Alabama Shakes - Boys & Girls (2012)

Don't believe the hype ? Heb de plaat een paar dagen in huis. Is zeker niet slecht, maar ben nog niet echt onder de indruk van het songmateriaal, maar wellicht moet ik hem nog wat vaker draaien. Plaat klinkt overigens wel lekker "losjes"en vitaal. De vergelijking met Janis Joplin wordt veel gemaakt, maar ik moest denken aan de Black Crowes.

Lekker album dit! Wordt nog bijna elke luisterbeurt beter!

En dan zie ik een band met de intrigerende naam Alabama Shakes in de Musicmeter Rotatielijst staan. Net nu ik mij de laatste tijd weer meer bezig houd met allerlei varianten van Southern Soul, Blues & Rock. En verdraaid: er staat als categorie Blues / Rock bij.
En kijk nou toch aan: het is ook echt heerlijke southern rock & bluesrock uit Alabama. En dat met regelmatig een soullaagje (You Ain't Alone!). Daarbij vleugjes Jack White (Stripes) / Black Keys.

Het is ook nog een album vol met sterke nummers. Natuurlijk de opener Hold On, I Found You, Be Mine en het al genoemde briljante You Ain't Alone. Verder staat er geen minder nummer op.
Anderen melden dat ze de stem van de zangeres niet bijzonder vinden. Dat volg ik niet: ze heeft juist een hele aparte stem, die uitstekend bij deze muziek past. Sterker nog: de combinatie maakt er iets nog mooiers van.

Prachtige southern -blues / -rock & -soul uit Athens, Alabama, sterk gebracht door deze band op hun debuut met een zangeres met een aparte fraaie stem, die zeer geschikt is om deze muziek naar een nog hoger plan te tillen. Wow, erg fijne plaat!

Ik heb ook nog een bonustrack Heavy Chevy: dat is weer pure retro Rock 'N Roll. En wel zo'n geweldig lekker nummer!

Ik vond Hold On wel een lekker nummer, maar de hele plaat valt me voorlopig echt tegen. De songs onderscheiden zich amper van elkaar en het is toch allemaal iets te tam.
Daardoor vind ik het moeilijk om meer dan 10 minuten mijn aandacht bij dit album te houden en ik heb het echt wel een aantal keer geprobeerd.

Ok, maar als je Hold On wel een lekker nummer vind, kan je mij niet uitleggen dat je 1,5* (behoorlijk waardeloos) aan dit album geeft. Je geeft zelf namelijk aan dat de songs zich voor jou amper onderscheiden...
Bedenk bovendien dat je dan een 3 (op cijfer 10) geeft aan een debuutalbum van een interessante band, waar mogelijk nog 'muziek in zit'. Je trapt ze wel erg hard op de tenen zo.

Een lekker nummer houdt in dat ik het wel tof vind om af en toe eens te beluisteren. Als je dan 11 Hold On's achter elkaar krijgt (en niet alle nummers zijn zo goed als Hold On) dan valt dit album wel erg tegen. Moet ik dan meer geven voor een album dat ik eigenlijk niet kan uitzitten, terwijl het album eigenlijk vrij kort is?

Ja, eigenlijk wel. 1,5* staat voor echt heel erg slecht. Jij wilde (vroeger?) toch ook geen 3 voor je tentamen als je 'af en toe tof' scoorde?

Dat slaat natuurlijk nergens op.. ofja, als een tang op een varken. hallo! vindt slechts 1 nummer goed genoeg om 'af en toe eens' te draaien, de overige 10 (!!!) zijn voor de recycle. Dan is het helemaal niet gek dat het resultaat een 1,5 is.

Zeg shadow: niet gelijk gaan boxen. hallo! heeft het over 11 Hold On's achter elkaar. En hij vindt Hold On een lekker nummer. Dan is 1,5* gewoon een te lage waardering. Dat heeft niets met tangen en varkens te maken. Om de jarige JC te citeren: 'dat is logisch'.

Bij 1,5* denk ik aan mislukte albums van Jeroen van de Boom of René Froger of zo. Snappie?

Als dat al 1,5 is, dan heb je zo rond de 3 en 4 sterren verhogingen van tiendes nodig, lijkt me. Wat mij betreft is een nummer beschreven als: "wel tof om af en toe eens te beluisteren' drie sterren waard. Vervolgens klinkt de rest als een kopie, of minder. Dan is bijna 90% van het album, een behoorlijke tegenvaller. Dan kan hij ook nog niet eens de zit van 35 minuutjes uithouden. Dan blijft er niet heel veel over om enthousiast over te zijn.

Persoonlijk vind ik het maar een middelmatig album dat de hype niet helemaal waar maakt.

De opener Hold On zet een hoge standaard voor het album, mar daarna klinkt het voor mij alsof de band er in volstaat om nummers te spelen die door Janis Joplin en Otis Redding zijn afgewezen.
Met 'Be Mine' en 'Ain't the Same' klinkt het wel weer even goed, maar voor een album is het gewoon te weinig.

Ja, als je Otis Redding als standaard gaat nemen, dan geef ik aan (soul-) albums op Musicmeter (vrijwel?) nooit meer een hoog cijfer. Maar dat lijkt mij in ieder geval niet fair: sommige nummers van Redding bevinden zich op level sky high.
Ook laat ik andere zaken meewegen bij een beoordeling. Dit album rond ik bijvoorbeeld naar boven af omdat het een debuutalbum is.

You Ain't Alone :

Veel betere Southern soulful bluesrock krijg je niet. Wow.

Ik was gisteravond bij dat kleine groepje wat in Bitterzoet in de Spuistraat in Amsterdam pastte. De band pastte net op het podium, naast de tweede geluidsman met mengpaneel. Oftewel: wat een kans om ze nog zo te zien. Immers: dit album staat in de albumlijsten in Amerika op 8 (!) in the UK op 3 (!), bij ons op 10 en bijvoorbeeld in Ierland op 13. Wat een succes zeg.
En dat was dit optreden ook, want wat een geweldige liveband is dit. De superstrot en prima gitaar van Brittany Howard, de oerdegelijke bas door de bebaarde stilstaande reus Zac Cockrell (zijn echte naam), de uitstekende drums door gesjeesde platenverkoper Steve Johnson die erbij zat als Animal (hoofd naar beneden) en de voortreffelijke toetsen in allerlei varianten, orgel, piano, synthesizer door een vriendelijk nerdig type. De soul droop er af, de blues trok er door en de rock zorgde voor flink wat power: dit album is live nog beter dan op de plaat!
Ik lees dan ook net dat de band in februari van dit jaar door MTV genomineerd is voor "best live performance". Goedemorgen! Overigens begrijp ik dit heel goed, sinds gisteravond.

Pastte? Is dat Nederlands?

De afgelopen week dit album diverse keren beluisterd. Moet bekennen dat ik op een of andere manier de hoge waarderingen op MuMe wil terughoren. Dat lukt me niet. Ik kom er niet doorheen. Enkele nummers gaat nog wel, daarna slaat de irritatie toe. Gewoon niet mijn ding. Ik hoor wel de potentie maar niet de fascinatie die ik zoek. Skip en op naar de volgende.

Zo hoog is dat gemiddelde toch helemaal niet, vind het nogal meevallen. 3.58 is iets bovengemiddeld wat mij betreft, maar meer ook niet.

Je hebt gelijk w.b. MuMe. Echter Je kunt momenteel geen boekje lezen of muzieksite openen en deze cd wordt de hemel ingeprezen. Dat maakt toch dat ik het album, indien ik me niet in de gelezen recensies kan vinden, extra goed beluister. Het is makkelijker om in de positiviteit mee te gaan dan tegenargumenten te vinden. Laten we het weloverwogen noemen.

Man, die bonustrack idd! Wat een geweldig nummer is dat ook zeg!

Dat klopt volgens mij niet. Als je iets minder goed vindt, dan heb je daar ook je redenen voor.

Wat een heerlijk geluid! Het is gemaakt met veel enthousiame en dat is te horen ook! Uitschieters zijn wat mij beterft Hold on, De titelsong Boys&girls en Rise to the sun, en You Aint alone. Die laatste valt wat mij betreft in de categorie ''good old soul'''.

4 sterren en dat kan best meer worden als ik vaker heb geluisterd in alle rust. Wat mij beterft een genomineerde voor de titel Album van het jaar nu al!

Laat ik even beginnen bij het artwork want ik moet er toch wat over kwijt. Wat ik zie is verreweg de saaiste, meest inspiratieloze en slechtste hoes sinds lang. Waarschijnlijk sind Suck it and See van Arctic Monkeys. Terwijl die hoes nog geniaal was in zijn eenvoud is deze dat niet. En dat komt door die cirkels. Wat staan die daar in godsnaam te doen? Moeten de rechte ovalen (of hoe moet ik het noemen want cirkels zijn het in feite niet) een optische illusie creëren? Of vind het gemiddelde Alabama Shakes groepslid ze leuk om te zien? Ik weet het niet, zal het waarschijnlijk nooit weten en eigenlijk boeit het ook totaal niet.

Het eerste nummer is Hold On, een prachtsingle als je het mij vraagt. Eerst was ik er niet zo tuk op maar geleidelijk aan is het nummer in mijn achting gestegen en heb ik het in mijn hart gesloten. Nu vind ik het een fantastisch nummer dat niet meer uit mijn hoofd raakt. Het mag het zich daar voor mijn part gezellig maken en nog een tijdje blijven zitten. Tekstueel bevat het passages waar ik me wel in kan herkennen:

I don't know where I'm gonna go
Don't know what I'm gonna do
Yeah, you got to wait
But I don't wanna wait

Andere passages zijn jammer genoeg minder (There must be somebody up above)

Na Hold On gaat het spijtig genoeg bergaf en mis ik de creativiteit van het openingsnummer. I Found you is nog wel een leuk nummer en Hang Loos ergens ook nog. Rise to the sun is behalve de eerste seconden en het solotje niet interessant. You ain't alone en Goin to the party zijn totaal niet interessant.

Heartbreaker en het titelnummer zijn beter maar nog steeds vrij tam en middelmatig. Be mine en Ain't the same bevallen wel weer beter. Ain't the same heeft best een lekkere solo en zou mijn keuze zijn voor een nieuwe single. Ook het laatste nummer mag er zijn.

Boys & Girls is 'Hold On' uitgezonderd een vrij middelmatig tot een net boven de middelmaat uitstijgend album. Maar Hold on is wel een nummer om u tegen te zeggen en dus de uitstekende keuze als single. Deze band heeft de potentie om later nog grote dingen te doen, niet dat dit slecht is maar ik mis wat creativiteit. Brittany Howard heeft een rots van een stem, als je voor de CD-speler gaat staan kan je haar adem ruiken en haar speeksel op je gezicht voelen spatten (bij wijze van spreken dan). Ik wacht met grote verwachting en goede hoop op een tweede plaat die niet te vroeg maar ook niet te laat in mijn oren mag kruipen.

Dit is een ontzettende lekkere groovende plaat! Een fantastische mix tussen rock, blues en soul. Ontzettend retro en doet je terugverlangen naar de jaren 70. Dat dit tegenwoordig nog gemaakt wordt door een groepje jonge gasten uit het zuiden van de Verenigde Staten mag misschien wel een wonder worden genoemd. Alabama Shakes krijgt het voor elkaar met dit geweldige debuut. Boegbeeld op "Boys & Girls" is zangeres Brittany Howard. Wat en geweldige strot en ongekend hoeveel gevoel en emotie ze in elk nummer legt. Daarnaast hanteert ze zeker niet onverdienstelijk de gitaar. Haar bandmakkers ondersteunen haar met dampende en stampende grooves. Heerlijk hoe die bas en dat orgeltje met elkaar samenwerken. Ja, wat mij betreft is dit echt een van de revelaties van 2012. Ik geniet hier met volle teugen van en kijk uit naar wat nog komen gaat.

Zit dit nu een paar dagen te beluisteren en mozeskriebel.. Dit blijft hangen.. ben helemaal niet van deze stijl, maar hier wordt iets gecreerd, iets van vroeger geraakt, recht uit het hart en vol passie.

Zijn het nog van die jonkies...? Als ze deze kern blijven behouden danne, dan gaat dit mooi worden..

' Be Mine '.. Mag ik even knallen..? Damnn. De opbouw en dan naar het einde.. Gooi je strot los, meid.. Welke jurk je ook aanhebt.. Ik ben van jou...

Prima album opzich, maar na een nummer of 5 ben ik er wel klaar mee.
Ga het nog wel vaker proberen, voor nu 3 sterren

Zeker vaker proberen! Heartbreaker kwam er pas na vijf luisterbeurten goed uit, net als Hang Loose.. 4*

Gisteren eindelijk de CD binnen. Had 'm in de US besteld voor de CD in Europa uit was.
Waarschijnlijk waren mijn verwachting toch wat te hoog gespannen geraakt tijdens het wachten want na slechts 36 minuten was ik toch wat teleurgesteld.
Nog maar eens gedraaid en vergeleken met andere Southern Rock / Soul van de laatste paar jaar.
Het is goed, maar net geen top.
Wat dat betreft raakte Saint Jude een paar jaar geleden me directer. Daar werd minder over geschreven, dat maakt misschien wel het verschil.
Verwachting was een 5, min 1 voor de teleurstelling en nog een min 1 voor de tijdsduur.

Zodra de heer Beelen weer is een band begint te hypen in programma's als DWDD, sta ik er onbewust direct een stuk negatiever in. Heel stom eigenlijk, maar dat doet die kwal van een gozer kennelijk met me. Toch heeft deze cd me wel degelijk weten te overtuigen. Bijna alleen maar tracks van hoge kwaliteit, en ook onderscheidend van andere bands. Er is alleen iets raars aan de hand, en dat is dat ik het na een nummer of 5 wel weer gehad heb. Maakt niet uit welke 5 nummers ik op zet, maar erna is het voor mij weer even klaar. Kost ze een halve ster in mijn beoordeling. Twee nummers kan ik daarentegen altijd horen: Hold On (bij uitstek het beste nummer van de cd) en I Ain't the Same. Laatstgenoemde is weinig als favoriet aangevinkt, maar wat een heerlijke plaat.

3*

Het album begint inderdaad na verloop van tijd te vervelen. Eigenlijk alleen de eerste 2 nummers en aan het eind heb ik weer in de gaten dat Alabama Shakes aan de beurt is. Ik heb dit album al een aantal luisterbeurten gegund maar het album wordt per draaibeurt alleen maar minder interessant.