Apocalyptica - Apocalyptica (2005)

Grote hit in Duitsland en Finland deze cd.
Zo te zien hebben hier maar twee mensen deze cd beluisterd tot nu toen.

Tijdens het nummer 'Bittersweet' zijn ook de vocalen van de zanger Ville Valo (HiM) en Lauri Ylönen (The Rasmus) te horen.

Zeer mooie plaat, jammer van Lauri die de boel een beetje komt verzieken naar mijn mening. De instrumentale nummers zijn wel de zaligheid zelve.

szynell

Op zich is het een mooie plaat, maar ik vind die cello's niet zo geweldig. Is gewoon kwestie van smaak. Hoewel het niet echt mijn muziek is geef ik toch 4*

Logica van de bovenste plank...

heb deze live gezien in gent en toen kende ik er amper iets van, ik wist alleen dat ze ooit eens metallica hadden gecoverd...

Het optreden was prachtig, lekker headbangen en zwieren met die cello's, en de drummer wist ook van geen ophouden.

Na het optreden heb ik deze cd leren kennen. Ik vind het een van de origineelste die ik al heb gehoord.
zachte nummers als ruska en deathzone zijn zo prachtig en mooi terwijl een nummer als fisheye of fatal error lekker metal klinkt (en dat met 4 cello's en een drum!!!).
de composities zitten goed in elkaar en ik vind echt dat ze er goed aan gedaan hebben een drummer erbij te nemen, nu klinken ze echt vol terwijl er vroeger iets ontbrak.

het minpunt aan deze cd is dat er een paar nummers met zang zijn, dit neemt net de magie weg van de groep
ze zouden beter doen zoals ze bij betrayel forgiveness gedaan hebben, daar hoor je een geschreeuw op de achtergrond maar je kan niet goed zeggen wat het is (een cello of echt), heel speciaal en origineel.

hoogtepunten--> elk nummer zonder zang, gewoon prachtig

4,5*

Ik ken de cd niet, maar ik vind Life Burns wel een heel vet nummer...

Een geweldig album, zowel de nummers met als zonder zang. Lekker afwisseling tussen de heftige en rustigere nummers.

Wat mij betrefd hun beste CD. Geweldige songs staan hier op. Life Burns is bijna een Punk song, die ook in de Burnout games zat. En Bittersweet is een tof duet met de zanger van H.I.M. De instrumentale nummers zijn ook tof, en dan vooral de hardere.

4.5*

Ik ken Apocalyptica alleen van live optredens en die zijn dik in orde. Deze CD opent met een nummer dat niet erg representatief is voor de CD. Life Burns is nl. een uptempo punkrock nummer zonder cello's. Ik vroeg me werkelijk af of de juiste CD in de lade zat. De cello's komen daarna nog voldoende aan bod. Soms ruig, soms sfeervol en rustig. De afwisseling van gezongen nummers en instrumentale stukken is goed gedaan en zorgen ervoor dat de CD nergens gaat vervelen.

Toen ik het eerste nummer hoorde, had ik echt zoiets van: Is dit Apocalyptica? Had het denk ik iets rustiger verwacht en niet zo ruig.
Er zit niet echt een balans tussen de nummers in. Rustige nummers worden weer afgewisseld met hardere nummers en bij sommige liedjes zit er zelfs zang bij.
En eerlijk gezegd vind ik dat niet zo geslaagd.

2, 0 Sterren van mij.

In plaats van covers is hier hun eigen werk te horen en het klinkt best oké. Er staat aardig wat troep op, maar ook een paar goede nummers. Quutamo en bittersweet zijn best goed, maar vooral Farewell is geweldig. De opener is wel een beetje een afknapper.

Geweldig, aangezien ik zelf cello speel, en erg veel van metal/rock hield viel dit gelijk in de smaak toen ik ervan hoorde. Ik heb zelf kennis gemaakt met de klassieker; Nothing Else matters die overigeens niet op dit album te vinden is. [Inquistion Symphony] na steeds meer op youtube het te hebben beluisterd was ik tot over mijn oren verliefd gewoon. Het geluid is er geweldig van. Waarom zou je klassiek spelen op een cello? het beeld wat helaas nog veel mensen hebben.
Ze hebben een groot talent, en heb toen dit album van mijn broer gekregen, [die ik ondertussen ook fan had gemaakt!]
Ik vind dit denk ik wel een van de beste albums, in hoeverre je beste kan zeggen. Want alle 7 albums zijn zo verschillend!
Maar dit geluid is geweldig, ruig, met een ondersteuning van Mikko, en een paar vocale nummers er tussen, maar niet teveel! .
Deze is ook opeens een stuk ruiger, maar je krijgt kippenvel van de rustige nummers die ertussen zitten zoals Deathzone. Zelf stoor ik me op dit album niet aan de zang. Bittersweet is een erg mooi nummer.
Jammer dat ze de laadste tijd meer met zang doen. Het apocalyptica idee wordt een beetje vervaagd. wat eerst een metal band begon met 4 cello's vervanderd steeds meer. [7th Symphony is overigeens wel heel sterk!] Toen ik ze live heb gezien 30 oktober in 013 werd me al gelijk duidelijk waarom. Ze worden teveel gemaakt door hun fans... Je hebt mensen er tussen zitten die niet tegen het 'mooie' klassieke geluid van de cello kunnen en het snel gaat vervelen. Ik vind dat zelf jammer, maar ze blijfen geweldig.

Los van Quutamo een slappe hap. Een mislukte greep naar commercie wat mij betreft. Het begon orgineel, met Metallica op cello's en later mooie instrumentale stukken. Maar op deze heeft Apocalyptica naast de pot gepist.

Tja, als je op basis van deze formule (of is het een concept?) een carrière van twintig jaar hebt opgebouwd, dan kun je niet meer spreken van een gimmick. Maar als ik dit album opzet zonder te weten wat er gaat komen, hoor ik toch voornamelijk redelijk eenvoudige instrumentals die wel mooi zijn (alsof de melodieën bedoeld zijn als love theme in een tranentrekker of als rouwmuziek in een historisch epos) maar ook vrij ééndimensionaal. Het openingsnummer (toen ik dus nog niet wist wat...) vind ik erg lekker met die 70's/80's-vibe, en dat tweede nummer is fraai (en mooier dan de vocale versie die als ghost track achter Deathzone is geplakt), maar vanaf het vierde nummer zit er voor mij toch te weinig leven in. Apart, en vermoedelijk ook wel uniek, maar een cello bovenop een metalbegeleiding, ik vind die geluiden gewoon niet mooi "bovenop elkaar liggen" – de beste analogie is voor mij nog hoe twee kleuren niet samengaan hoewel elk voor zich wèl mooi is.