mooi debuut van deze band. Deze versie van Sear Me is mijn favoriet!

Inderdaad, aardig. Maar meer ook niet. De nummers zijn op zich wel ok, hoewel monotoner dan later werk, maar de productie is niet iets om over naar huis te schrijven.

2.5* voor de moeite.

Een magere 3, maar niet meer dan dat. Jammer, maar het is de productie die het album toch voor een groot gedeelte de das omdoet. De nummers halen het ook niet bij later werk. De bedoelingen zijn er zeker wel, getuige Sear me, maar ik haak toch vrij snel af bij dit album. Maar het blijft MDB, en een onvoldoende vind ik het nou ook net niet waar, vandaar de 3 punten.

Onovertuigend debuut van een opmerkelijke band. Naar mijn smaak iets teveel groezelige, snelle gitaren en grunt, waardoor ik uiteindelijk slechts in de songtitels de romantiek van al het latere werk terug vind. Het gebrek aan diversiteit en hoogtepunten (slechts Silent Dance is voor mij echt interessant) zet me er ook niet toe aan om me meer te verdiepen in de plaat. Daardoor ben ik mezelf dankbaar dat ik niet bij deze begonnen ben met het verkennen van My Dying Bride gebied.

Puik album, de productie past naar herhaalt luisteren eigenlijk wel prima bij de muziek.

Mijn favo My Dying Bride Album

4,5*

Helemaal mee eens, geweldige band! 4*

Zo te lezen is de productie de hoofdreden van de lauwe beoordelingen.
Toen de plaat uitkwam was, in mijn vriendenkring, de plaat te traag en de soft.
Maar ik was helemaal in de ban van As The Flower Withers. Betoverende melodieën, helemaal ondergedompeld in melancholie en bittere tranen.

Na het symfonische intro gaat het album van start met het in Latijnse onthullingen voorgedragen Sear Me. Gedoseerde bombast gecreëerd door een viool en incidentele strijkers zorgen voor enkele kippenvelmomenten. Het was in die tijd nog zelden gedaan.

Daarna wordt de rust bruut verstoord met het Bolt Thrower riekende The Forever People. Met dergelijke versnellingen komen de tragere stukken veel krachtiger over. 'Ik heb het monotoon zijn' argument in My Dying Bride's geval dan ook nooit begrepen.

Vast Choirs en Erotic Literature zijn bevoorbeeld nummers die alle facetten, van ruw tot meeslepend bevatten.

Het prijsstuk heet natuurlijk The Return Of The Beautful. Een epos van bijna Shakespeariaanse proportie dat blootlegt dat er nog veel meer potentie in de band zit.

Het geluid is inderdaad nog wel wat ' underground'. Maar het is in mijn beleving niet slecht. Alle sporen zijn behoorlijk goed te onderscheiden.

Zoals ik al aangaf, bleek dat My Dying Bride nog veel beter ging worden dan op As The Flower Withers. Ondanks dat onderhoud ik er nog altijd een zeer warme band mee.

Door de nieuwe EP ben ik op zoek gegaan naar de oudere albums van My Dying Bride. Tot nu toe bevalt deze het beste, ik vind hem beter dan Turn Loose The Swans. Ik snap de opmerkingen over de productie niet, ik vind hem namelijk erg goed klinken. De bas is tenminste goed te horen en het gedoe over de snaredrum op het internet snap ik ook niet want die klinkt gewoon hartstikke goed.

Hier zitten de Death Metal-invloeden nog flink in. De epische nummers worden afwisseld met snellere, brute Bolt Thrower-achtige nummers. En de zang is echt geweldig, wat een brute grunt! Deze wil ik zeker origineel hebben. Met een beoordeling wacht ik nog even.

Dit is de eerste langspeler van My Dying Bride, een inmiddels haast legendarische doomband. 'As the Flower Withers' werd mij getipt door de heer Cappuccino, Don. Het klinkt erg heftig, en als ik ga vergelijken met 'The Barghest O' Whitby' (hun nieuwe EP), dan hoor ik toch wel wat verschil. Logisch natuurlijk, deze plaat stamt al van bijna 20 jaar geleden. Aan de score te zien, wordt dit vrij lauw ontvangen hier, zeker in vergelijking met volgende albums. Ik vind het zeker geen gemakkelijke plaat om eens voor te gaan zitten, kan nu zelfs nog niet zeggen wat ik er echt van vind. Tot over een jaartje.

Mijn interesse in My Dying Bride is niet meer zo groot als het een aantal jaren geleden was. Songs of Darkness, Words of Light kocht ik zo’n beetje op de dag van de release. Sindsdien heb ik nog een paar albums van de band in huis gehaald, maar sinds For Lies I Sire ben ik eigenlijk wel afgehaakt (The Barghest of Whitby uitgezonderd).

As the Flower Withers heb ik nooit veel beluisterd. Kennelijk ben ik ooit eens afgehaakt op de productie, en heb ik er nooit meer naar omgekeken. Ik was dan ook enigszins verbaasd dat ik het album hier op MuMe al had gewaardeerd. Met twee en een halve ster, om precies te zijn.
De afgelopen week heb ik het album nog maar een kans gegeven. Tot mijn verbazing is het helemaal niet zo slecht als ik het me herinnerde. Sear Me is een uitstekend nummer, en The Return of the Beautiful mag er ook zijn (hoewel ik dat nummer al kende in de versie die op The Dreadful Hours staat). Ook de andere nummers zijn verre van slecht. Ze klinken wat ruwer dan latere album van MDB, liggen wat dichter bij death metal misschien, maar de triestheid die de muziek van MDB zo kenmerkt, is hier ook al van de partij.
Dat wil niet zeggen dat dit album alleen maar goed is. De productie laat te wensen over (maar is veel beter dan ik me herinnerde), en bijvoorbeeld de grunt in Sear Me (zo rond de 7 minuten) klinkt tenenkrommend slecht.

Aangezien ik bijna geen MDB meer luister, verwacht ik niet As the Flower Withers nog veel te gaan beluisteren in de toekomst, maar die twee en een halve ster die ik hier als waardering had gegeven, mag best een beetje omhoog.

3.0*

Mooie plaat. Lekker dreigend en grotesk, met spaarzame momenten vol gotische grandeur. Over het geheel genomen een ietwat grauwe plaat, wellicht door de productie, maar dat mag de pret niet drukken. Prima debuutplaat, met als prijsnummers The Bitterness and the Bereavement en the Return of the Beautiful. 3,5 *

Die productie vind ik goed te doen en dan ben ik niet voor een remaster gegaan, maar voor As the Flowers Withers + EP's uit '94. Hoef vermoedelijk niet meer dan een stuk of vijf albums van deze band, maar het debuut mocht niet ontbreken. Ben wel blij dat ze die snelheid wat hebben laten varen, afgaande wat ik ken. Album begint veelbelovend, maar Sear Me kent me echter te lange instrumentale stukken en vind ik op de opvolger beter, of dat ook van die herbewerking van The Return of the Beautiful op The Dreadful Hours gezegd kan worden heb ik mijn twijfels. De zanger grunt hoofdzakelijk en de viool geeft het bij tijden een sinister tintje.