Daniel Lanois - Shine (2003)

Mijn "probleem" : I'm just a sucker for that sound. In het kader van de MusicMeter-top-40 van de 00's heb ik deze plaat weer eens een keer beluisterd, en bij seconde 1 begin ik al weer te smelten. Dat typische Lanois-geluid vind ik niet bij al zijn produkties (of bij die van zijn rechterhand Malcolm Burn) even geslaagd, maar àls het dan bij de muziek past is het bij mij meteen ook wel héél erg raak, zoals bij zijn eerste twee soloplaten, en nu dus ook bij deze derde. Ik moet wel zeggen dat het album na een sublieme eerste helft wat stuurlozer en vrijblijvender wordt waardoor mijn aandacht enigszins verslapt (tracks 8 t/m 11), maar gelukkig halen de laatste twee nummers het niveau van het begin weer, zodat Shine uiteindelijk toch ook weer in mijn top-30 voor bovenstaande lijst mag. En net als jellorum hierboven ben ik zeer onder de indruk van Sometimes.