Styx - The Grand Illusion / Pieces of Eight: Live (2012)

Ik geef nog geen stem, ik heb de cd nog niet in huis, alleen besteld.

Tja. Wat moeten we hier eens mee, vooraf. Waarom toch maar gekocht? Eerst waarom aarzelen. Kijk, het is een prachtig idee, twee formidabele studio albums integraal live spelen, daar is niets mis mee.

Maar dan. Het ontbreekt hier aan oprichter/componist/vocalist/toetsenist/alom aanwezige Dennis DeYoung. Wegens niet meer door één deur kunnen met de andere leden van de band.

Wel zijn aanwezig Tommy Shaw en James Young, die beiden ook een behoorlijke bijdrage aan de originele The Grand Illusion en Pieces of Eight hebben geleverd. De afwezigheid van DeYoung moet niet worden onderschat. Ik wijs bijvoorbeeld op zijn kerkorgel solo in I'm Okay. Wie neemt dat op welk apparaat over en nog belangrijker: wie neemt alle vocale partijen van DeYoung voor zijn rekening?

Ik ben geneigd te zeggen: zo'n project kan niet zonder DeYoung.

Maar het album is toch gemaakt, uitgebracht en The Grand Illusion en Pieces of Eight behoren tot de crême de la crême uit het imposante oeuvre van Styx.
Er is ene Lawrence Gowan die keyboards speelt en zingt. Hij lijkt mij de officiele vervanger van DeYoung, tijdens dit concert uit november 2010. Daar rust een zware taak op zijn schouder.

Ik ben bereid het een kans te geven. Vooral omdat Styx fans bepaalt niet overspoeld worden met geweldige nieuwe albums.

Slim bedacht hoor, complete albums live spelen. Het is weer eens wat anders dan altijd maar die Greatest Hits concerten. Het is toch geweldig dat Babe hier ontbreekt, om maar eens wat te noemen.

Er is nog een andere reden waarom ik het een kans wil geven: bassist Chuck Panozzo.

Hij is samen met zijn (inmiddels overleden) broer en drummer John een eerste bandje begonnen waarvan buurjongen Dennis DeYoung later ook al snel lid werd. Hij is daarmee gewoon een oerlid/oprichter van Styx.

Chuck Panozzo lijdt aan aids en sinds hij bekend had dat hij homo was (2001) is hij om die reden Styx uitgezet. Dat is later min of meer weer goedgekomen (begrijp ik) maar Chuck was ook degene die de autobiografie The Grand Illusion: Love, Lies, and My Life With Styx heeft geschreven. Nu, daar werden ook weinigen in gespaard, laat ik het zo voorzichtig uitdrukken.

Maar desalniettemin aanwezig tijdens dit concert. En daarmee zijn 3 van de 5 oude Styx leden aanwezig. Eens kijken wat dat gaat opleveren.

Zijn natuurlijk niet de minste Styxalbums. Deze band moet het tegenwoordig vooral van de nostalgie hebben. Spelen kunnen ze nog steeds en om de fans te pleasen, is dit een stap die niet geheel onlogisch is.
Met de vervanging zit het wel goed. Uitstekende musici, maar De Young was toch wel een heel belangrijke pion in Styx.
Een ander doet zijn ding en of dat met de juiste ziel gebeurt is maar de vraag.
Voegt het ook wat toe?
Ik wacht de recentie van vriend musician hierboven maar af.

Op cd is dit niet echt interessant te noemen, hoogsten leuk voor in de auto maar wat ik heb gezien van de dvd set is die absoluut een topper. Verschrikkelijk goed gefilmd (op een mooie rustige manier) in een mooie theater setting en een band die met passie speelt.

Overigens: Chuck Panozzo leid volgens mij nog niet aan AIDS maar heeft HIV, dat is wel een belangrijk verschil want HIV valt tegenwoordig heel erg goed in een soort van stasis te houden met medicijnen terwijl AIDS uiteindelijk gewoon fataal is.

Dat is waar. Maar volgens de bronnen lijdt hij aan Aids. Misschien dat ze het onderscheid niet goed onderkennen. Maar je hebt ongetwijfeld gelijk, hij leeft er al mee sinds 2001.

Overigens: het blijft een muzieksite dus mij gaat het toch wel om de cd's en de muziek. Dat het mooi gefilmd is geloof ik allemaal wel....

Mijn vrees inzake het overnemen van de rol van Dennis DeYoung was onterecht. Lawrence Gowan heeft bijna het timbre van Dennis DeYoung en heeft, zonder enige twijfel, de schema's en akkoorden van DeYoung één op één feilloos uit zijn hoofd geleerd.

Bovendien heeft hij ergens precies hetzelfde apparaat als dat van Dennis DeYoung uit een duur antiekzaakje weten op te dissen. Zijn muziek, het galmende orgel, klinkt nog meer naar Dennis DeYoung dan dat DeYoung het zelf ooit live heeft gespeeld.

Want ik heb nog zitten overwegen om drie nummers van DeYoung van The Grand Illusion (de titelsong, Come sail away en Castle Walls) desnoods van zijn live album Dennis DeYoung and the Music of Styx with Live Symphony Orchestra in te mixen maar DeYoung is daar verder weg van het origineel dan Gowan.
En zo'n Live Symphony Orchestra geeft de muziek van Styx ook niet echt een extra impuls.

Nee, het zijn eerder de oudgedienden Shaw en Young die nog wat extra's aan hun oude nummers geven waarbij zij, vocaal en muzikaal, haast nog klinken als daadwerkelijk 1977 en 1978, de jaren dat The Grand Illusion en Pieces of Eight oorspronkelijk zijn uitgegeven.

Shaw komt één keer niet aan de hoge noten van Sing for the day maar dat is hem vergeven. Voor de (in 2010) 61-jarige James Young lijkt de tijd helemaal volledig stil te zijn blijven staan. Bassist Chuck Panozzo (62) is de enige die de jaren 60 voorloper van Styx nog heeft meegemaakt.

Het naspelen van die oude albums dwingt een band terug te grijpen naar het verleden en dus naar het reproduceren van de muziek waardoor ze zo succesvol zijn geworden. Het is een prima optie, als je eigenlijk niet meer in staat bent om vergelijkbare nieuwe muziek te maken. Want dat kun je bij Styx ook concluderen.

Oud, maar tegelijkertijd toch ook nieuw. Want meestal werden/worden er live maar een paar (succes-)nummers van een cd gespeeld waar nu ook tracks moeten worden gespeeld die nog nooit waren uitgevoerd. En verplicht het hele album spelen betekent voor de band ook verplicht oude nummers aanleren, ook al zijn die na de opnames van de cd nooit meer gespeeld. Terwijl de fans bij die succesvolle cd's de songs uiteraard nog uit hun hoofd kennen.

Saai is de muziek van Styx nooit geweest. Daarom blijven live-concerten ook altijd leuk. En degelijk uitgevoerd, zonder teveel tierelantijnen en frivole uitstapjes maken het dan ook voor de geschiedenis een alleraardigst document.

Mooi verhaal weer Hans.

Nostalgie, maar niet gedateerd .... zover is dus duidelijk.

Het roept wel een beetje associaties met die Genesis / Pink Floyd covershows op. Kan zo'n Gowan niet gewoon eigen muziek maken, denk ik dan...

Kan verschillende redenen hebben. Misschien heeft de man het geprobeerd.
De schoorsteen moet toch blijven roken.

http://en.wikipedia.org/wik...

De man heeft een redelijke goede eigen carriere gehad voor dat hij bij Styx kwam.....

Dan hoeft het daar ook al niet om over te gaan.

Ach, de vergelijking met coverbands is natuurlijk ook niet helemaal fair in de zin dat hier nog wel gewoon een deels oorspronkelijke versie van Styx speelt. Het zal de afkeer van voornoemd verschijnsel wel zijn...

Heb inmiddels al wat op You Tube gezien en dit lijkt me een gaaf optreden. Pieces of Eight en The Grand Illusion behoren tot het beste materiaal van Styx. Dit is melodische rock van een prima niveau en de nummers zijn erg goed. Mag naast heavy rock ook graag dit soort rockmuziek horen net als Journey bijvoorbeeld. Nog geen beoordeling maar zal zeker richting 4 sterren gaan

Recent de dvd gezien, maar vooral gehoord. Subliem! Eindelijk worden de nummers die je nooit live hebt gehoord of gezien live gespeeld (pièces of eight, castlewalls enz).
Gewoon blind kopen.
5 sterren. Klaar!

De dvd nu helemaal gezien en gehoord en ik moet zeggen hij is steengoed! Wat een klasse druipt van dit optreden af. De nummers zijn natuurlijk geweldig maar de manier waarop ze gespeeld worden fantastisch! Mooi te horen dat de solo`s af en toe wat verlengd worden. En die Tommy Shaw heeft ook een dijk van een stem net als de nieuwe zanger Lawrence Gowan. Ook een compliment voor de drummer, die kan er ook wat van, zijn stijl lijkt wel wat op die van Dean Castronovo van Journey. Superlatieven komen tekort,aanschaffen deze dvd melodieuze rock liefhebbers!

Een gemiddelde van 5*****! Daar hoeven geen twijfels meer over te zijn!

Oei, dit is toch wel een erg goede live registratie van de band. Ik heb dan wel alleen maar de CD versie, maar ik heb de DVD wel gezien. Tommy is nog erg goed bij stem, en de band speelt alle nummer feiloos en met een soepelheid van heb ik jou daar. Je kunt toch wel zien en horen dat Styx uit een stel vakmuzikanten bestaat, die heel goed weten hoe ze het moeten brengen, maar zonder al te veel visuele opsmuk. De drummer vind ik helemaal geweldig, wat een beest is die man. Daarnaast mis ik eigenlijk Dennis DeYoung helemaal niet. Die Gowan lijkt heel vaak qua stem op Dennis, alleen hij haalt de noten wel die Dennis in latere jaren niet meer haalde.

Kort gesteld, dit album is voor elke Styx fan toch wel een must hoor.

Beide heb ik al afzonderlijk en beiden zijn top. Daarna met BOAT ON A RIVER haakte ik af en werd het commerciéle bullshit. Equinox en Crystal Ball zijn ook top.
Dit LIVE album wil eerst horen...

Ik ben geen groot fan van de band eerder een redelijke liefhebber, ik heb wat albums uit die goede oude tijd in de kast staan en dat was het dan. Nu kwam in ik dit live album tegen voor de zeer vriendelijke prijs van 5,99 (bij Media Markt Alexandrium op een stapel) dus dat kon ik toch niet laten liggen. Heb ik dus ook niet gedaan en ik heb daar absoluut geen spijt van. Die wat stevigere/rauwere live touch geeft wel een hoop meerwaarde t.o.v. de studiowerkjes.

Er zit een lekkere energie in en natuurlijk wordt er soms wel wat Amerikaans om wat extra publieksaandacht gevraagd maar ach dat neem ik maar voor lief.

Ik vind het ook een heerlijke 2CD. Ik kende de band al jaren en ben deze nog meer gaan waarderen na hun spetterende gelikte optreden op het Arrow Classic Rock festival.

Ik was dat jaar niet op Arrow dus dat heb ik helaas gemist.

Vandaag gekocht het enige wat ik jammer vindt is..... dat ze Paradise Theatre er niet bij gezet hebben .

Mijn favorieten zijn nog steeds Man In The Wilderness, Castle Walls, Blue Collar Man en Queen Of Spades.

Ik heb de cd niet maar het concert op blu ray.
Mooi gefilmd maar draai dr studio albums meer.