Shinedown - Amaryllis (2012)

De onvermijdelijke tegenvaller na het geweldige The Sound Of Madness uit 2008. Dat kan natuurlijk ook bijna niet anders. Op dat album was de sound van de band geperfectioneerd en was het songmateriaal van hoog niveau. Ditmaal is er helaas toch een beetje sprake van een herhalingsoefening. Hier en daar wat uptempo rocksongs, dan weer een paar ballads etcetera. De songs zijn net even wat minder pakkend en interessant, al blijft de band in het genre op eenzame hoogte staan. De radiovriendelijke rock wordt extreem goed uitgevoerd en Brent Smith toont zich opnieuw een topzanger. Geweldige stem heeft die man. Mijn voornaamste klacht betreft de ballads, die soms alarmerend richting de dik aangezette en kitscherige pathos van een band als Goo Goo Dolls neigen. Daar moet Shinedown wel mee uitkijken. Is dit een goed album? Zeker. Kan de band beter? Absoluut.

op momenten is het net wat minder dan de voorganger, maar op de andere momenten (zoals Nowhere Kids) vind ik het dan weer wat lekkerder.
ach uiteindelijk komt het erop neer dat dit weer gewoon typisch amerikaanse rock is, maar dan wel van goeie kwaliteit.
3.5*