The Residents - Not Available (1978)

Muziek zoals ik het nog niet eerder gehoord had. Het klinkt eigenlijk als een absurde droom. Heel vreemd, maar wel erg intrigerend.
Hier moet ik zeker vaker naar luisteren.

Allicht, vergelijkingen zijn dan ook niet te maken.

weinig reacties bij deze band, met zon fors repertoire, en die me na 1 luisterbeurt op last fm enorm nieuwsgierig heeft gemaakt

Het ís ook alleen maar nieuwsgierigmakend. Compleet geflipt van catchy popdeuntjes in een absurd jasje tot compleet structuurloos gebabbel door een rare stem. Ik weet bij de Residents nooit wat ik moet verwachten, maar verheug me wel op hun optreden eind november in Den Haag

Dit jaar heeft Cryptic Corporation dit album heruitgebracht, geremasterd en zelfs uitgebreid.

1. Part One: Edweena 10:55 (was 9:32)
2. Part Two: The Making Of A Soul 10:01 (idem)
3. Part Three: Ship's A Going Down 10:08 (was 6:39)
4. Part Four: Never Known Questions 8:52 (was 7:04)
5. Epilogue 2:19 (idem)

In totaal zo'n 7 minuten langer dus. Ik ben benieuwd!

Haha, waar ben ik nou weer in terecht gekomen

Dit straalt toch ook wel een hoop lol uit, vind ik. Rauwe creativiteit. En een fijn bizarre wereld om je als luisteraar in terug te trekken.

Deze muziek doet me afwisselend denken aan een groepje amateur-muzikanten dat net een stel aftandse instrumenten heeft gescoord in een pandjeswinkel, een verzameling dementerenden die de treurmarsen bij een begrafenis in New Orleans proberen na te spelen en die daarbij hulp krijgen van de telefoonzangstem van Flash & the Pan, een door William S. Burroughs' "cut-up technique" geïnspireerde geluidstechnicus die de inboedel van een onbekende overledene heeft opgekocht en de daarin aangetroffen geluidsopnames op willekeurige wijze aan elkaar probeert te plakken, een kleuterklas waarvan de leerlingen om de beurt het eerste dat in ze opkomt mogen zingen waarna de juf er met haar oude Casio-keyboard wat geluidjes bij verzint, en de Zweedse kok uit de Muppet Show die auditie doet voor Holland's Got Talent. En dan te bedenken dat hier volgens de site van de Residents zelfs een plot aan ten grondslag zou liggen... of niet natuurlijk.
        De opzet van de nummers doet me soms denken aan de symfonische rock van Yes, maar waar Anderson c.s. hun aparte muzikale passages altijd in een breder kader inbakeren zodat hun nummers dankzij een rode draad of een aantal terugkerende thema's een geheel vormen, lijken de verschillende passages in de nummers van de Residents geen enkel onderling verband te hebben. Ook moet ik soms denken aan 10cc, maar waar bijvoorbeeld de aparte passages van Une nuit à Paris allemaal parodieën op of cliché's van Franse muziek zijn (zodat je muziek hoort die je associeert met een stripclub of met een smoezelige verkoper van foto's van blote vrouwen) kan ik hier hoogstens zeggen dat ik bepaalde stukjes ergens mee associeer, maar ik heb geen flauw idee met wàt, alsof de Residents hier spelen met Jungiaanse archetypes die ik wel "voel" maar die ik niet kan expliciteren. (David Willenbrink op de eigen site van de Residents: "Its juxtaposition of the sad, the beautiful, and the unusual, creates deep emotional currents that with proper navigation will lead you to interesting places.") De vergelijking met Pere Ubu dringt zich op, en net als bij Ubu is deze muziek niet alleen maar afwisselend grappig, beklemmend en desoriënterend, maar soms ook gewoon aangrijpend, zoals bij de climax van Never known questions met die trieste blazers en dat bizarre "Okay okay... Okay okay?"
        Kortom, ongrijpbaar. "an incredibly weird circus of sound", zoals Michael G. Breece op de AllMusic-site zegt.

Wat een leuke recensie BoyOnHeavenHill.

Voor mij is de antimuziek van The Residents mijlenver van de absolute ondergrens van het aanvaardbare. Onaanvaardbaar dus.

Ik heb het geprobeerd. Geprobeerd de genialiteit van deze gekken te snappen, tot mij te laten doordringen, maar deze keizers hebben voor mij echt geen kleren aan.

Ik vind avantgarde best mooi, maar wat The Residents doen hoort in mijn opzicht niet thuis in dat 'hokje'.

Hoe lang heb je het volgehouden, Mssr Renard?

Naar aanleiding van veel roering bij Progarchives heb ik de platen geluisterd, de video's bekeken, de achtergronden gelezen over mole people etc. Maar het is niks voor mij.

Ik vind het wel interessant. Ook interessant om te lezen dat ze oorspronkelijk niet zo veel fans hadden.

Ik weet ook dat Cherry red records alle platen heeft heruitgegeven.

Absolute dieptepunt van hun vind ik trouwens Its a Mans World maar Constantinopel is ook echt heel erg.

Aha... maar dat was mijn vraag niet... Ik bedoelde: hoeveel minuten heb je van deze plaat gehoord?

De volledige plaat dus.
Maar niet recent, dus herinner me niet goed hoe de 'muziek' is. Zal ik hem weer opzetten? Misschien wordt het een 1*?

Ik was alleen nieuwsgierig naar de mate van zelfkastijding.
Maar zet hem gerust nog es op, lager kan het cijfer niet worden.

Allereerst, de muziek is repetitief, nergens mooi maar wel continu dissonant. Virtuositeit ontbreekt compleet en het ramt maar door.

Dat is niet eens het ergste, want het valt muzikaal wel mee. Het ergste zijn de cartooneske vocalen. Met de beste wil van de wereld kan ik dit niet mooi vinden.

Maar ik vind Primus en Captain Beefheart meestal ook niet erg leuk en goed. Sex Pistols trouwens ook niet.

Primus daarentegen is muzikaal zo interessant voor mij, dat ik wel de vocalen voor lief neem. Maar dat is een heel ander verhaal.

Residents nemen een loopje met de luisteraar. Voor hen die dat grappig vinden kunnen dat briljant vinden, maar ik neem muziek té serieus om dit soort antimuziek goed te vinden.

Ik vind het goed van ze hoor dat ze de boel even flink omver schoppen, maar ik krijg daadwerkelijk nachtmerries van de klanken en beelden van deze 'band'.

Mssr Renard Ik pik er een paar uit:
Schoonheid bevindt zich in het oor dan wel het hoofd en anderszins wel het hart of alledrie van de luisteraar, om eens een cliché naar eigen believen bij te schaven.
Dat kan ik op zich wel snappen, maar 'mooi' is ook een tricky woord hier. Op mij komt het erg duister en absurd over allemaal, op die manier vind ik dit wel echt mooi.
Dat geloof ik niet.
Dit zou ik kunnen opvatten als een steek onder water (alsof ik muziek níet serieus zou nemen), maar dat bedoel je vast niet zo... ...toch? Ik denk eigenlijk dat deze MUZIEK gewoon niks voor JOU is...

Dat is ook precies niet wat ik bedoel. Overal waar het lijkt alsof ik namens iedereen spreek, spreek ik uiteraard voor mezelf. Wat ik bedoel met serieus nemen, is dat ik niet snel rare, vreemde experimenten leuk vind. Ik kan het niet goed uitleggen. Ik houd bijvoorbeeld ook niet van de rauwe oer-energie van Punk.

Ik ben wel nog steeds van mening dat The Residents (of de man achter de band) met hun/zijn statements ook wel een beetje de luisteraar voor de gek wil nemen.

Dat het dan toch als mooi wordt ervaren is dan alleen maar fijn. Want dan verkoopt het toch nog.
Voor mijzelf vind ik het interessant om te weten dat veel avantgarde (maar ook bv noise, harsh, industrial etc ) niets voor mij is.

Maar ik wil wel weten waar ik het over heb, dus beluister ik het wel. Gisteren bijvoorbeeld Poppy geluisterd. Weet ik ook weer wat dat is.

Terug naar de Residents. Het intrigeerde me echt, en dan is het toch wel jammer dat het niets blijkt te zien. Maar we kunnen met zn allen ook niet alles maar lusten.

Tsja, jammer dat het zo tegenviel. Als ik iets zo tergend slecht zou vinden als jij dit vindt, zou ik het na maximaal drie minuten met groot plezier afzetten. Maar je hebt in ieder geval recht van (be)spreken zo.

Heb je al es kennis gemaakt met Snakefinger trouwens? Met het gevaar dat je ook daar het gemiddelde naar beneden gaat halen en misschien ook wel nachtmerries kan krijgen, geef ik dat nog wel een kans(je) bij jou...

Ik bedank ervoor. Ik denk dat ik het avantgarde-genre voor het grootste gedeelte laat voor wat het is. Ik merk ook dat ik weinig plezier beleef aan de discussies erbij.

Ik haal mijn stemmen en berichten ook weg. Nieuwe modus: alleen stemmen en reageren op wat ik fijn vind. Scheelt een hoop ruzie en onmin.

Prima dat je 't weghaalt en zo, maar van mijn kant geen onmin of ruzie intended!

Had dit album al jaren in de kast staan, maar tot nu toe nog nooit beluisterd. En tja, weet in eerste instantie niet goed wat hier van te vinden.
Soort van psychedelische operamuziek gemaakt onder invloed van paddo's of andere geestverruimende middelen is mijn eerste indruk.
Vond dit toch wel 'n intrigerende plaat die ik nog wel eens wil horen via de hoofdtelefoon om hem beter door te laten dringen. In eerste instantie wel associaties met Gong en qua structuur en gekkigheid hier en daar ook wel met sommige platen van Zappa.

Heerlijke plaat zeg, zo van de pot gerukt maar toch zo bezwerend, dit is echt zo'n album waarbij je je op het einde van elk nummer al zit te benieuwen hoe het volgende nummer zal gaan klinken. De Amerikaanse Kift eigenlijk, dit.