Op Rubylove horen we ineens Griekse invloeden (en tekst). Het toont aan dat Stevens het ook aandurfde om lekker wat te experimenteren. Niet op schokkende wijze overigens want het klinkt allemaal weer erg vertrouwd op dit heerlijke album.
Verwacht dus wederom lekkere pop-folk nummers die vrij snel in je hoofd weten te nestelen en daar eigenlijk nooit meer uit vertrekken. Voor sommigen misschien een gruwel, voor mij geen enkel probleem.
aERodynamIC schreef: Op Rubylove horen we ineens Griekse invloeden (en tekst). Het toont aan dat Stevens het ook aandurfde om lekker wat te experimenteren. Niet op schokkende wijze overigens want het klinkt allemaal weer erg vertrouwd op dit heerlijke album.
Verwacht dus wederom lekkere pop-folk nummers die vrij snel in je hoofd weten te nestelen en daar eigenlijk nooit meer uit vertrekken. Voor sommigen misschien een gruwel, voor mij geen enkel probleem.
Dit is een hoogtepunt in Stevens' carriëre, absoluut;
Aanrader en tijdloze plaat.
Ik vind "Teaser And The Firecat" juist het allermooiste werk van Cat Stevens. Net iets beter dan "Tea For The Tillerman". Elk nummer is raak, met als hoogtepunten 'Tuesday's 'Dead', 'Bitterblue', 'Rubylove', 'If I Laugh', 'Moonshadow' en natuurlijk 'Morning Has Broken'. Briljant.
eigenlijk een must have album.....
ik draai nog steeds de lp......
terwijl ik ook de cd heb maar de lp heeft een paar tikken ....die horen erbij........
[brings back good memories]
Pure nostalgie ! Een van de redenen dat ik enkel lp's draai en nooit cd 's(enkel in de auto) Deze plaat is een must have voor de liefhebbers van dit genre ! Mijn fovoriet morning has broken maar ook the wind, ruby my love peace train en moonshadow
Mijn probleem met deze plaat is dat alle hits die er op staan zo platgedraaid zijn destijds dat ie kwa sfeer eerder overkomt als een comp met wat filler ertussen, dan als een regulier album.
Ik heb 'm alleen maar op vinyl ( van heel matige kwaliteit, want ooit uit nieuwgierigheid geskoord op de rommelmarkt ) en heb 'm eindelijk maar eens op CD besteld om ook deze maar eens in de herwaardering te kunnen gooien. Bij Mona Bone is dat nogal gunstig uitgepakt dus ............
Cat Stevens op zijn top,bedoel ik dus ook voorloper Tea For The Tillerman meegerekend
Vind beide albums kwalitatief gelijk
Deze herbergt wat meer hitparade successen ,waarvan Morning Has Broken de grootste is
Beide albums verdienen een schoolcijfer 8
Thuesdays dead is het nummer dat mijn intresse in de popmuziek aanwakkerde. In de winkel aangekomen was de lp uitverkocht en toen Tea for the Tillerman gekocht. Dat vind ik uiteindelijk ook net iets beter. Teaser and the Firecat heeft meer hits maar dat is misschien ook wel een beetje het nadeel.
Morning has broken komt me echt de neus uit terwijl de restvan het album op de eeuwige repeat mag.
Heerlijk zoet album . Ook de voorganger mag ik graag horen. Heerlijke niks aan de hand deuntjes en het blijft zoveel jaar na dato ook overeind. Eens in de zoveel tijd word ik bevangen door nostalgie en duik ik de krochten van mijn cd kast in . En das onterecht want Stevens hoort een prominentere plek te krijgen in mijn verzameling . 3 en halve voor deze.
Twinpeaks schreef: En das onterecht want Stevens hoort een prominentere plek te krijgen.
Da's issum bij mij gelukt Tea For The Tillerman heeft het tot het selekte bakje in mijn muziekhok geschopt. Daar staan alleen de platen die regelmatig gespeeld moeten worden.
Niet zo fijn als Tea for the Tillerman, maar zeker een goed album: 3,5*
The Wind (1:42) 3,5
Rubylove (2:37) 3,0
If I Laugh (3:20) 3,5
Changes IV (3:32) 3,0
How Can I Tell You (4:26) 3,5
Tuesday's Dead (3:37) 3,5
Morning Has Broken (3:20) 5,0
Bitterblue (3:12) 3,5
Moonshadow (2:52) 3,5
Peace Train (4:16) 3,0
Een artiest waarbij een 'Best of' voor mij voldoet. En die bezit ik dan ook.
Dat wil niet zeggen dat dit geen goed album is, integendeel zelfs, maar ook op dit album spreken de hits me het meeste aan. Vooral Moonshadow scoort hoog bij mij. Morning Has Broken heb ik misschien wat te vaak gehoord. Samen met Matthew and Son is Moonshadow mijn favoriete Cat Stevens nummer.
Verder scoort ook The Wind goed bij mij. Met een nummer als Rubylove heb ik minder. Te folky.
De overige nummers liggen prettig in het gehoor.
Het album staat op 21 in de 100 Greatest Allbums of 1971 en momenteel op 34 in de lijst over 1971 in Best Ever Albums.
3,5*
Een prachtige plaat die z'n voorganger naar de kroon steekt qua kwetsbaarheid en intimiteit, met de bijna ondraaglijke breekbaarheid van The wind, If I laugh en How can I tell you tegenover het vrolijke Moonshadow en het opzwepende Peace train. Gevoelsmatig geef ik hier 4½* aan zonder dat ik precies kan zeggen waarom ik die laatste ½* niet uitdeel, maar als ik ga proberen om daar een reden voor op te dreggen kom ik er op uit dat Changes IV met z'n stop-start-ritme, Tuesday's dead met z'n Caribische invloeden en Bitterblue met z'n schelle zang mij niet veel doen. Drie van de tien nummers matig beoordeeld – kun je nagaan hoe goed de rest is dat ik er toch bijna de volle score voor over heb.