Een prachtige plaat die z'n voorganger naar de kroon steekt qua kwetsbaarheid en intimiteit, met de bijna ondraaglijke breekbaarheid van The wind, If I laugh en How can I tell you tegenover het vrolijke Moonshadow en het opzwepende Peace train. Gevoelsmatig geef ik hier 4½* aan zonder dat ik precies kan zeggen waarom ik die laatste ½* niet uitdeel, maar als ik ga proberen om daar een reden voor op te dreggen kom ik er op uit dat Changes IV met z'n stop-start-ritme, Tuesday's dead met z'n Caribische invloeden en Bitterblue met z'n schelle zang mij niet veel doen. Drie van de tien nummers matig beoordeeld – kun je nagaan hoe goed de rest is dat ik er toch bijna de volle score voor over heb.