The Residents - Not Available (1978)

Het ís ook alleen maar nieuwsgierigmakend. Compleet geflipt van catchy popdeuntjes in een absurd jasje tot compleet structuurloos gebabbel door een rare stem. Ik weet bij de Residents nooit wat ik moet verwachten, maar verheug me wel op hun optreden eind november in Den Haag

Deze muziek doet me afwisselend denken aan een groepje amateur-muzikanten dat net een stel aftandse instrumenten heeft gescoord in een pandjeswinkel, een verzameling dementerenden die de treurmarsen bij een begrafenis in New Orleans proberen na te spelen en die daarbij hulp krijgen van de telefoonzangstem van Flash & the Pan, een door William S. Burroughs' "cut-up technique" geïnspireerde geluidstechnicus die de inboedel van een onbekende overledene heeft opgekocht en de daarin aangetroffen geluidsopnames op willekeurige wijze aan elkaar probeert te plakken, een kleuterklas waarvan de leerlingen om de beurt het eerste dat in ze opkomt mogen zingen waarna de juf er met haar oude Casio-keyboard wat geluidjes bij verzint, en de Zweedse kok uit de Muppet Show die auditie doet voor Holland's Got Talent. En dan te bedenken dat hier volgens de site van de Residents zelfs een plot aan ten grondslag zou liggen... of niet natuurlijk.
        De opzet van de nummers doet me soms denken aan de symfonische rock van Yes, maar waar Anderson c.s. hun aparte muzikale passages altijd in een breder kader inbakeren zodat hun nummers dankzij een rode draad of een aantal terugkerende thema's een geheel vormen, lijken de verschillende passages in de nummers van de Residents geen enkel onderling verband te hebben. Ook moet ik soms denken aan 10cc, maar waar bijvoorbeeld de aparte passages van Une nuit à Paris allemaal parodieën op of cliché's van Franse muziek zijn (zodat je muziek hoort die je associeert met een stripclub of met een smoezelige verkoper van foto's van blote vrouwen) kan ik hier hoogstens zeggen dat ik bepaalde stukjes ergens mee associeer, maar ik heb geen flauw idee met wàt, alsof de Residents hier spelen met Jungiaanse archetypes die ik wel "voel" maar die ik niet kan expliciteren. (David Willenbrink op de eigen site van de Residents: "Its juxtaposition of the sad, the beautiful, and the unusual, creates deep emotional currents that with proper navigation will lead you to interesting places.") De vergelijking met Pere Ubu dringt zich op, en net als bij Ubu is deze muziek niet alleen maar afwisselend grappig, beklemmend en desoriënterend, maar soms ook gewoon aangrijpend, zoals bij de climax van Never known questions met die trieste blazers en dat bizarre "Okay okay... Okay okay?"
        Kortom, ongrijpbaar. "an incredibly weird circus of sound", zoals Michael G. Breece op de AllMusic-site zegt.